Budleja Dawida FUNKY FUCHSIA 'PIIBD-II' Buddleja davidii FUNKY FUCHSIA 'PIIBD-II'

Opis szczegółowy produktu

Omżyn David 'PIIBD-II' FUNKY FUCHSIA - pochodzi z górzystych obszarów środkowych i zachodnich Chin, gdzie zasiedla słoneczne, żwirowe stoki i brzegi cieków wodnych. Odmiana sprzedawana jako Funky Fuchsia nosi nazwę botaniczną 'PIIBD-II' i została wybrana przez Michaela Dirra w ramach Plant Introductions, Inc., wprowadzona do obiegu przez serię First Editions. Krzew ma zaokrąglony lub wyprostowany pokrój, liście wąskolancetowate, z wierzchu ciemnozielone, a od spodu szarawo kutnerowate. Od lipca tworzy wyprostowane wiechy o długości około 15–25 cm, złożone z rurkowatych kwiatów w odcieniu czerwono-różowym. Osiąga wysokość około 1,8–2,4 m i szerokość do 2,4 m. Kwiaty delikatnie pachną, dostarczają nektaru i są atrakcyjne dla motyli i pszczół. W kompozycjach nadaje się na letnie rabaty bylinowe, do traw ozdobnych i do nasadzeń wokół tarasów, gdzie może również występować jako soliter. Wiechy często pojawiają się w kilku falach, szczególnie przy systematycznym usuwaniu przekwitłych kwiatostanów, dzięki czemu efekt kolorystyczny może trwać aż do jesieni. Długie, mocno trzymające się wiechy sprawdzą się również w bukietach jako letni kwiat cięty. Swobodnie można go znaleźć w prawie wszystkich stanach Australii, Nowej Zelandii i na Hawajach. Mrozoodporność krzewu jest bardzo dobra.

Budleja Davida jest smukłym, wznoszącym się krzewem, charakteryzującym się rzadko i nieregularnie rozmieszczonymi gałęziami, osiągającymi wysokość od 50 do 500 cm. Jego młode pędy, o długości do dwóch metrów, są białawo owłosione i mogą być łukowate lub delikatnie kanciaste. Liście są ciemnozielone, o kształcie lancetowatym, z delikatnie szaro owłosionym spodem. Jego kwiatostany tworzą wzniesione i końcowe wiechy, osiągające długość 4-30 cm, a jego kwiaty, w różnych odcieniach różu i bordo, są pachnące i przyciągają dużą liczbę motyli. Ta właśnie cecha przyniosła mu jedną z jego ludowych nazw – krzew motyli. Pochodzi z Chin, Budleja Davida jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię i od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten został odnotowany również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal po całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Rośnie prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, integrując się z tamtejszą przyrodą. Roślina ta jest tolerancyjna na szerokie spektrum warunków i prosperuje w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki dla jej wzrostu zapewnia słoneczne i ciepłe stanowisko z wystarczająco wilgotną i przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład składowiska odpadów budowlanych. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie Budleja Davida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki swojej łatwości w uprawie. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanych kształtach i kolorach kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5; długotrwałe zamokrzenie ogranicza witalność i odporność na zimę. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młode rośliny w pierwszej zimie korzystają z ściółki wokół szyjki korzeniowej i lekkiego okrycia chroniącego przed przemarznięciem gleby. W warunkach Republiki Czeskiej podaje się mrozoodporność około −20 °C, w odpowiednim mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesne wiosenne przymrozki na pąki mogą spowodować uszkodzenia, które jednak po przycięciu zazwyczaj dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na 20–40 cm, co sprzyja silnemu wzrostowi i dłuższym kwiatostanom w danym sezonie, latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Podlewanie jest regularne po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w gorące lata pomaga lekki mineralny mulcz. Nawożenie jest umiarkowane, raz na wiosnę stosuje się wolno rozpuszczalny nawóz do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się w objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce i przędziorki w suchych warunkach, spośród chorób grzybowych plamistość i zamieranie gałązek - prewencją jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.02.2026