Chryzantema 'Hans Schmid' - Chrysanthemum indicum 'Hans Schmid' Chryzantema indicum 'Hans Schmid'

Opis szczegółowy produktu

Chryzantema 'Hans Schmid' - należy do rodziny astrowatych i powstała przez krzyżowanie wschodnioazjatyckich gatunków uprawianych od wieków w ogrodach. Odmiana 'Hans Schmid' to starszy szwajcarski wybór, który często pojawia się w europejskich katalogach również pod nazwą 'Oury'. Rośnie prosto i tworzy zwarte, obficie rozgałęzione kępy z ciemnozielonymi do szarozielonych, lekko aromatycznymi liśćmi. We wrześniu do listopada wytwarza duże, płaskie koszyczki kwiatowe wiśniowo-karminowo-czerwone z wyraźnym żółtym środkiem, zazwyczaj pojedyncze, ale z podwójnym wieńcem kwiatów języczkowatych. Wysokość dorosłych roślin waha się około 0,8–0,9 m, szerokość około 0,4–0,5 m. Sztywne łodygi nadają się również jako kwiat cięty, a późne kwiaty dostarczają nektaru i pyłku dla pszczół, trzmieli i bzygowatych w czasie, gdy większość bylin już przekwita. W kompozycji prezentuje się naturalnie z trawami ozdobnymi, rozchodnikami, jeżówkami, astrami i krzewami przebarwiającymi się jesienią. Podobnie jak inne chryzantemy, może być lekko toksyczna dla psów i kotów po spożyciu, a sok może podrażniać wrażliwą skórę.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w cieplejszych rejonach toleruje lekki półcień, gdzie jednak może nieznacznie wydłużyć pędy. Wymaga przepuszczalnej, próchniczej gleby o stabilnej wilgotności, bez długotrwałego przemoczenia, zalecane pH około 6,0–7,5. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie sprawdza się rozstawa 25–30 cm, co odpowiada około 9–12 sztuk na m². W okresie intensywnego wzrostu korzystne jest regularne podlewanie i nawożenie kompostem lub nawozem dla kwitnących bylin, w pojemnikach zalecana jest warstwa drenażowa i częstsza kontrola wilgotności. Dla zwartego pokroju w praktyce stosuje się skrócenie pędów na przełomie maja i czerwca, co sprzyja rozkrzewianiu i większej liczbie pąków. Przekwitłe kwiatostany można sukcesywnie usuwać, główne cięcie wykonuje się dopiero na wiosnę, gdy suche łodygi chronią serce kępy. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne do około -23 °C, jednak w klimacie kontynentalnym Polski zaleca się okrywanie zimowe, szczególnie w pierwszym roku po posadzeniu i na glebach lżejszych. Pojemniki zazwyczaj zimuje się w zacisznym miejscu, aby bryła korzeniowa nie przemarzała wielokrotnie. Przy zagęszczeniu i wilgotnej pogodzie może pojawić się mączniak lub plamistość liści, czasem mszyce, profilaktycznie pomaga przewiewne sadzenie i podlewanie do korzeni. Roślina toleruje krótkie okresy suszy, ale najlepiej kwitnie przy równomiernej wilgotności. Zimą warto unikać miejsc z lodowymi oparami i zimowym podmoknięciem, które są częstszą przyczyną zamierania niż sam mróz.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.02.2026