Budleja Dawida Butterfly Candy 'Little White' Buddleja davidii Butterfly Candy 'Little White'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida Butterfly Candy 'Little White' - jedna z niższych odmian popularnego „motylego krzewu”. Rośnie gęsto i równomiernie, tworząc półkulisty krzew, w naszych warunkach klimatycznych zwykle o wysokości i szerokości 60–80 cm. Pędy noszą skrętoległe, lancetowate liście o szarozielonej barwie, od spodu delikatnie filcowate, co ogranicza parowanie i zwiększa odporność na letnie słońce. Kwiatostany tworzą się na końcach tegorocznych pędów. Od lipca do września pojawiają się wyraziste, pachnące wiechy białych kwiatów z drobnym pomarańczowym oczkiem pośrodku każdego kwiatu. Zapach jest słodki, miodowy, wyraźnie wyczuwalny w cieplejsze dni i przyciąga różnorodne owady – motyle, pszczoły i trzmiele. Dzięki niskiemu i zwartemu pokrojowi sprawdza się w przednich partiach rabat mieszanych, jako obwódka ścieżek, w nasadzeniach żwirowych oraz w większych pojemnikach. W kompozycjach dobrze wypadają rośliny o takich samych wymaganiach co do światła i suchszej, przepuszczalnej gleby, na przykład lawenda, kocimiętka, rozchodniki i niższe trawy ozdobne. Białe kwiaty z delikatnym oczkiem stanowią spokojny akcent, który ujednolica nasadzenie i podkreśla barwy letnich bylin. Wiechy można krótkotrwale wykorzystać na kwiat cięty.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy roczne, długie nawet do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany to wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i purpury są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. To właśnie ta cecha przyniosła mu jedną z potocznych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, po czym stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne i ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się pokrojem oraz barwą kwiatów lub liści.

Uprawa:  Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zalewanie osłabia wigor i zimotrwałość. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach polskich podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalana gleba i regularne cięcie wiosną.

 Autor: Nikol | Rewizja: 20.11.2025