Cedr himalajski 'Albospica' Cedrus deodara 'Albospica'

Opis szczegółowy produktu

Cedr himalajski 'Albospica' - zimozielony iglak o umiarkowanie wolnym wzroście. Odmiana 'Albospica' to selekcja ogrodowa znana z europejskich kolekcji już przed 1899 rokiem, ceniona za białawe końcówki wiosennych przyrostów. W młodości tworzy regularnie stożkowate drzewo o lekko zwisających końcach gałęzi, z wiekiem korona rozszerza się i nabiera nieregularnej sylwetki. W naszych warunkach klimatycznych zwykle osiąga około 6–10 m wysokości i 3–6 m szerokości, a roczne przyrosty wynoszą często około 20–35 cm. Igły są miękkie, długości 3–5 cm, zebrane w pęczki, o świeżo zielonym do niebieskozielonego odcieniu. Wiosną na końcach gałązek pojawiają się kremowobiałe końcówki, które w ciągu lata żółkną i stopniowo przechodzą w zieleń. Szyszki są wzniesione, długości 7–10 cm, po dojrzeniu rozpadają się na drzewie. Wiosną, zwykle od kwietnia do maja, pojawiają się kwiatostany męskie i młode szyszki żeńskie, które dojrzewają do brązowej barwy w drugim roku. W kompozycjach wyróżnia się jako soliter przy wejściu, na trawniku lub przy nasadzeniach żwirowych, gdzie kontrastuje z ciemnymi jałowcami i trawami ozdobnymi. U starszych drzew białe wybarwienie może być mniej wyraziste, ponieważ tworzy się mniej nowych przyrostów, mimo to igły zachowują barwę również zimą, a drzewo utrzymuje swoją strukturę przez cały rok.

Cedrus deodara, znany również jako cedr himalajski, to okazałe drzewo iglaste pochodzące z Himalajów. Odznacza się szlachetnym i eleganckim wyglądem. Cedr himalajski może osiągać 40–50 metrów wysokości, ze stożkowatą do piramidalnej koroną. Jego pokrój jest majestatyczny, z prostymi gałęziami, które tworzą elegancki i równomierny kształt korony. Młode drzewa mają zaostrzoną, stożkowatą koronę, która z wiekiem staje się szersza i bardziej rozłożysta. Igły na długopędach ułożone są skrętolegle, na krótkopędach w pęczkach, i mają delikatną, igiełkowatą strukturę. Są jasnozielone do srebrzystoniebieskich, co nadaje drzewu subtelny i atrakcyjny wygląd. Igły są stosunkowo długie i tworzą gęsty, zielony baldachim. Cedr himalajski ceniony jest za piękne walory estetyczne i często sadzi się go jako drzewo soliterowe w parkach, ogrodach i ogrodach ozdobnych ze względu na jego wartość dekoracyjną. Można go także wykorzystać do tworzenia większych kompozycji ogrodowych. Ten cedr preferuje słoneczne stanowisko i dobrze zdrenowaną glebę. Jest na ogół dość odporny i mało wymagający w pielęgnacji, co czyni go atrakcyjnym wyborem dla ogrodników i właścicieli posesji. Ma wszechstronne zastosowanie i może stanowić znakomite uzupełnienie różnych stylów ogrodowych.

Uprawa: Wymaga słonecznego stanowiska, gdzie igły najlepiej się wybarwiają, a korona staje się zwarta. Znosi także lekki półcień, lecz rośnie tam wolniej. Najlepiej rośnie w głębszej, przepuszczalnej, średnio ciężkiej glebie, najlepiej lekko kwaśnej do obojętnej (pH 6,0–7,0). Nie toleruje ciężkich, podmokłych i stale wilgotnych gleb, natomiast po ukorzenieniu bardzo dobrze znosi suszę i upał. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych latach po posadzeniu. Gdy dobrze się ukorzeni, cedr himalajski jest bardzo odporny na suszę i należy do najlepiej znoszących suszę iglaków. Nawożenie zwykle nie jest konieczne, wystarczy dobrej jakości gleba, u młodych drzew można wiosną zastosować łagodny nawóz do iglaków. Mrozoodporność cedru himalajskiego jest średnia, zwykle około –20 do –23 °C. W chłodniejszych rejonach młode rośliny mogą przemarzać, dlatego zaleca się osłonięte, ciepłe stanowisko. Starsze drzewa są bardziej odporne. Cedr himalajski jest na ogół odporny na choroby, wrażliwy może być jednak na długotrwałe przemoczenie lub ciężkie gleby. Cięcia zwykle się nie wykonuje, ponieważ drzewo ma naturalnie piękny pokrój. Usuwa się jedynie suche lub uszkodzone gałęzie. Formowanie nie jest wskazane.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.2. 2026