Buk pospolity 'Silbertaler' Fagus sylvatica 'Silbertaler'

Opis szczegółowy produktu

Buk pospolity 'Silbertaler' - odmiana 'Silbertaler' została odkryta przez G. Eschericha w 1993 roku i należy do wolno rosnących, mniejszych form o zwartym pokroju. W warunkach klimatycznych Polski dorasta w wieku dojrzałym zwykle do około 3–4 m wysokości i około 3 m szerokości, tworzy gęstą koronę i ma gładką, szarą korę. Liście są skrętoległe, jajowate do szeroko owalnych, o delikatnie falowanym brzegu. Nieregularne obrzeżenie w kolorze od kremowobiałego do jasnożółtego otacza soczyście zielony środek, a część liści może pozostać całkowicie zielona, dzięki czemu pstrość wydaje się naturalnie zmienna. Jesienią ulistnienie przebarwia się na żółto, a u młodszych roślin część suchych liści może utrzymywać się przez zimę. W kwietniu i maju pojawiają się niepozorne kwiaty w zwisających kotkach, a we wrześniu i październiku dojrzewa bukiew w kolczastej okrywie, chętnie zjadana przez ptaki i drobne ssaki. Jasne, pstre ulistnienie dobrze kontrastuje z ciemnymi iglakami, cisem, zimozielonymi różanecznikami oraz bylinami o bordowych liściach. Roślina nadaje się do nasadzeń soliterowych i do mniejszych grup. W kompozycji ogrodowej może tworzyć także luźniej prowadzony żywopłot, w którym pstre liście ożywiają zieloną ścianę.

Buk pospolity to okazałe drzewo liściaste zrzucające liście na zimę, z rodziny bukowatych (Fagaceae), pochodzące z Europy. Osiąga wysokość do 30-40 m, ma szeroką koronę i charakterystyczny, gładki pień. Liście są owalne, ciemnozielone, z ząbkami na brzegach. Buki tworzą charakterystyczne kwiatostany w postaci szypułkowych główek, pojawiające się wiosną. Owocem jest bukiew, czyli trójgraniaste orzeszki okryte kolczastą okrywą. Buk pospolity wymaga stanowiska z dużą ilością słońca i gleby przepuszczalnej, ale dobrze rośnie także w półcieniu. Preferuje glebę wilgotną i jest stosunkowo odporny na zanieczyszczenie powietrza. Jest mrozoodporny i dobrze znosi różne warunki klimatyczne. W architekturze krajobrazu buk pospolity wykorzystuje się na wiele sposobów. Dzięki eleganckiemu wyglądowi i pokrojowi często sadzi się go jako soliter w parkach i ogrodach. Popularne są także aleje bukowe, cenione za walory estetyczne i tworzenie zacienionych korytarzy. W projektowaniu ogrodów stosuje się go również jako składnik mieszanych nasadzeń leśnych, w których charakterystycznymi liśćmi i kształtem pomaga stworzyć naturalną atmosferę. Gatunek ma wiele bardzo atrakcyjnych odmian, różniących się barwą i kształtem liści, wielkością oraz pokrojem, dlatego można je wykorzystać nie tylko w dużych założeniach parkowych, ale także w mniejszych ogrodach. Buk pospolity preferuje gleby przepuszczalne, żyzne, dobrze uwilgotnione i o umiarkowanej zawartości wapnia. Najlepsze są stanowiska od pełnego słońca po półcień. Jest wrażliwy na nagłe przymrozki i bezpośrednie promienie słoneczne, które mogą uszkodzić jego korę. Dobrze rośnie przy wyższej wilgotności powietrza, a zaleca się sadzenie go raczej na rozleglejszych trawnikach. Należy pamiętać, że buk pospolity tworzy dość rozległy system korzeniowy, który może uszkadzać konstrukcje podziemne.

Uprawa: Idealne jest stanowisko słoneczne lub półcieniste. W pierwszych latach roślina wymaga odpowiedniej ilości wody, ponieważ młode okazy są wrażliwe na suszę. Potrzebuje dużo miejsca oraz głębokiej, próchnicznej, równomiernie wilgotnej i dobrze przepuszczalnej gleby, najlepiej lekko kwaśnej do obojętnej. Nie znosi podłoży stale podmokłych ani zbitych. Cięcie ogranicza się do minimum i wykonuje się je najlepiej w okresie spoczynku, ponieważ buk źle znosi silne cięcie. Żywopłoty strzyże się jednak regularnie raz lub dwa razy w roku, najlepiej w lipcu i ewentualnie ponownie na początku września. Przy dobrej glebie nawożenie nie jest potrzebne. Ewentualnie wiosną można dodać cienką warstwę kompostu lub lekko nawieźć nawozem organicznym o niskiej zawartości azotu.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.2. 2026