Cedr libański Cedr Libanu

Opis szczegółowy produktu

Cedr libański - pochodzi z górskich obszarów Libanu, Turcji i Syrii, gdzie rośnie na wysokości 1000–2000 m n.p.m. na kamienistych, dobrze przepuszczalnych zboczach. W naturalnym środowisku dożywa kilkuset lat i jest jednym z symbolicznych drzew Bliskiego Wschodu. W Młodości tworzy koronę stożkowatą, z wiekiem gałęzie rozkładają się w szeroki, warstwowy kształt z poziomo ułożonymi gałęziami i płaskimi "stołami" listowia. W warunkach środkowej Europy zazwyczaj osiąga 20–30 m wysokości i 10–15 m szerokości. Igły są twarde, o długości 2–3 cm, niebieskozielone do szarozielonych, wyrastają w pęczkach na skróconych pędach i utrzymują się na gałęziach przez 3–6 lat. Szyszki są pionowe, cylindryczne, o długości 8–12 cm, dojrzewają w drugim lub trzecim roku, a następnie rozpadają się. Gatunek jest ceniony za wyrazistą architekturę korony i nadaje się jako soliter do parków, ogrodów zamkowych lub rozległych prywatnych posiadłości. W mniejszych ogrodach należy uwzględnić jego przyszłe rozmiary.

Uprawa: Cedrus libani wymaga pełnego słońca i wystarczającej przestrzeni do rozwoju korony i systemu korzeniowego. Najodpowiedniejsza jest głęboka, dobrze przepuszczalna gleba, gliniasto-piaszczysta do kamienistej, o pH 6–7,5. Długotrwałe zamakanie ani ciężkie gleby gliniaste nie są odpowiednie. Sadzenie odbywa się wiosną od marca do maja lub jesienią od września do października. Mrozoodporność osiąga około −25 °C, młode drzewa należy chronić przed silnym wiatrem i zimowym słońcem, szczególnie w pierwszych latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu gatunek jest dość odporny na suszę. Nawożenie jest umiarkowane, wystarczy wiosenne zastosowanie nawozu dla iglaków. Cięcie zazwyczaj się nie wykonuje, jedynie usuwanie uszkodzonych gałęzi. Przy sadzeniu zaleca się pozostawienie co najmniej 8–10 m przestrzeni od budynków i innych dorosłych drzew. Możliwe jest atakowanie przez mszyce lub choroby grzybowe przy nieodpowiednim stanowisku.

Autor: Lucie Š. | Rewizja: 13. 02. 2026