Cieciorka pstra - Coronilla varia Coronilla varia

Opis szczegółowy produktu

Ciecierzyca rozpierzchła - bylina wieloletnia należąca do rodziny bobowatych. Pochodzi z Europy i Azji Zachodniej, a w naszych warunkach można ją spotkać również na słonecznych zboczach i nasypach, gdzie gleba szybko wysycha po deszczu. Pełzające kłącza i rozłogi tworzą zwarte kolonie, które dobrze znoszą naprzemienne okresy wilgoci i suszy, a także stabilizują teren. Nadziemne łodygi są płożące lub wznoszące, w ogrodzie zazwyczaj osiągają 30–60 cm wysokości, a roślinność stopniowo rozrasta się na szerokość, często przekraczając 80–120 cm. Liście są nieparzystopierzaste, złożone z drobnych, eliptycznych listków, o świeżo zielonym kolorze i delikatnej fakturze. Od czerwca do sierpnia pojawiają się baldachogroniaste kwiatostany z motylkowatymi kwiatami w odcieniach różu z jaśniejszym brzegiem. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, są chętnie odwiedzane przez pszczoły i trzmiele. Korzeniowe bulwy wiążą azot z powietrza, dzięki czemu roślina dobrze rośnie nawet na uboższych glebach. W kompozycji sprawdza się jako wypełnienie gleby na większych powierzchniach i skarpach, gdzie dobrze komponuje się z trawami i bylinami sucholubnymi, na przykład z kostrzewami, ostnicami, krwawnikami, szałwiami lub rozchodnikami. Rozrost jest znaczący, dlatego zaleca się uwzględnienie odpowiedniej przestrzeni. Po przekwitnieniu mogą pojawić się wąskie strąki, które dodają późnoletniego uroku i są dekoracyjne nawet w suchym krajobrazie.

Uprawa: Najlepiej służy jej pełne słońce, cieplejszy mikroklimat i przepuszczalna gleba z szybkim odpływem wody, często na podłożu wapiennym, orientacyjnie w zakresie pH 6,0–8,0. W ciężkich glebach gliniastych rośnie dobrze po poprawie drenażu przez dodanie gruboziarnistego piasku lub żwiru. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu się roślina lepiej znosi suszę niż stałe zamokrzenie. Nawożenie zazwyczaj ogranicza się do niewielkiej ilości kompostu na wiosnę, nadmierne nawożenie azotem sprzyja rozwojowi liści kosztem kwitnienia. Roślinność po głównej fali kwitnienia można przyciąć, co pobudzi zagęszczenie i dalsze zawiązywanie kwiatów, na końcu zimy usuwa się suche łodygi. Rośliny sadzi się od marca do października, w odstępach 30–40 cm, co odpowiada około 6–9 sztuk na m². W polskich warunkach jest niezawodnie mrozoodporna, mniej więcej do -34 °C. W trwale wilgotnym cieniu może cierpieć na mączniaka, w przeciwnym razie jest zazwyczaj niewymagająca, tylko czasami pojawiają się mszyce. Roślina nie jest przeznaczona do karmienia i jest uważana za nieodpowiednią dla koni. Podczas uprawy na rabatach sprawdza się ściółka żwirowa i okazjonalna kontrola odrostów, ewentualnie płytka bariera korzeniowa, aby roślinność nie rozprzestrzeniała się na sąsiednie nasadzenia. Na większych skarpach i nasypach rozrastanie pomaga w szybkim zadarnieniu i ograniczeniu chwastów.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.1. 2026