Cedrówka chińska Toona sinensis

Opis szczegółowy produktu

Czosnek chiński - zrzucające liście drzewo z rodziny meliowatych (Meliaceae), pochodzące z Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej. We wczesnym wieku rośnie szybko i tworzy raczej wyprostowany, rzadki pokrój z gładszą, szarobrązową korą, która później delikatnie pęka podłużnie. Liście są długie, przeważnie nieparzystopierzaste, 40–70 cm, złożone z wielu podłużnych listków. Podczas kiełkowania często przybierają odcienie brązowo-czerwone, a po roztarciu uwalniają korzenny, cebulowo-czosnkowy zapach, od którego pochodzi jego czeska nazwa. Jesienią liście przebarwiają się na żółto, a korona wygląda na półprzezroczystą, podobnie jak u bożodrzewów, z którymi czasem bywa mylony. W czerwcu i lipcu na końcach gałęzi pojawiają się zwisające wiechy o długości 30–50 cm, złożone z drobnych białych lub różowych kwiatów. Kwiaty są pachnące i przyjazne pszczołom. Po kwitnieniu dojrzewają zdrewniałe torebki z nasionami ze skrzydełkami, które pozostają na drzewie aż do jesieni. Młode pędy i liście wykorzystuje się w kuchni jako aromatyczną przyprawę, krótko gotowaną do omletów, ryżu, roślin strączkowych lub past z serka wiejskiego. Wnosi do ogrodu egzotyczny akcent, dobrze komponując się z trawami ozdobnymi, dereniami, muchomorami i klonami japońskimi, tworząc kontrast z kształtem liści i wiosennymi barwami.

Uprawa: W warunkach Republiki Czeskiej najlepiej czuje się na stanowiskach słonecznych lub w lekkim półcieniu, w cieplejszych miejscach osłoniętych od wiatru północnego i zapewniających wystarczającą ilość miejsca na koronę. Odpowiednia gleba powinna być pożywna, bogata w próchnicę i dobrze przepuszczalna, a jej pH powinno mieścić się w granicach 6,0–7,5. W przypadku ciężkich glin zaleca się zastosowanie warstwy drenażowej i dodanie kompostu lub liści, gdyż długotrwałe zaleganie wody może zaburzyć dojrzewanie drewna. Podlewanie jest bardzo ważne w ciągu pierwszych 2-3 lat po posadzeniu, później drzewo może znieść krótszy okres suszy, szczególnie po ściółkowaniu. Nawożenie wykonuje się zazwyczaj wiosenną dawką kompostu lub nawozu wolno rozpuszczalnego. Pod koniec lata nie zaleca się stosowania nawozów azotowych ze względu na dojrzewanie pędów jednorocznych. Sadzenie odbywa się od marca do maja lub od września do listopada. Jako roślinę pojedynczą sadzi się ją w odległości ok. 5–7 m od innych drzew lub budynków, w zależności od planowanego rozmiaru. Dojrzała roślina osiąga zazwyczaj 10–15 m wysokości i 7–10 m szerokości. W cieplejszych miejscach może być jeszcze wyższa. Regularne przycinanie może ją obniżyć i stymulować powstawanie młodych, jadalnych pędów. Cięcie wykonuje się wczesną wiosną, po ustaniu silnych przymrozków, nadaje się ono także do zagęszczania korony. Odporność na mróz dorosłych roślin szacuje się na ok. -20 do -25 °C, młode drzewa mogą przemarznąć do podstawy w ciągu pierwszej zimy i odrosnąć, dlatego zaleca się stosowanie grubszej ściółki, owijanie pnia i osłonięcie go od wiatru. Roślina jest na ogół zdrowa, sporadycznie na miękkich pędach pojawiają się mszyce, a wyjątkowo cierpi na mączniaka prawdziwego w suche i ciepłe lata. U niektórych osobników mogą pojawić się odrosty korzeniowe, które należy usuwać w odpowiednim czasie.

Autor: Nikol | Rewizja: 13.02.2026