Cedr libański var. stenocoma Cedrus libani var. stenocoma

Opis szczegółowy produktu

Cedr libański var. stenocoma - zimozielone drzewo iglaste pochodzące z gór Taurus i Antytaurus w południowo-zachodniej Turcji, gdzie rośnie na większych wysokościach nad poziomem morza, na kamienistych zboczach z długo zalegającą pokrywą śnieżną. Dzięki temu pochodzeniu uważany jest za odporniejszą i bardziej wyprostowaną formę cedru libańskiego, która dłużej zachowuje wąski, regularny pokrój. W młodości korona jest stożkowata do kolumnowej, a gałęzie są sztywne i odstają przeważnie poziomo. Igły wyrastają w pęczkach na krótkopędach, mają 1,5–3 cm długości, są sztywniejsze, ciemnozielone do szarozielonych. Szyszki męskie pojawiają się pod koniec lata i jesienią, a po zapyleniu stopniowo rozwijają się wzniesione szyszki o długości 6–10 cm, które w miarę dojrzewania przybierają jasnobrązowe odcienie. W ogrodzie sprawdza się jako soliter o spokojnej geometrii, dobrze komponuje się z bukami, klonami, sosnami, a także z trawami ozdobnymi i nasadzeniami żwirowymi, gdzie wyróżnia się kontrast igliwia i kamienia. W porównaniu z typową formą Cedrus libani rośnie zazwyczaj wolniej i bardziej zwarcie, co ułatwia wkomponowanie go w przydomowe ogrody. Szyszki dojrzewają stopniowo w drugim sezonie i rozpadają się na drzewie, dlatego całych szyszek zwykle nie znajduje się na ziemi.

Cedr libański - to rzadkie i szlachetne drzewo iglaste o bogatej historii. Pochodzi z gór Libanu i sąsiednich regionów Bliskiego Wschodu. Cedr ten może osiągać wysokość około 25–40 metrów i tworzy typową koronę o kształcie stożkowatym lub piramidalnym. Wyróżnia się charakterystyczną dominacją wizualną dzięki prostym, równomiernie rozpostartym gałęziom, które podkreślają jego majestatyczny wygląd. Igły są krótkie, ciemnozielone i zebrane w pęczki na końcach gałęzi. Są twarde, ostre i tworzą gęsty zielony baldachim. Cedr libański znany jest także z charakterystycznego, pięknego zapachu, który wydziela przy pocieraniu igieł lub gałęzi. Drzewo to cenione jest za wartość historyczną, szlachetność i wyrazistą estetykę. W architekturze ogrodowej stosuje się je jako soliter na większej powierzchni trawnika lub przed skrajem nasadzeń innych drzew i krzewów, zwłaszcza w rozległych parkach lub ogrodach, gdzie może stanowić dominujący element kompozycji krajobrazowej. Jego imponujący wygląd wnosi w otoczenie poczucie dostojeństwa i szlachetności.

Uprawa: Wymaga słonecznego stanowiska, na którym igły najlepiej się wybarwiają, a korona staje się zwarta. Znosi także lekki półcień, jednak rośnie tam wolniej. Najlepiej rozwija się w głębszej, przepuszczalnej, średnio ciężkiej glebie, najlepiej lekko kwaśnej do obojętnej (pH 6,0–7,0). Nie toleruje gleb ciężkich, podmokłych i stale wilgotnych, natomiast po ukorzenieniu bardzo dobrze znosi suszę i upał. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych latach po posadzeniu. Gdy cedr libański dobrze się ukorzeni, jest bardzo odporny na suszę i należy do najlepiej znoszących suszę drzew iglastych. Nawożenie zwykle nie jest konieczne, wystarczy dobra gleba, a młodym drzewom można wiosną podać niewielką dawkę nawozu do roślin iglastych. Mrozoodporność jest średnia, zwykle około –20 do –23 °C. W chłodniejszych regionach młode rośliny mogą przemarzać, dlatego zaleca się osłonięte, ciepłe stanowisko. Starsze drzewa są odporniejsze. Cedr jest na ogół odporny na choroby, może być jednak wrażliwy na długotrwałe przemoczenie lub ciężkie gleby. Cięcia zwykle się nie wykonuje, ponieważ drzewo ma naturalnie piękny pokrój. Usuwa się jedynie suche lub uszkodzone gałęzie. Formowanie nie jest wskazane.

Autor: Nikol | Rewizja: 24.2. 2026