Cedr himalajski 'Eisregen' Cedrus deodara 'Eisregen'

Opis szczegółowy produktu

Cedr himalajski 'Eisregen' - pochodzi z górskich lasów zachodnich Himalajów oraz przyległych obszarów Afganistanu i Pakistanu. Rośnie tam na słonecznych zboczach o przepuszczalnej glebie, w warunkach, w których okresy suszy przeplatają się z opadami śniegu. Odmianę 'Eisregen' wyselekcjonowano w Niemczech z nasion chłodniejszej populacji z regionu Paktia. Podaje się jej bliskie pokrewieństwo z selekcją 'Karl Fuchs' (1979). W ogrodzie tworzy węższą, wzniesioną koronę z lekko zwisającymi końcami gałęzi, dzięki czemu drzewo nie sprawia wrażenia ciężkiego i w porównaniu z typowym gatunkiem pozostaje bardziej zwarte. Igły są cienkie, niebieskozielone do szaroniebieskich. Wyrastają w pęczkach po 20–30 na krótkopędach i mają zwykle 2–4,5 cm długości. Niebieskawy odcień jest najwyraźniejszy wiosną. Roślina nie ma cierni i przy typowym ogrodowym zastosowaniu zalicza się do drzew odpowiednich także do miejsc, z których korzystają dzieci. Na starszych egzemplarzach mogą pojawiać się wzniesione szyszki o długości około 7–10 cm. Dojrzewają stopniowo, a po dojrzeniu rozpadają się na drzewie, podobnie jak u jodeł. Żywica delikatnie pachnie, zwłaszcza w ciepłe dni. Cedr znajduje zastosowanie jako soliter w mniejszych i większych ogrodach, na rabatach żwirowych oraz w kompozycjach z ciemnozielonymi cisami, jodłami lub bukszpanem. Niebieski odcień igieł podkreśla tam strukturę nasadzenia i łagodzi linie budynków.

Cedrus deodara, znany także jako cedr himalajski, to imponujące drzewo iglaste pochodzące z Himalajów. Odznacza się szlachetnym i eleganckim wyglądem. Cedr himalajski może osiągać 40–50 metrów wysokości i ma stożkowatą do piramidalnej koronę. Prezentuje się majestatycznie, a proste gałęzie tworzą elegancką, regularną koronę. Młode drzewa mają koronę spiczastą i stożkowatą, która z wiekiem staje się szersza i bardziej rozłożysta. Igły ułożone są skrętolegle i mają delikatną, igiełkowatą strukturę. Ich barwa waha się od jasnozielonej do srebrzystoniebieskiej, co nadaje drzewu subtelny i atrakcyjny wygląd. Igły są stosunkowo długie i tworzą gęsty, zielony baldachim. Cedr himalajski jest ceniony za piękny wygląd. Ze względu na walory dekoracyjne często sadzi się go jako drzewo soliterowe w parkach, ogrodach i ogrodach ozdobnych. Można go wykorzystać także w większych kompozycjach ogrodowych. Ten cedr preferuje słoneczne stanowisko i dobrze zdrenowaną glebę. Jest na ogół dość odporny i mało wymagający w pielęgnacji, dlatego stanowi atrakcyjny wybór dla ogrodników i właścicieli posesji. Ma wszechstronne zastosowanie i może być doskonałym uzupełnieniem różnych stylów aranżacji ogrodu.

Uprawa: Wymaga słonecznego stanowiska, na którym igły najlepiej się wybarwiają, a korona staje się zwarta. Znosi lekki półcień, ale rośnie w nim wolniej. Najlepiej rozwija się w głębszej, przepuszczalnej, średnio ciężkiej glebie, najlepiej lekko kwaśnej do obojętnej (pH 6,0–7,0). Nie toleruje gleb ciężkich, podmokłych i stale wilgotnych. Po ukorzenieniu bardzo dobrze znosi natomiast suszę i upał. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych latach po posadzeniu. Dobrze ukorzeniony cedr himalajski jest bardzo odporny na suszę i należy do najbardziej suszoodpornych drzew iglastych. Nawożenie zwykle nie jest konieczne, wystarczy dobra gleba. Młode drzewa można wiosną zasilić niewielką dawką nawozu do iglaków. Mrozoodporność jest średnia, zwykle około –20 do –23 °C. W chłodniejszych regionach młode rośliny mogą przemarzać, dlatego zaleca się osłonięte, ciepłe stanowisko. Starsze drzewa są bardziej odporne. Cedr himalajski jest na ogół odporny na choroby, może być jednak wrażliwy na długotrwałe przemoczenie lub ciężkie gleby. Cięcia zwykle się nie wykonuje, ponieważ drzewo ma naturalnie piękny pokrój. Usuwa się jedynie suche lub uszkodzone gałęzie. Formowanie nie jest wskazane.

Autor: Nikol | Rewizja: 5.1. 2026