Cicitrange 'Sanford F2 Curafora'

Opis szczegółowy produktu

Cicitrange 'Sanford F2 Curafora' - należy do bardziej tolerancyjnych, mrozoodpornych cytrusów powstałych ze skrzyżowania pomarańczy z poncyrią trójlistkową. W przypadku tej linii chodzi o selekcję drugiego pokolenia typu Sanford F2. Tworzy średnio silny, gęsto rozgałęziony krzew lub niewielkie drzewko, które w pojemniku dorasta do około 1,5–2 m. Korona jest zwarta, a pędy mają delikatne ciernie. Wąskie, skórzaste, zimozielone liście są soczyście zielone i przypominają liście mandarynki. Od maja do czerwca w kątach liści rozwijają się białe, woskowate kwiaty o wyraźnym, a zarazem delikatnym cytrusowym zapachu, które nadają roślinie dużą wartość ozdobną. Z kwiatów rozwijają się kuliste do lekko spłaszczonych owoce wielkości klementynki do mniejszej pomarańczy. Mają średnio grubą skórkę, w pełnej dojrzałości żółtopomarańczową, oraz pomarańczowy miąższ. Miąższ jest soczysty, ma zrównoważoną proporcję kwasów i cukrów, a gorzkie substancje poncyrii są w nim słabo wyczuwalne. W smaku plasuje się na pograniczu mandarynki i pomarańczy i w porównaniu ze zwykłymi owocami citrange wydaje się łagodniejszy. Owoce przeznacza się do bezpośredniego spożycia, na dżemy i marmolady, do kandyzowania oraz do aromatyzowania napojów i potraw wytrawnych. Ceniona jest także aromatyczna skórka, bogata w olejki eteryczne. W warunkach środkowoeuropejskich owoce dojrzewają późno, zwykle od listopada do lutego. Przy uprawie w pojemniku i zimowaniu w jasnym, chłodnym miejscu mogą pozostawać na roślinie także przez zimę, co podkreśla dekoracyjny efekt korony obsypanej pomarańczowymi owocami.

Uprawa: W Polsce uprawia się go przede wszystkim jako cytrus pojemnikowy. Od wiosny do jesieni ustawia się go w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w miejscu osłoniętym przed zimnym wiatrem. W gruncie stosuje się go tylko w najcieplejszych regionach i na osłoniętych stanowiskach, na przykład przy południowej ścianie, gdzie pędy lepiej drewnieją. Podłoże powinno być dobrze przepuszczalne i próchniczne, z dodatkiem piasku lub drobnego żwiru, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, pH około 6–7. Na dnie pojemnika sprawdza się warstwa drenażowa. Podlewanie powinno być regularne, ale umiarkowane. Między kolejnymi podlewaniami pozwala się lekko przeschnąć wierzchniej warstwie podłoża, a zimą ilość wody wyraźnie się ogranicza. W okresie wzrostu i zawiązywania owoców korzystne jest nawożenie nawozem do cytrusów o podwyższonej zawartości potasu, który wspiera drewnienie tkanek i jakość plonu. Cięcie jest umiarkowane i wykonuje się je zwykle wiosną, po przeniesieniu roślin z chłodnego zimowiska. Jego celem jest prześwietlenie korony i utrzymanie zwartego pokroju. Mrozoodporność starszych, dobrze ukorzenionych roślin podaje się na około –15 °C. Młode rośliny są wrażliwsze i w nasadzeniach gruntowych wymagają okrycia na zimę. W pojemnikach wybiera się więc zimowanie w jasnym, bezmroźnym pomieszczeniu w temperaturze około 0–8 °C, gdzie rośliny lepiej zawiązują kwiaty i owoce. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 24.11. 2025

Więcej na:  Instrukcja uprawy cytrusów