Bylica drzewiasta 'Powis Castle' Artemisia arborescens 'Powis Castle'

Opis szczegółowy produktu

Bylica drzewiasta 'Powis Castle' - srebrzysty, aromatyczny półkrzew lub drewniejąca bylina o delikatnie wycinanym ulistnieniu. Powstała w Wielkiej Brytanii, a nazwę zawdzięcza ogrodowi Powis Castle w Walii. Botanicznie często uważa się ją za ogrodowego mieszańca z udziałem gatunków Artemisia arborescens i Artemisia absinthium, czemu odpowiadają srebrne ulistnienie, silny zapach i krzewiasty wzrost. Tworzy gęsty, rozłożysty do poduszkowatego pokrój o wysokości około 60–80 cm i szerokości 90–110 cm. Liście są głęboko podzielone, aksamitnie filcowate, srebrnoszare do niebieskawosrebrnych i silnie aromatyczne przy dotyku. Ich delikatna faktura wygląda miękko, a zarazem bardzo wyraziście i pozostaje główną ozdobą przez większą część sezonu. Latem mogą pojawić się drobne żółte koszyczki, które mają niewielkie znaczenie ozdobne i często się je usuwa, aby roślina zachowała zwarty pokrój. Półkrzew doskonale prezentuje się na rabatach żwirowych, w partiach o śródziemnomorskim charakterze, przy tarasach, w pojemnikach, na słonecznych obrzeżach ścieżek, a także jako jasny element łączący byliny. Pięknie komponuje się z lawendami, szałwiami, perowskiami, rozmarynami, różami, czyśćcami, rozchodnikami, kostrzewami, rudbekiami i ciemnymi iglakami. Aromatyczne bylice tradycyjnie kojarzone są z zawartością olejków eterycznych i substancji gorzkich, ta odmiana jest jednak wykorzystywana głównie jako ozdobna roślina liściowa.

Uprawa: W polskich ogrodach potrzebuje jak najbardziej słonecznego, ciepłego i dobrze zdrenowanego stanowiska. Najlepiej rośnie w lżejszej, piaszczysto-gliniastej do kamienistej glebie, średnio żyznej, raczej suchej, o pH około 6,5–8,0. Znosi bardziej wapienne podłoże, upał i krótkotrwałą suszę po ukorzenieniu, natomiast nie toleruje ciężkiej, mokrej gliny, zimowego zalewania i miejsc zacienionych. Sadzenie najlepiej przeprowadzać od kwietnia do czerwca oraz od września do początku października. Na rabatach sadzi się 3–5 szt. na m², w obwódkach w rozstawie 50–70 cm, a przy uprawie jako soliter zostawia się wokół około 1 m przestrzeni. Po posadzeniu ważne jest podlewanie do czasu ukorzenienia, później podlewa się tylko podczas dłuższej suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane, nadmiar azotu sprzyja miękkim pędom i pogarsza zimowanie. Cięcie wiosenne wykonuje się po ustąpieniu silnych mrozów, skracając przemarznięte i rozluźnione pędy do zdrowej części. Zbyt głębokie cięcie w stare drewno może skutkować słabym odbijaniem, dlatego pokrój utrzymuje się regularnym, lżejszym skracaniem. Mrozoodporność jest zmienna w zależności od suchości zimy i dojrzałości pędów, zwykle wynosi około −12 °C do −18 °C, a w suchym, osłoniętym miejscu może być wyższa. W chłodniejszych rejonach korzystne jest zimowe okrycie z gałązek iglaków i ochrona korzeni ściółką. W pojemniku wymaga drenażu, przepuszczalnego podłoża i zimowania w osłoniętym miejscu. Szkodniki występują rzadko, zagrożeniem są gnicie, przemarzanie, mączniak prawdziwy i rozpadanie się kępy w cieniu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06. 2026