Cedr libański var. stenocoma Cedrus libani var. stenocoma

Opis szczegółowy produktu

Cedr libanonský var. stenocoma - wiecznie zielone i iglaste drzewo, które pochodzi z gór Taurus i Antitaurus w południowo-zachodniej Turcji, gdzie rośnie na większych wysokościach na kamienistych zboczach z długą pokrywą śnieżną. Dzięki tej proweniencji uważany jest za bardziej odporną i wyprostowaną formę cedru libańskiego, która dłużej zachowuje wąski, regularny pokrój. Korona w młodości jest stożkowata lub kolumnowa, gałęzie są sztywne i przeważnie poziomo rozłożone. Igły wyrastają w pęczkach na krótkich osiach, mają długość 1,5–3 cm, są sztywniejsze, ciemnozielone do szarozielonych. Szyszki męskie pojawiają się pod koniec lata i jesienią, po zapyleniu stopniowo rozwijają się pionowe szyszki o długości 6–10 cm, które przy dojrzewaniu przybierają jasnobrązowe odcienie. W ogrodzie prezentuje się jako soliter o spokojnej geometrii, dobrze komponuje się z bukami, klonami, sosnami, a także z trawami i nasadzeniami żwirowymi, gdzie podkreślony jest kontrast igliwia i kamienia. W porównaniu do zwykłej formy Cedrus libani, wzrost jest zazwyczaj wolniejszy i bardziej zwarty, co ułatwia włączenie do prywatnych ogrodów. Szyszki dojrzewają stopniowo w drugim sezonie i rozpadają się na drzewie, dlatego całe szyszki zazwyczaj nie znajdują się na ziemi.

Cedr libański - ten okaz jest rzadkim i wzniosłym drzewem iglastym o bogatej historii. Pochodzi z gór Libanu i okolicznych regionów Bliskiego Wschodu. Ten cedr może osiągnąć wysokość około 25–40 metrów z typową koroną w kształcie stożka lub piramidy. Posiada charakterystyczną dominację wizualną dzięki prostym i równomiernie rozłożonym gałęziom, które przyczyniają się do jego majestatycznego wyglądu. Jego igły są krótkie, ciemnozielone i ułożone w pęczki na końcach gałęzi. Są twarde, ostre i tworzą gęsty zielony baldachim. Cedr libański jest również znany ze swojego charakterystycznego pięknego zapachu, który wydziela się podczas pocierania igieł lub gałęzi. To drzewo jest cenione za swoją wartość historyczną, wzniosłość i wyrazistą estetykę. W architekturze ogrodowej stosuje się go jako soliter na większej powierzchni trawnika lub na skraju innych zarośli, szczególnie w rozległych parkach lub ogrodach, gdzie może być dominującym elementem w projektowaniu krajobrazu. Jego imponujący wygląd nadaje przestrzeni, w której się znajduje, poczucie godności i wzniosłości.

Uprawa: Wymaga słonecznego stanowiska, gdzie igły najlepiej się wybarwiają i tworzy się zwarta korona. Znosi również lekki półcień, ale rośnie tam wolniej. Najlepiej rośnie w głębokiej, przepuszczalnej, średnio ciężkiej glebie, najlepiej lekko kwaśnej do obojętnej (pH 6,0–7,0). Nie toleruje ciężkich, podmokłych i stale wilgotnych gleb, ale z drugiej strony bardzo dobrze znosi suszę i ciepło po ukorzenieniu. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych latach po posadzeniu. Po dobrym ukorzenieniu cedr atlantycki jest bardzo odporny na suszę i należy do najlepiej znoszących suszę drzew iglastych. Nawożenie zazwyczaj nie jest konieczne, wystarczy dobrej jakości gleba; młode drzewa można na wiosnę lekko nawozić nawozem dla drzew iglastych. Mrozoodporność cedru atlantyckiego jest średnia, zazwyczaj około –20 do –23 °C. W chłodniejszych rejonach młode rośliny mogą przemarzać, dlatego zaleca się stanowisko osłonięte i ciepłe. Starsze drzewa są bardziej odporne. Cedr atlantycki jest ogólnie odporny na choroby, ale może być wrażliwy na długotrwałe przelanie lub ciężkie gleby. Cięcie zazwyczaj się nie wykonuje, ponieważ drzewo ma naturalnie piękny pokrój. Usuwa się jedynie suche lub uszkodzone gałęzie. Formowanie nie jest zalecane.

Autor: Nikol | Rewizja: 24.2.2026