Chryzantema 'Mary Stoker' - Chrysanthemum indicum 'Mary Stoker' Chryzantema 'Mary Stoker'

Opis szczegółowy produktu

Chryzantema 'Mary Stoker' - należy do rodziny astrowatych i zaliczana jest do tzw. chryzantem koreańskich, ogrodowych, listopadowych, hodowanych od wieków z gatunków wschodnioazjatyckich. Odmiana została wprowadzona w 1942 roku i nosi ślad brytyjskiego hodowcy Amosa Perry'ego. Roślina rośnie pionowo, u podstawy drewnieje i w ciągu 2-5 lat tworzy zwarty, bogato ulistniony kępek o wysokości około 0,6-0,9 m i szerokości około 0,5 m. Głęboko podzielone liście są ciemnozielone, aromatyczne po roztarciu. Od sierpnia do października, przy ciepłej jesieni nawet do początku listopada, na końcach pędów pojawiają się wachlarze prostych koszyczków w kolorze delikatnej brzoskwini do moreli z żółtym środkiem. Kwiaty są trwałe w wazonie, a późne kwitnienie stanowi cenne źródło pyłku i nektaru dla pszczół, trzmieli i bzygowatych. W kompozycji dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, rozchodnikami, rudbekiami i jesiennymi astrami, gdzie kolor kwiatów dodaje ciepłego tonu do końca sezonu.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w cieplejszych rejonach toleruje lekki półcień, gdzie jednak może nieznacznie wydłużyć pędy. Wymaga przepuszczalnej, próchniczej gleby o stabilnej wilgotności, bez długotrwałego przemoczenia, zalecane pH około 6,0–7,5. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie sprawdza się rozstawa 25–30 cm, co odpowiada około 9–12 sztuk na m². W okresie intensywnego wzrostu korzystne jest regularne podlewanie i nawożenie kompostem lub nawozem dla kwitnących bylin, w pojemnikach zalecana jest warstwa drenażowa i częstsza kontrola wilgotności. Dla zwartego pokroju w praktyce stosuje się skrócenie pędów na przełomie maja i czerwca, co sprzyja rozkrzewianiu i większej liczbie pąków. Przekwitłe kwiatostany można sukcesywnie usuwać, główne cięcie wykonuje się dopiero na wiosnę, gdy suche łodygi chronią serce kępy. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne do około -23 °C, jednak w klimacie kontynentalnym Polski zaleca się okrywanie zimowe, szczególnie w pierwszym roku po posadzeniu i na glebach lżejszych. Pojemniki zazwyczaj zimuje się w zacisznym miejscu, aby bryła korzeniowa nie przemarzała wielokrotnie. Przy zagęszczeniu i wilgotnej pogodzie może pojawić się mączniak lub plamistość liści, czasem mszyce, profilaktycznie pomaga przewiewne sadzenie i podlewanie do korzeni. Roślina toleruje krótkie okresy suszy, ale najlepiej kwitnie przy równomiernej wilgotności. Zimą warto unikać miejsc z lodowymi oparami i zimowym podmoknięciem, które są częstszą przyczyną zamierania niż sam mróz.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.02.2026