Budleja Dawida 'Wisteria Lane' Buddleja davidii 'Wisteria Lane'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Wisteria Lane' - nowoczesna odmiana z grupy krzewów motylich, wyhodowana przez Hansa A. Hansena w szkółce Walters Gardens w stanie Michigan i objęta ochroną hodowlaną od 2017 roku. Powstała z mieszańcowej populacji B. davidii i wyróżnia się wyjątkowo łukowatym, wręcz przewieszającym się pokrojem oraz zwisającymi wiechami, które kształtem przypominają glicynię. Krzew jest liściasty, rośnie umiarkowanie szybko, a w wieku dojrzałym osiąga zwykle 1–1,5 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, z wierzchu średniozielone, od spodu srebrzysto kutnerowate, co w suche lata ogranicza parowanie. Kwiaty są rurkowate, zebrane w zwisające wiechy o długości około 20–30 cm, w sprzyjających warunkach nawet dłuższe - mają barwę lawendowofioletową z ciepłym pomarańczowym oczkiem. W naszych warunkach kwitnie regularnie od lipca do września, a przy bieżącym usuwaniu przekwitłych wiech kwitnienie trwa aż do pierwszych chłodnych dni. Słodki zapach i obfity nektar przyciągają motyle, pszczoły i trzmiele. Sprawdza się jako soliter oraz w tylnym planie mieszanych rabat bylinowych, gdzie dobrze widać jej łukowatą sylwetkę. Dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, takimi jak trzęślica, śmiałek czy ostnica, oraz z letnimi bylinami w ciepłej gamie barw, na przykład jeżówkami, kocimiętkami, mikołajkami lub werbenami. W pojemniku sprawdza się na większych tarasach, gdzie zapewnia długie letnie kwitnienie i ruch owadów zapylających.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający od 50 do 500 cm wysokości. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo kutnerowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro kutnerowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i wina są wonne i przyciągają mnóstwo motyli. To właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich zwyczajowych nazw – krzew motyli. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a z czasem rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie wrosła w miejscową przyrodę. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki do wzrostu zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jak na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnych kształtach i barwach kwiatów oraz liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, a długotrwałe zalewanie osłabia wigor i zimotrwałość. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach polskich podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkadzać rozwijające się pędy, jednak po cięciu krzew zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a w ciągu lata korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z suchszymi okresami - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawozi się umiarkowanie, raz wiosną, nawozem o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości od 40 l wzwyż, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie pędów - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalana gleba i regularne cięcie wiosenne.

Autor: Nikol | Rewizja: 13.11.2025