Budleja Dawida 'White Profusion' Buddleja davidii 'White Profusion'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'White Profusion' - należy do najpopularniejszych letnich dominant ogrodów ozdobnych. Za znakomite cechy i niezawodność otrzymała prestiżowe wyróżnienie Award of Garden Merit brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego (RHS). Jest to krzew liściasty o bardzo bujnym wzroście, naturalnie lekkim, rozłożystym pokroju i elegancko przewieszających się pędach. W wieku dojrzałym osiąga wysokość od 2,0 do 3,0 metrów przy podobnej szerokości. Ulistnienie tworzą naprzeciwległe, lancetowate liście, matowo szarozielone z wierzchu i pokryte wyraźnym srebrzystym kutnerem od spodu. Największą ozdobą tej odmiany są jednak olbrzymie kwiatostany. Od połowy lata aż do nadejścia jesieni na końcach tegorocznych pędów tworzą się okazałe, stożkowate wiechy o długości od 30 do 40 cm. Drobne rurkowate kwiaty zachwycają czystą, śnieżnobiałą barwą z wyraźnym żółtopomarańczowym oczkiem w gardzieli. Wydzielają intensywny, miodowo słodki zapach, którym dosłownie przyciągają setki motyli, trzmieli i pszczół. Roślina doskonale sprawdza się w grupach krzewów, na słonecznych rabatach bylinowych oraz w nowoczesnych zestawieniach z trawami ozdobnymi. Krzew wyróżnia się ponadto dużą odpornością na zgryzanie przez zwierzynę, a kwiaty są bardzo cenione jako materiał do letnich bukietów.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Pędy roczne, dorastające do dwóch metrów, są białawo owłosione i mogą być obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro owłosione. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a pachnące kwiaty w różnych odcieniach różu i purpury przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich ludowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, po czym stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie wrosła w tamtejszą przyrodę. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej stanowisko słoneczne i ciepłe, z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się pokrojem oraz barwą kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, ponieważ długotrwałe zalewanie osłabia wigor i mrozoodporność. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu krzew zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i wydłuża wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, a po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w upalne lata pomaga cienka warstwa ściółki mineralnej. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku roślina dobrze rośnie w objętości 40 l i większej, zimując w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalana gleba i regularne cięcie wiosenne.

Autor: Nicol | Rewizja: 28.08. 2026