Chmiel zwyczajny - żeński Humulus lupulus F

Opis szczegółowy produktu

Chmiel zwyczajny - samica - przedstawia żeńską formę pierwotnego gatunku, który w naturze rośnie na wilgotniejszych stanowiskach Europy i zachodniej Azji. W ogrodach jest to długowieczna roślina pnąca wieloletnia, która z zdrewniałego kłącza co roku tworzy zielne, szorstko owłosione łodygi dorastające zazwyczaj do 5–7 m wysokości i w zależności od podpory około 2–3 m szerokości. Łodygi owijają się prawoskrętnie, a haczykowate włoski bezpiecznie przyczepiają je do drutów, siatki lub drewnianych konstrukcji. Liście są naprzeciwległe, 3–5-klapowe do szeroko jajowatych, u nasady sercowate, intensywnie zielone i szorstkie w dotyku. Chmiel jest dwupienny, dlatego do zastosowań ogrodniczych oferowane są głównie rośliny żeńskie oznaczone F, które od lipca noszą zielonkawe kwiatostany stopniowo rozwijające się w typowe szyszki chmielowe dojrzewające w sierpniu do września. Szyszki zawierają żywice, olejki eteryczne i substancje gorzkie, tradycyjnie wykorzystywane w piwowarstwie, ziołolecznictwie i kuchni domowej, a także znajdują zastosowanie w suchych wiązankach, wieńcach czy poduszkach ziołowych. W medycynie ludowej suszone szyszki służą jako łagodnie uspokajający i wspomagający trawienie środek, nie zastępując jednak opieki medycznej. Roślina zapewnia schronienie i pożywienie wielu gatunkom owadów, a w kompozycji ogrodowej służy jako szybko rosnąca, naturalnie wyglądająca zasłona na pergole, altany i płoty, a także jako zielone tło dla bylin i krzewów.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, gdzie złoty kolor liści rozwija się najintensywniej. W półcieniu rośnie niezawodnie, jednak liście bywają bardziej zielone. Stanowisko powinno być osłonięte od ekstremalnie suchego wiatru, z głęboką, próchniczą, średnio ciężką do gliniasto-piaszczystej glebą, która dobrze utrzymuje wilgoć, ale nie pozostaje stale podmokła. Zaleca się pH około 6–7,5. Rośliny sadzi się z kontenerów zazwyczaj od marca do października, najlepiej przy solidnym wsparciu – pergoli, siatce, napiętych drutach lub drewnianych palikach. Odległość między roślinami wynosi zazwyczaj około 1–1,5 m, na metr kwadratowy przypada około 1–2 roślin w zależności od pożądanej gęstości porostu. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych dwóch latach oraz podczas uprawy w pojemnikach. Odpowiednia jest warstwa organicznego mulczu wokół korzeni, która ogranicza ekstremalne wysuszenie i poprawia strukturę gleby. Gdy roślina się przyjmie, krótkotrwałą suszę znosi, ale w gorące lata może dochodzić do zasuszania brzegów liści, dlatego przydatne bywa uzupełnienie podlewania. Chmiel jest w pełni mrozoodporny, w naszych warunkach przy dobrym ukorzenieniu znosi zwykłe zimowe temperatury około −25 °C. Zielne pędy obumierają przez zimę. Zazwyczaj pozostawia się je do późnej zimy, a wiosną przycina tuż nad ziemią, aby z szyjki korzeniowej mogły wyrosnąć nowe pędy. Starsze rośliny mogą tworzyć podziemne rozłogi, dlatego w mniejszych ogrodach jako praktyczne rozwiązanie sprawdza się bariera korzeniowa lub regularne wycinanie niepożądanych pędów. Wśród chorób mogą pojawić się mączniak lub plamistość liści, a wśród szkodników mszyce i przędziorki, których występowaniu sprzyja dobra wentylacja roślinności i równomierne odżywianie. Podczas uprawy w pojemniku należy wybrać odpowiednio dużą objętość podłoża, solidne podpory oraz dbać o regularne podlewanie i nawożenie, aby roślina utrzymała zwarty, gęsty pokrój o intensywnie zabarwionych liściach.