Chmiel zwyczajny 'Aureus' Humulus lupulus 'Aureus'

Opis szczegółowy produktu

Chmiel zwyczajny 'Aureus' - ozdobna forma chmielu zwyczajnego, rodzimego dla wilgotniejszych siedlisk Europy i zachodniej Azji, gdzie rośnie wzdłuż brzegów rzek, w zaroślach i na skrajach lasów. Ta złotolistna odmiana jest starszą formą ogrodową, cenioną za jasne ulistnienie i zdolność szybkiego pokrywania podpór. W naszych warunkach klimatycznych tworzy pnącą bylinę o zielnych, szorstko owłosionych pędach, które co roku wyrastają z szyjki korzeniowej na wysokość około 4–6 m i w zależności od podpory zajmują 2–3 m szerokości. Pędy owijają się prawoskrętnie i dzięki gęstym, haczykowatym włoskom pewnie przytrzymują się drutów, siatki lub drewnianych listew. Liście są naprzeciwległe, 3–5-klapowe do szeroko jajowatych, u nasady sercowate, szorstkie w dotyku. Wiosną rozwijają się w wyraźnie żółtym do złotozielonego kolorze, w ciągu lata przechodzą w barwę żółtozieloną, przy czym przy dobrym odżywieniu i wilgotności ich odcień pozostaje jasny, a roślina stanowi jasny, ciepły akcent wśród zielonych drzew i krzewów. Na roślinach żeńskich od lipca pojawiają się niepozorne, zielonkawe kwiatostany, które przekształcają się w typowe zielonożółte szyszki chmielowe, dojrzewające zwykle w sierpniu i wrześniu. Zawierają żywice i olejki eteryczne, tradycyjnie wykorzystywane w piwowarstwie i medycynie ludowej, a w ogrodzie służą przede wszystkim jako element dekoracyjny do suchych bukietów, wieńców lub poduszek ziołowych. Chmiel zapewnia schronienie i pokarm wielu gatunkom owadów, a jego kwiatostany i liście chętnie odwiedzają zwłaszcza drobne motyle i inne bezkręgowce. W kompozycji ogrodowej odmiana 'Aureus' sprawdza się jako szybko rosnąca, naturalnie wyglądająca zasłona na pergole i altany, do zakrycia nieestetycznych murów lub elementów technicznych, a także jako pionowy akcent w naturalistycznych nasadzeniach z trawami i krzewami.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie złota barwa liści rozwija się najintensywniej. W półcieniu rośnie niezawodnie, jednak liście bywają bardziej zielone. Stanowisko powinno być osłonięte przed skrajnie suchym wiatrem, z głębszą, próchniczną, średnio ciężką do gliniasto-piaszczystej glebą, która dobrze zatrzymuje wilgoć, ale nie pozostaje stale podmokła. Zalecane pH wynosi około 6–7,5. Rośliny z pojemników sadzi się zazwyczaj od marca do października, najlepiej przy solidnej podporze – pergoli, siatce, napiętych drutach lub drewnianych palikach. Odległość między roślinami wynosi około 1–1,5 m, na metr kwadratowy przypadają około 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości nasadzenia. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch latach i przy uprawie w pojemnikach. Korzystna jest warstwa ściółki organicznej wokół korzeni, która ogranicza skrajne przesuszenie i poprawia strukturę gleby. Po ukorzenieniu roślina znosi krótkotrwałą suszę, jednak w upalne lata brzegi liści mogą zasychać, dlatego warto wtedy uzupełniać podlewanie. Chmiel jest w pełni mrozoodporny, w naszych warunkach klimatycznych przy dobrym ukorzenieniu znosi typowe zimowe temperatury około −25 °C. Zielne pędy zamierają na zimę. Zwykle pozostawia się je do późnej zimy, a wiosną ścina tuż nad ziemią, aby z szyjki korzeniowej mogły wyrosnąć nowe pędy. Starsze rośliny mogą tworzyć podziemne rozłogi, dlatego w mniejszych ogrodach praktycznym rozwiązaniem okazuje się bariera korzeniowa lub regularne wycinanie niepożądanych odrostów. Spośród chorób może pojawić się mączniak prawdziwy lub plamistości liści, spośród szkodników mszyce i przędziorki, których występowanie ogranicza dobra przewiewność nasadzenia i równomierne nawożenie. Przy uprawie w pojemniku należy zapewnić odpowiednio dużą objętość podłoża, solidną podporę oraz regularne podlewanie i nawożenie, aby roślina utrzymała zwarty, gęsty pokrój z intensywnie wybarwionymi liśćmi.