Budleja Dawida 'Prince Charming' Buddleja davidii 'Prince Charming'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Prince Charming' - nowoczesna odmiana budlei Dawida wyhodowana w Holandii w ramach serii odmian o zwartym wzroście, przeznaczonych do mniejszych ogrodów i uprawy w pojemnikach. W wieku dojrzałym osiąga około 1,2–1,5 m wysokości i 1,2–1,5 m szerokości, tworząc gęsto rozgałęziony, wzniesiony krzew o łukowato przewisających końcach pędów. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, długości 10–20 cm, z wierzchu szarozielone, a od spodu filcowato owłosione. Od lipca do września wydaje stożkowate wiechy długości 20–25 cm w intensywnym malinoworóżowym kolorze z drobnym pomarańczowym środkiem. Kwiaty delikatnie pachną i produkują nektar, dzięki czemu przyciągają motyle, trzmiele oraz pszczoły. Odmiana kwitnie na pędach tegorocznych, dlatego kwitnienie jest regularne nawet po silniejszym cięciu wiosennym. Sprawdza się jako soliter w mniejszych ogrodach oraz w połączeniu z trawami ozdobnymi, lawendami lub jeżówkami, gdzie tworzy wyrazisty letni akcent.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy roczne, długie nawet do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro owłosione. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i purpury są wonne i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich ludowych nazw - motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a z czasem rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady oraz Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jak na przykład hałdy gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najulubieńszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki małym wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się kształtem i barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, a długotrwałe zalewanie osłabia wigor i zimotrwałość rośliny. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W naszych warunkach klimatycznych podaje się mrozoodporność około -20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a w ciągu lata korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, a po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a w czasie suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości liści i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne cięcie wiosenne.

Autor: Jana | Rewizja: 19.2.2026