Budleja Dawida Free Petite 'Lavender Flow' Buddleja davidii Free Petite 'Lavender Flow'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida Free Petite 'Lavender Flow' - rozłożysty krzew o łukowato przewisających pędach. Odmiana 'FP 'Lavender Flow' należy do kompaktnej serii Free Petite i została wyhodowana w USA, gdzie wyselekcjonował ją hodowca Peter Podaras na Cornell University. W ofertach europejskich występuje także pod oficjalnym oznaczeniem 'Podaras 12' i jest ceniona za niski, szeroko rozłożysty pokrój oraz ograniczone wytwarzanie nasion. Krzew jest liściasty, o łukowato rozłożonych pędach, w wieku dojrzałym zwykle osiąga 0,6–0,8 m wysokości i 0,9–1,2 m szerokości. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, delikatnie owłosione, szarozielone. Od lipca do września, a przy ciepłej jesieni często także do października, na końcach tegorocznych pędów wydaje gęste wiechy długości około 15–25 cm. Drobne kwiaty mają jasnofioletowy do lawendowego odcień z pomarańczowym oczkiem, słodko pachną i przyciągają motyle oraz pszczoły. Delikatnie filcowata spodnia strona liści nadaje krzewowi szarawą poświatę, która podkreśla barwę kwiatostanów. W kompozycjach sprawdza się na obrzeżach rabat bylinowych, w nasadzeniach żwirowych oraz w większych pojemnikach, dobrze komponuje się z lawendą, szałwią, perowskią i trawami ozdobnymi.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych pędach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy roczne, długie nawet na dwa metry, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, ze spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany to wzniesione, szczytowe wiechy długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i burgunda są wonne i przyciągają mnóstwo motyli. To właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich nazw zwyczajowych – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a następnie rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej stanowisko słoneczne i ciepłe, z odpowiednio wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jak na przykład hałdy gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się pokrojem oraz barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zalewanie osłabia żywotność i mrozoodporność. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarznięciem. W warunkach klimatycznych Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu krzew zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest systematyczne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a w suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości i zamieranie pędów - zapobiega im przewiewne stanowisko, niepodmokła gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 18.2. 2026