Choisya / choizja 'Sundance' Choisya ternata 'Sundance'

Opis szczegółowy produktu

Choisya / pomarańcz z Meksyku 'Sundance' – zimozielony kultivar pomarańczy z Meksyku z rodziny rutowatych (Rutaceae). Powstał jako żółwołistna mutacja gatunku Choisya ternata w Wielkiej Brytanii i został wprowadzony do uprawy pod nazwą handlową 'Sundance'. Tworzy gęsty, zaokrąglony krzew, który osiąga zazwyczaj 1,5–2 m wysokości i podobną szerokość. Największą ozdobą są błyszczące, potrójne liście, które wiosną rozwijają się w kolorze jasnożółtym, a w ciągu sezonu przechodzą w odcienie złotożółte, a nawet żółtozielone. W słonecznym stanowisku wybarwienie jest najbardziej intensywne, natomiast w półcieniu prezentuje się subtelniej i bardziej zielono. Po potarciu liście uwalniają cytrusowy zapach. W maju i czerwcu pojawiają się wierzchołkowe wiechy białych, gwiazdkowatych kwiatów o szerokości około 2–3 cm. Kwiaty przypominają wonią kwiaty pomarańczy i przyciągają pszczoły oraz inne zapylacze. Przy sprzyjającej pogodzie pod koniec lata może pojawić się również słabsze drugie kwitnienie. Kultivar sprawdzi się jako solitery, w niewielkich grupach, przy wejściach, na tarasach, w osłoniętych rabatach, a także w większych donicach. Złote ulistnienie tworzy wyraźny kontrast z ciemnozielonymi iglakami, laurowiśniami, ostrokrzewami, niebiesko kwitnącymi bylinami i trawami ozdobnymi.

Uprawa: W naszych warunkach miodokwiat meksykański (Choisya) jest najpewniej uprawiany w pełnym słońcu do lekkiego półcienia, zawsze w ciepłym, osłoniętym miejscu z mikroklimatem przy ścianie lub między krzewami, ponieważ zimowy wiatr i zimowe słońce zwiększają wysychanie liści. Gleba jest odpowiednia próchnicza, żyzna i przede wszystkim przepuszczalna, w cięższych glinach zaleca się warstwę drenażową z żwiru i dodatek piasku, aby korzenie zimą nie stały w wodzie. Optymalne pH to lekko kwaśne do obojętnego, około 6,0–7,5, tolerowane jest również słabo wapienne podłoże przy dobrym odpływie. Sadzenie najlepiej wychodzi na wiosnę (marzec–maj), ewentualnie na początku jesieni (wrzesień), aby krzew do zimy zakorzenił. Podlewanie jest ważne przez pierwsze 1–2 sezony i podczas długiej letniej suszy, starsze krzewy znoszą krótkie okresy suszy, ale przy całkowitym przesuszeniu zrzucają część liści. Nawożenie załatwia się kompostem na wiosnę lub nawozem o powolnym działaniu, w pojemniku dodaje się w mniejszych dawkach. Cięcie wykonuje się po wiosennym kwitnieniu przez lekkie skrócenie przekwitłych pędów, głębokie odmładzanie do starego drewna zazwyczaj nie sprawdza się. Ściółka z liści lub kory stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby oraz chroni szyjkę korzeniową. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się z grubsza -15 do -18 °C, młode krzewy i rośliny w pojemnikach są bardziej wrażliwe. W pojemniku ważna jest objętość co najmniej 30–40 l, drenaż i zimowa ochrona korzeni, wskazane jest przezimowanie w osłoniętym miejscu z ograniczonym podlewaniem. Przy nasadzeniach rzędowych wybiera się rozstawy około 0,8–1,2 m, dla soliterów i grup 1,2–1,8 m. Z problemów mogą pojawić się mszyce i tarczówki, przy nadmiernym uwilgotnieniu zgnilizny korzeni i plamistość liści, prewencją jest przewiewne stanowisko, drenaż i nieprzekarmianie azotem.

Autor: Jana | Aktualizacja: 27.07.2026