Budleja Dawida Butterfly Candy 'Little Cerise' Buddleja davidii Butterfly Candy 'Little Cerise'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida Butterfly Candy 'Little Cerise' - ta odmiana należy do holenderskiej serii Butterfly Candy, obejmującej niskie, zwarte selekcje o gęstym rozgałęzieniu i trwałej barwie kwiatów. Gatunek pochodzi z kamienistych namułów i suchych zboczy środkowych i zachodnich Chin, dlatego wymaga ciepła, pełnego światła i szybko odprowadzającej wodę gleby. 'Little Cerise' tworzy niski, łukowato sklepiony, gęsto rozgałęziony krzew liściasty o wysokości i szerokości około 0,6–0,8 m. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, z wierzchu średnio- do lekko szarozielonych, od spodu delikatnie filcowate. Od połowy lata na szczytach tegorocznych pędów pojawiają się liczne stożkowate kwiatostany o długości około 6–8 cm. Rurkowate kwiaty mają wiśniowo- do purpuroworóżowych odcieni z ciepłym oczkiem w gardzieli, pachną delikatnie słodko i dostarczają obfitego nektaru motylom, pszczołom i trzmielom. Dzięki niewielkim rozmiarom nie przerasta otoczenia i nadaje się na przód rabat mieszanych, do mniejszych ogrodów miejskich, a także do większych pojemników na tarasach i balkonach. W kompozycjach prezentuje się harmonijnie z niższymi trawami, na przykład kostrzewami, oraz z letnimi bylinami w chłodniejszej kolorystyce, takimi jak kocimiętki, szałwie, ożanki czy werbena patagońska.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i bordo są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. To właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich zwyczajowych nazw – krzew motyli. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a następnie stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od wybrzeży Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnych kształtach i barwach kwiatów czy liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, a długotrwałe zalewanie ogranicza żywotność i zimotrwałość. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarznięciem. W naszych warunkach klimatycznych podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a w czasie suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości i zamieranie pędów - zapobiega im przewiewne stanowisko, niepodmokła gleba i regularne cięcie wiosenne.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.11.2025