Chryzantema 'Paul Boissier' Chrysanthemum indicum 'Paul Boissier'

Opis szczegółowy produktu

Chryzantema 'Paul Boissier' - odmiana 'Paul Boissier' bywa w europejskich katalogach podawana także pod starszą nazwą rodzajową Dendranthema. W literaturze łączona jest z hodowlą Amosa Perry'ego z połowy XX wieku. Roślina ma krzaczasty, kępiasty pokrój z częściowo drewniejącą podstawą i przy dobrym wydojrzewaniu pędów utrzymuje kształt nawet bez podpory. Dorosłe rośliny osiągają zazwyczaj 0,6–1,0 m wysokości i około 0,5 m szerokości, tempo wzrostu jest umiarkowane. Liście są ciemnozielone do szarozielonych, głęboko klapowane i po roztarciu delikatnie aromatyczne. Od września do listopada na końcach pędów pojawiają się brązowo- do miedzianopomarańczowych koszyczki, półpełne do pełnych, zwykle o średnicy około 5 cm. Pod koniec kwitnienia kwiaty bardziej się otwierają i mogą odsłaniać środek, dzięki czemu nasadzenie nie wydaje się ciężkie nawet w późnym świetle. Mocniejsze pędy zapewniają kwiatom dobrą trwałość w wazonie, a jesiennej rabacie wyrazistość aż do pierwszych przymrozków. Późne kwitnienie dostarcza pyłku i nektaru pszczołom, trzmielom i bzygom w okresie, gdy większość bylin już przekwita. W kompozycjach wygląda naturalnie obok traw ozdobnych, rozchodników, jeżówek, astrów i krzewów o jesiennym przebarwieniu, gdzie miedziany odcień płynnie nawiązuje do żółtych i winnych barw sezonu.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w cieplejszych rejonach znosi także lekki półcień, gdzie jednak pędy mogą się nieco wydłużać. Wymaga przepuszczalnej, próchnicznej gleby o stałej wilgotności, bez długotrwałego zalewania, zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. Rośliny sadzi się od marca do października, na rabacie sprawdza się rozstawa 25–30 cm, co odpowiada około 9–12 szt. na m². W okresie intensywnego wzrostu korzystne jest regularne podlewanie i nawożenie kompostem lub nawozem do bylin kwitnących, w pojemnikach zaleca się warstwę drenażową i częstszą kontrolę wilgotności. Dla uzyskania zwartego pokroju w praktyce skraca się pędy na przełomie maja i czerwca, co pobudza rozgałęzianie i zawiązywanie większej liczby pąków. Przekwitłe kwiatostany można usuwać na bieżąco, główne cięcie wykonuje się dopiero wiosną, ponieważ suche pędy chronią serce kępy. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne do około -23 °C, mimo to w kontynentalnym klimacie Polski sprawdza się zimowa ściółka, zwłaszcza w pierwszym roku po posadzeniu i na lżejszych glebach. Pojemniki zimuje się zazwyczaj w osłoniętym miejscu, aby bryła korzeniowa nie przemarzała wielokrotnie. Przy zbyt gęstym nasadzeniu i wilgotnej pogodzie może pojawić się mączniak prawdziwy lub plamistości liści, czasem także mszyce, profilaktycznie pomaga przewiewne sadzenie i podlewanie do korzeni. Roślina znosi krótkotrwałą suszę, ale najobficiej kwitnie przy równomiernej wilgotności. Zimą warto unikać miejsc z mroźnym wymarzaniem i zimowym podtopieniem, które częściej niż sam mróz bywa przyczyną zamierania roślin.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.2. 2026