Budleja Dawida FUNKY FUCHSIA 'PIIBD-II' Buddleja davidii FUNKY FUCHSIA 'PIIBD-II'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida FUNKY FUCHSIA 'PIIBD-II' - pochodzi z górzystych regionów środkowych i zachodnich Chin, gdzie zasiedla nasłonecznione, żwirowate zbocza i brzegi cieków wodnych. Odmiana sprzedawana jako Funky Fuchsia nosi nazwę botaniczną 'PIIBD-II'. Wyselekcjonował ją Michael Dirr w ramach Plant Introductions, Inc., a do obrotu wprowadza ją seria First Editions. Krzew ma pokrój zaokrąglony do wzniesionego. Liście są wąskie, lancetowate, z wierzchu ciemnozielone, od spodu szarawo filcowate. Od lipca wytwarza wzniesione wiechy o długości około 15–25 cm, złożone z rurkowatych kwiatów w czerwonoróżowym odcieniu. Dorasta do wysokości około 1,8–2,4 m i osiąga szerokość do 2,4 m. Kwiaty delikatnie pachną, dostarczają nektaru i są atrakcyjne zarówno dla motyli, jak i dla pszczół. W kompozycjach sprawdza się na letnich rabatach bylinowych, przy trawach ozdobnych i w nasadzeniach wokół tarasów, gdzie wyróżnia się także jako soliter. Wiechy pojawiają się często w kilku falach, zwłaszcza przy regularnym usuwaniu przekwitłych kwiatostanów, dzięki czemu efekt kolorystyczny może trwać aż do jesieni. Długie, sztywno trzymane wiechy nadają się również do bukietów jako letni kwiat cięty. Dziko rośnie niemal we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach. Mrozoodporność krzewu jest bardzo dobra. 

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm. Kwiaty w różnych odcieniach różu i purpury są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. To właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich zwyczajowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Występuje niemal we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej stanowisko słoneczne i ciepłe, z odpowiednio wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najulubieńszych roślin ogrodowych i jest często sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnych kształtach i barwach kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Zaleca się glebę przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5. Długotrwałe zalewanie osłabia wigor rośliny i jej odporność na zimę. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach klimatycznych Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkadzać rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie. Latem korzystne jest regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, a po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane: raz wiosną stosuje się wolno działający nawóz do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - zapobiega im przewiewne stanowisko, niepodmokła gleba i regularne cięcie wiosenne.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.02.2026