Budleja Weyera 'Honeycomb' Buddleja weyeriana 'Honeycomb'

Opis szczegółowy produktu

Komule weyerowa 'Honeycomb' - unikalna odmiana ozdobna, powstała z krzyżowania różnych gatunków komuli, dzięki czemu od klasycznej komuli Davida różni się przede wszystkim niezwykłym, ciepłym odcieniem kolorystycznym kwiatów. Odmiana ta wypuszcza większe, szeroko lancowate liście z filcowatym spodem, które stanowią wyraźne tło dla gęstych, kulistych lub lekko wydłużonych kłosów złożonych z drobnych, nasyconych złotożółtych do miodowo-pomarańczowych kwiatów, pojawiających się od lipca do października. W wieku dojrzałym tworzy potężniejszy, pionowo i swobodnie rosnący krzew, który zazwyczaj osiąga wysokość od 2 do 2,5 metra przy szerokości około 2 metrów, co czyni go wyrazistą dominantą dla średnich i dużych kompozycji ogrodowych. Najbardziej charakterystyczną cechą tej odmiany jest właśnie jej niezwykły złotożółty kolor, który w ogrodzie sprawia bardzo ciepłe wrażenie i wnosi do niego blask, a ponadto kwiaty są niezwykle przyjemnie i intensywnie aromatyczne. Odmiana ta jest wysoko ceniona jako niezwykle skuteczny magnes na motyle i inne zapylacze, którym zapewnia bogate źródło nektaru, a jednocześnie za swoją wysoką odporność na suche warunki i zdolność do witalnej regeneracji po corocznym wiosennym cięciu. Łodygi są sztywne i wyprostowane, co sprawia, że roślina mimo swoich dużych rozmiarów zachowuje elegancką sylwetkę. W architekturze ogrodowej odmiana ta sprawdzi się jako wyrazisty kolorowy solitér w tylnych częściach rabat bylinowych, jako element swobodnie rosnących kwitnących obwódek, gdzie jej żółty kolor pięknie dopełnia fioletowe i niebieskie kwiaty innych roślin, lub jako dominujący krzew w nowoczesnych ogrodach.

Cebulica Weyerii jest smukłym, wznoszącym się krzewem, charakteryzującym się rzadko i nieregularnie rozmieszczonymi gałęziami, osiągającymi wysokość od 50 do 500 cm. Jego młode pędy, o długości do dwóch metrów, są białawo owłosione i mogą być łukowate lub delikatnie kanciaste. Liście są ciemnozielone, o kształcie lancetowatym, z delikatnie szaro owłosionym spodem. Jego kwiatostany tworzą wzniesione i końcowe wiechy, osiągające długość 4-30 cm, a jego kwiaty, w różnych odcieniach różu i bordo, są pachnące i przyciągają dużą liczbę motyli. Ta właśnie cecha przyniosła mu jedną z jego ludowych nazw – krzew motyli. Pochodzi z Chin, Budleja Davida jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię i od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten został odnotowany również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal po całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Rośnie prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, integrując się z tamtejszą przyrodą. Roślina ta jest tolerancyjna na szerokie spektrum warunków i prosperuje w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki dla jej wzrostu zapewnia słoneczne i ciepłe stanowisko z wystarczająco wilgotną i przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład składowiska odpadów budowlanych. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie Budleja Davida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki swojej łatwości w uprawie. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanych kształtach i kolorach kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5; długotrwałe zamokrzenie ogranicza witalność i odporność na zimę. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młode rośliny w pierwszej zimie korzystają z ściółki wokół szyjki korzeniowej i lekkiego okrycia chroniącego przed przemarznięciem gleby. W warunkach Republiki Czeskiej podaje się mrozoodporność w okolicach -20 °C, w odpowiednim mikroklimacie krótkotrwale nawet do -23 °C. Wczesne wiosenne przymrozki na pąki mogą spowodować uszkodzenia, które jednak po przycięciu zazwyczaj dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na 20–40 cm, co sprzyja silnemu wzrostowi i dłuższym kwiatostanom w danym sezonie, latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Podlewanie jest regularne po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w gorące lata pomaga lekki mineralny mulcz. Nawożenie jest umiarkowane, raz na wiosnę stosuje się wolno rozpuszczalny nawóz do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się w objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce i przędziorki w suchych warunkach, spośród chorób grzybowych plamistość i zamieranie gałązek - prewencją jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Kamila | Rewizja: 03.06.2026