Budleja Dawida 'White Profusion' Buddleja Davidii „Biała obfitość”

Opis szczegółowy produktu

Buddleja Dawida 'White Profusion' - należy do najpopularniejszych letnich dominant w ogrodach ozdobnych. Za swoje wyjątkowe właściwości i niezawodność została uhonorowana prestiżowym wyróżnieniem Award of Garden Merit brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego (RHS). Jest to liściasty, bardzo bujnie rosnący krzew o naturalnie zwiewnym, rozłożystym pokroju i elegancko zwisających gałęziach. W wieku dorosłym osiąga wysokość od 2,0 do 3,0 metrów przy podobnej szerokości. Ulistnienie tworzą naprzeciwległe liście lancetowate, które z wierzchu są matowo szarozielone, a od spodu pokryte wyraźnym srebrzystym kutnerem. Największym skarbem tego kultivaru są jednak gigantyczne kwiatostany. Od połowy lata aż do jesieni na końcach tegorocznych pędów tworzą się potężne, stożkowate kłosy o długości od 30 do 40 cm. Drobne, rurkowate kwiaty zachwycają czystą, śnieżnobiałą barwą z wyraźnym żółtopomarańczowym oczkiem w gardzieli. Wyróżniają się intensywnym, miodowo-słodkim zapachem, który dosłownie magnetyzuje setki motyli, trzmieli i pszczół. Sadzona będzie świetnie wyglądać w grupach krzewów, w słonecznych rabatach bylin lub w nowoczesnej kompozycji z trawami ozdobnymi. Roślina charakteryzuje się ponadto wysoką odpornością na zgryzanie przez zwierzynę, a jej kwiaty są bardzo cenione jako cięte do letnich wazonów.

Buddleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew, który wyróżnia się rzadko i nieregularnie rozmieszczonymi gałęziami, osiągającymi wysokość od 50 do 500 cm. Jego młode pędy, o długości do dwóch metrów, są białawo owłosione i mogą być łukowate lub delikatnie kanciaste. Liście są ciemnozielone, o kształcie lancetowatym, z delikatnie szaro owłosionym spodem. Jego kwiatostany tworzą wzniesione i końcowe wiechy, osiągające długość 4-30 cm, a jego kwiaty, w różnych odcieniach różu i bordo, są pachnące i przyciągają dużą liczbę motyli. Ta właśnie cecha przyniosła mu jedną z jego ludowych nazw – krzew motyli. Pochodzi z Chin, Budleja Davida jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię i od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten został odnotowany również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal po całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Rośnie prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, integrując się z tamtejszą przyrodą. Roślina ta jest tolerancyjna na szerokie spektrum warunków i prosperuje w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki dla jej wzrostu zapewnia słoneczne i ciepłe stanowisko z wystarczająco wilgotną i przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład składowiska odpadów budowlanych. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie Budleja Davida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki swojej łatwości w uprawie. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanych kształtach i kolorach kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5; długotrwałe zamokrzenie ogranicza witalność i odporność na zimę. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młode rośliny w pierwszej zimie korzystają z ściółki wokół szyjki korzeniowej i lekkiego okrycia chroniącego przed przemarznięciem gleby. W warunkach Republiki Czeskiej podaje się mrozoodporność około −20 °C, w odpowiednim mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesne wiosenne przymrozki na pąki mogą spowodować uszkodzenia, które jednak po przycięciu zazwyczaj dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na 20–40 cm, co sprzyja silnemu wzrostowi i dłuższym kwiatostanom w danym sezonie, latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Podlewanie jest regularne po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w gorące lata pomaga lekki mineralny mulcz. Nawożenie jest umiarkowane, raz na wiosnę stosuje się wolno rozpuszczalny nawóz do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się w objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce i przędziorki w suchych warunkach, spośród chorób grzybowych plamistość i zamieranie gałązek - prewencją jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Nicol | Rewizja: 28.08.2026