Cedrela chińska Toona sinensis

Opis szczegółowy produktu

Cedrela chińska - drzewo liściaste z rodziny meliowatych (Meliaceae), pochodzące ze wschodniej i południowo-wschodniej Azji. W młodości rośnie szybko i tworzy raczej wzniesiony, dość luźny pokrój. Ma gładszą, szarobrązową korę, która z wiekiem delikatnie pęka podłużnie. Liście są długie, przeważnie parzystopierzaste, o długości 40–70 cm, złożone z wielu podłużnych listków. Podczas rozwijania często przybierają brązowoczerwone odcienie, a po roztarciu wydzielają korzenny, cebulowo-czosnkowy zapach, od którego pochodzi czeska nazwa rośliny. Jesienią ulistnienie przebarwia się na żółto, a korona sprawia wrażenie prześwitującej, podobnie jak u bożodrzewu, z którym cedrela bywa mylona. W czerwcu i lipcu na końcach gałęzi pojawiają się zwisające wiechy o długości 30–50 cm, złożone z drobnych, białych do lekko różowych kwiatów. Kwiaty są pachnące i miododajne. Po przekwitnięciu dojrzewają zdrewniałe torebki z oskrzydlonymi nasionami, które utrzymują się na drzewie do jesieni. Młode pędy i listki wykorzystuje się w kuchni jako aromatyczną przyprawę, krótko poddaną obróbce termicznej, do omletów, ryżu, potraw z roślin strączkowych czy past twarogowych. W ogrodzie wnosi egzotyczny akcent i dobrze uzupełnia trawy ozdobne, derenie, świdośliwy oraz klony palmowe, z którymi kontrastuje kształtem liści i wiosennym przebarwieniem.

Uprawa: W warunkach klimatycznych Polski dobrze rośnie na stanowisku słonecznym lub w lekkim półcieniu, w cieplejszym miejscu osłoniętym od północnego wiatru i z wystarczającą przestrzenią dla korony. Odpowiada jej gleba żyzna, próchniczna i dobrze przepuszczalna, o pH około 6,0–7,5. W ciężkich glebach gliniastych sprawdza się warstwa drenażowa oraz dodatek kompostu lub ziemi liściowej, ponieważ długotrwałe zalanie może pogarszać drewnienie pędów. Podlewanie jest kluczowe w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu, później drzewo znosi krótszą suszę, zwłaszcza po ściółkowaniu. Nawożenie ogranicza się zwykle do wiosennej dawki kompostu lub nawozu o spowolnionym działaniu, nawozy azotowe pod koniec lata nie są zalecane ze względu na drewnienie przyrostów. Sadzi się od marca do maja lub od września do listopada. Jako soliter sadzi się ją w odległości około 5–7 m od innych drzew lub budynków, zależnie od planowanej wielkości. W wieku dojrzałym osiąga zwykle 10–15 m wysokości i 7–10 m szerokości, w cieplejszych rejonach może być nawet wyższa, a przy regularnym cięciu można ją utrzymać niższą i pobudzić do wytwarzania młodych, jadalnych pędów. Cięcie wykonuje się przedwiośniem, po ustąpieniu silnych mrozów, i jest ono odpowiednie także do zagęszczenia korony. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się na około -20 do -25 °C, młode drzewka mogą w pierwszych zimach przemarzać do podstawy i ponownie odrastać, dlatego sprawdza się grubsza ściółka, osłona pnia i osłonięte stanowisko. Roślina jest przeważnie zdrowa, czasem na miękkich przyrostach pojawiają się mszyce, wyjątkowo mączniak prawdziwy podczas suchego i ciepłego lata. U niektórych egzemplarzy mogą tworzyć się odrosty korzeniowe, które należy w porę usuwać.

Autor: Nikol | Rewizja: 13.2. 2026