Budleja Dawida Butterfly Candy 'Little Purple' Buddleja davidii Butterfly Candy 'Little Purple'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida Butterfly Candy 'Little Purple' - odmiana należy do nowoczesnej holenderskiej serii hodowlanej Butterfly Candy. Odmiany z tej serii wyhodował w Holandii hodowca Johannes Adrianus Maria Koot w firmie Botanic Experience. Na rynek wprowadzano je we współpracy ze szkółką Van Son & Koot i firmą licencyjną Plantipp. To karłowa, gęsto rozgałęziona odmiana, która tworzy niski, naturalnie kulisty krzew o wysokości około 60–80 cm i podobnej szerokości. Pędy są sztywne i krótkie. Wyrastają na nich wąskie, szarozielone do średnio zielonych liście z delikatnym owłosieniem, typowe dla gatunku Buddleja davidii. Od lipca do września na końcach pędów pojawiają się gęste wiechy o długości 10–15 cm. Składają się z intensywnie purpurowofioletowych kwiatów z jasnym do pomarańczowawego oczkiem. Rurkowate kwiaty mają wyraźnie słodki, miodowy zapach i silnie przyciągają motyle, pszczoły i trzmiele. Odmiana wyróżnia się zwartym wzrostem, obfitym i powtarzającym się kwitnieniem oraz intensywnym zapachem. Dzięki temu sprawdza się na mniejszych rabatach ozdobnych, w ogrodach dla motyli i pszczół, na mieszanych rabatach bylinowych oraz w większych pojemnikach na balkonie lub tarasie. Dobrze prezentuje się w połączeniu z bylinami lubiącymi suche stanowiska, takimi jak kocimiętki, szałwie i gaury, a także z niskimi różami i trawami ozdobnymi. W takich nasadzeniach tworzy pas intensywnie fioletowych kwiatów przez większą część lata.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy osiągają do dwóch metrów długości. Są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone i lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany mają postać wzniesionych, szczytowych wiech o długości 4–30 cm. Kwiaty w różnych odcieniach różu i wina są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich nazw zwyczajowych – krzew motyli. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a następnie stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki: w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady oraz Stanów Zjednoczonych. Spotyka się ją także niemal w całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Rośnie prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z odpowiednio wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń. Takie warunki panują na przykład na składowiskach gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnym pokroju oraz barwie kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5. Długotrwałe zalewanie osłabia witalność i zimotrwałość rośliny. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące przed przemarzaniem gleby. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Co roku wiosną zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm. Pobudza ono silny przyrost i sprzyja tworzeniu dłuższych wiech w danym sezonie. Latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie. Ukorzeniona roślina znosi okresy suszy, a w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane: raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku roślina dobrze rośnie przy objętości 40 l i większej, a zimuje w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a w czasie suszy przędziorki. Z chorób grzybowych występują plamistości liści i zamieranie pędów. Zapobiega im przewiewne stanowisko, niezalana gleba i regularne cięcie wiosenne.

Autor: Nikol | Rewizja: 10.12. 2025