Chryzantema 'Friederike' Chrysanthemum indicum 'Friederike'

Opis szczegółowy produktu

Chryzantema 'Friederike' - odmiana 'Friederike' tworzy zwartą, gęsto rozgałęzioną kępę o ciemniejszych zielonych do szarozielonych, lekko aromatycznych liściach. Od września do listopada wydaje mnóstwo żółtych do złocistożółtych koszyczków z ciepłym brązowym odcieniem. Średnica kwiatu wynosi zwykle 8–10 cm, a pod koniec kwitnienia kwiaty mogą zagęszczać się, sprawiając wrażenie półkulistych. Sztywne pędy nadają się także na kwiat cięty, a późnym sezonem kwiaty są cennym źródłem nektaru dla pszczół, trzmieli i bzygów. W kompozycjach wygląda naturalnie w towarzystwie traw ozdobnych, rozchodników, tawułek czy zawilców jesiennych. Podobnie jak inne chryzantemy po spożyciu może być lekko toksyczna dla psów i kotów, a sok z liści może podrażniać wrażliwą skórę. Roślina rośnie w umiarkowanym tempie i w ciągu kilku lat rozrasta się w regularną poduchę, która utrzymuje kształt także bez podpór. Chryzantema ogrodowa (Chrysanthemum × hortorum) należy do rodziny astrowatych i powstała w wyniku hodowli gatunków wschodnioazjatyckich, przede wszystkim z kręgu Chrysanthemum indicum.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w cieplejszych rejonach znosi także lekki półcień, gdzie jednak pędy mogą się nieco wydłużać. Wymaga gleby przepuszczalnej, próchnicznej, o stałej wilgotności, bez długotrwałego zalewania, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie sprawdza się rozstawa 25–30 cm, co odpowiada około 9–12 szt. na m². W okresie intensywnego wzrostu korzystne jest regularne podlewanie i nawożenie kompostem lub nawozem do kwitnących bylin, w pojemnikach zaleca się warstwę drenażową i częstsze sprawdzanie wilgotności podłoża. Aby uzyskać zwarty pokrój, w praktyce skraca się pędy na przełomie maja i czerwca, co pobudza rozgałęzianie i zawiązywanie większej liczby pąków. Przekwitłe kwiatostany można usuwać na bieżąco, główne cięcie wykonuje się dopiero wiosną, ponieważ suche pędy chronią serce kępy. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne mniej więcej do -23 °C, mimo to w kontynentalnym klimacie Polski sprawdza się zimowa ściółka, zwłaszcza w pierwszym roku po posadzeniu i na lżejszych glebach. Pojemniki zimuje się zazwyczaj w osłoniętym miejscu, aby bryła korzeniowa nie przemarzała wielokrotnie. Przy zbyt gęstym nasadzeniu i wilgotnej pogodzie może pojawić się mączniak prawdziwy lub plamistości liści, czasem także mszyce, zapobiegawczo pomaga przewiewne sadzenie i podlewanie bezpośrednio pod korzenie. Roślina znosi krótkie okresy suszy, ale najobficiej kwitnie przy równomiernej wilgotności. Zimą warto unikać miejsc narażonych na wysmalanie mrozowe i zimowe podmakanie, które są częstszą przyczyną zamierania niż sam mróz.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.2. 2026