Budleja Dawida 'Sugar Plum' Buddleja davidii 'Sugar Plum'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Sugar Plum' - nazywana krzewem motyli, jest liściastym krzewem zrzucającym liście na zimę. Powstała w wyniku hodowli ukierunkowanej na intensywność barwy i zwarty pokrój. Odmianę wprowadził na rynek hodowca Peter Moore z Wielkiej Brytanii. Stanowi ona znaczący krok naprzód w gamie barw budlei. Pokrój rośliny jest wzniesiony, z lekko przewieszającymi się bocznymi gałęziami. Krzew osiąga około 1,5 metra wysokości i szerokości. Liście są lancetowate i delikatnie kutnerowate, ciemnozielone na wierzchu i srebrzyste od spodu, co tworzy subtelny kontrast barw. Od lipca do września na końcach pędów pojawiają się gęste, wiechowate kwiatostany o długości ponad 20 cm. Ich barwa jest wyjątkowa, intensywnie czerwonofioletowa, z drobnym pomarańczowym oczkiem w środku każdego kwiatka. Zapach jest bardzo silny, słodki i miodowy, dzięki czemu przyciąga przedstawicieli rzędu Lepidoptera (motyle). W kompozycjach ogrodowych pięknie łączy się z niebieską barbulą (Caryopteris), żółtym pięciornikiem (Potentilla) lub trawami ozdobnymi. Kwiaty nadają się także na kwiat cięty, jednak w wazonie utrzymują się krócej niż na krzewie.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągających od 50 do 500 cm wysokości. Jej pędy roczne, długie nawet na dwa metry, są białawo kutnerowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro kutnerowate. Kwiatostany mają postać wzniesionych, szczytowych wiech o długości 4-30 cm. Kwiaty w różnych odcieniach różu i koloru wina są wonne i przyciągają ogromne ilości motyli. To właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich nazw ludowych – krzew motyli. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a z czasem rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne i ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład na hałdach gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najchętniej uprawianych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się kształtem i barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5. Długotrwałe zalewanie osłabia wigor i mrozoodporność. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarznięciem. W warunkach klimatycznych Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu krzew zazwyczaj dobrze odrasta. Co roku wiosną zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i daje dłuższe wiechy w danym sezonie. W okresie lata korzystne jest systematyczne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, a po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane: raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a w czasie suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości liści i zamieranie pędów. Profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 28.04. 2026