Cedr atlaski 'Glauca Pendula' Cedrus atlantica 'Glauca Pendula'

Opis szczegółowy produktu

Cedr atlaski 'Glauca Pendula' - ta odmiana fascynuje kaskadowym, zwisającym pokrojem, który nadaje jej wyjątkowy efekt estetyczny. Gatunek pochodzi z gór Atlas w Afryce Północnej, gdzie rośnie na słonecznych górskich zboczach z dobrze przepuszczalnymi glebami. Odmiana 'Glauca Pendula' powstała we Francji przed 1900 rokiem i należy do form zwisających o niebieskosrebrnych igłach. Na wzrost w dużym stopniu wpływa prowadzenie przewodnika przy podporze, dlatego w ogrodach sadzi się ją jako soliter, który można kształtować. Kaskada gałęzi daje niekiedy efekt „wodospadu”. Po 10 latach roślina osiąga zwykle ok. 1,8–4 m wysokości, a w wieku dojrzałym podaje się najczęściej 4–8 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości. Igły są sztywne, stalowoniebieskie, długości ok. 2–3 cm, zebrane w pęczki na krótkopędach i przy dotyku mogą lekko kłuć. Kora szara do szarobrązowej stopniowo grubieje, a w ciepłe dni wyczuwalny jest żywiczny zapach. Wiosną pojawia się niepozorne pylenie, jednak główną ozdobą są szyszki. Od końca lata do jesieni zawiązują się wzniesione, beczułkowate szyszki, które dojrzewają stopniowo, często w 2.–3. roku, i brązowieją. Zimozielona masa igieł łagodzi ostre linie budynków, a w kompozycjach dobrze wygląda obok ciemnozielonych cisów, jodeł lub bukszpanów, a także nad rabatą żwirową, gdzie wyraźnie widać rysunek gałęzi i kontrast barw.

Cedrus atlantica, znany także jako cedr atlaski, to imponujące drzewo iglaste pochodzące z gór Atlas w Afryce Północnej. Odznacza się pięknym, majestatycznym wyglądem. Cedr może osiągać 20–40 metrów wysokości, a szerokość korony dochodzi do 8–12 metrów. Ma wyrazisty pokrój z szeroką, stożkowatą do kulistej koroną. Młode drzewa mają szpiczasty, często zwisający pęd wierzchołkowy, który nadaje im charakterystyczny wygląd. Igły są niebieskozielone i wydzielają delikatny, przyjemny zapach żywicy. Zebrane są w gęste pęczki i pozostają na drzewie przez cały rok. Cedr atlaski ceniony jest za majestatyczność i często sadzi się go jako soliter w parkach, ogrodach oraz jako drzewo ozdobne na rozległych posesjach. Nadaje się także do tworzenia większych kompozycji ogrodowych.

Uprawa: Wymaga słonecznego stanowiska, gdzie igły najlepiej się wybarwiają, a korona jest zwarta. Znosi lekki półcień, ale rośnie w nim wolniej. Najlepiej rośnie w głębszej, przepuszczalnej, średnio ciężkiej glebie, najlepiej lekko kwaśnej do obojętnej (pH 6,0–7,0). Nie toleruje ciężkich, podmokłych i stale wilgotnych gleb, natomiast po ukorzenieniu bardzo dobrze znosi suszę i upał. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu. Po dobrym ukorzenieniu cedr atlaski jest bardzo odporny na suszę i należy do najbardziej odpornych na nią drzew iglastych. Nawożenie zwykle nie jest konieczne, wystarczy dobra gleba. Młodym drzewom można wiosną podać niewielką dawkę nawozu do iglaków. Mrozoodporność cedru atlaskiego jest średnia, zwykle ok. –20 do –23 °C. W chłodniejszych rejonach młode rośliny mogą przemarzać, dlatego zaleca się osłonięte, ciepłe stanowisko. Starsze drzewa są bardziej odporne. Cedr atlaski jest na ogół odporny na choroby, wrażliwy może być jednak na długotrwałe przemoczenie lub ciężkie gleby. Cięcia zwykle się nie wykonuje, ponieważ drzewo ma naturalnie piękny pokrój. Usuwa się jedynie suche lub uszkodzone gałęzie. Formowanie nie jest wskazane.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.1. 2026