Chryzantema 'Paul Boissier' - Chrysanthemum indicum 'Paul Boissier' Chryzantema 'Paul Boissier'

Opis szczegółowy produktu

Chryzantéma 'Paul Boissier' - odmiana 'Paul Boissier' jest również podawana w europejskich katalogach jako 'Paul Boissier', a czasem pod starszą nazwą rodzajową Dendranthema. W literaturze bywa kojarzona z hodowlą Amosa Perry'ego z połowy XX wieku. Roślina tworzy krzaczasty, kępiasty pokrój z częściowo zdrewniałym u podstawy, a przy dobrym dojrzewaniu łodyg utrzymuje kształt nawet bez podpory. Dorosłe rośliny zazwyczaj osiągają 0,6–1,0 m wysokości i około 0,5 m szerokości, tempo wzrostu jest umiarkowane. Liście są ciemnozielone do szarozielonych, głęboko klapowane i po roztarciu delikatnie aromatyczne. Od września do listopada nosi na końcach pędów kwiatostany w kolorze brązowo-miedzianym, półpełne do pełnych, zazwyczaj o średnicy około 5 cm. Podczas przekwitania kwiaty otwierają się bardziej i mogą odsłonić środek, dzięki czemu nasadzenie nie wygląda ciężko nawet w późnym świetle. Sztywniejsze łodygi zapewniają kwiatom dobrą trwałość w wazonie, a jesienna rabata pozostaje czytelna aż do pierwszych przymrozków. Późne kwitnienie zapewnia pyłek i nektar pszczołom, trzmielom i bzygom w okresie, gdy większość bylin już przekwita. W kompozycjach naturalnie prezentuje się obok traw ozdobnych, rozchodników, jeżówek, astrów i krzewów o jesiennym ubarwieniu, gdzie miedziany odcień płynnie nawiązuje do żółtych i bordowych barw sezonu.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w cieplejszych rejonach toleruje lekki półcień, gdzie jednak może nieznacznie wydłużyć pędy. Wymaga przepuszczalnej, próchniczej gleby o stabilnej wilgotności, bez długotrwałego przemoczenia, zalecane pH około 6,0–7,5. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie sprawdza się rozstawa 25–30 cm, co odpowiada około 9–12 sztuk na m². W okresie intensywnego wzrostu korzystne jest regularne podlewanie i nawożenie kompostem lub nawozem dla kwitnących bylin, w pojemnikach zalecana jest warstwa drenażowa i częstsza kontrola wilgotności. Dla zwartego pokroju w praktyce stosuje się skrócenie pędów na przełomie maja i czerwca, co sprzyja rozkrzewianiu i większej liczbie pąków. Przekwitłe kwiatostany można sukcesywnie usuwać, główne cięcie wykonuje się dopiero na wiosnę, gdy suche łodygi chronią serce kępy. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne do około -23 °C, jednak w klimacie kontynentalnym Polski zaleca się okrywanie zimowe, szczególnie w pierwszym roku po posadzeniu i na glebach lżejszych. Pojemniki zazwyczaj zimuje się w zacisznym miejscu, aby bryła korzeniowa nie przemarzała wielokrotnie. Przy zagęszczeniu i wilgotnej pogodzie może pojawić się mączniak lub plamistość liści, czasem mszyce, profilaktycznie pomaga przewiewne sadzenie i podlewanie do korzeni. Roślina toleruje krótkie okresy suszy, ale najlepiej kwitnie przy równomiernej wilgotności. Zimą warto unikać miejsc z lodowymi oparami i zimowym podmoknięciem, które są częstszą przyczyną zamierania niż sam mróz.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.02.2026