Cieciorka pstra Coronilla varia

Opis szczegółowy produktu

Cieciorka pstra - wieloletnia bylina należąca do rodziny bobowatych. Pochodzi z Europy i zachodniej Azji, a w naszych warunkach klimatycznych można ją spotkać także na nasłonecznionych zboczach i nasypach, gdzie gleba po deszczu szybko przesycha. Płożące się kłącza i rozłogi tworzą zwarte kolonie, które dobrze znoszą przemienność wilgoci i następującej po niej suszy oraz potrafią umocnić teren. Pędy nadziemne są płożące do podnoszących się, w ogrodzie zwykle osiągają 30–60 cm wysokości, a łan stopniowo rozrasta się wszerz, często na ponad 80–120 cm. Liście są nieparzystopierzaste, złożone z drobnych eliptycznych listków, świeżo zielone i o delikatnej fakturze. Od czerwca do sierpnia pojawiają się baldachowate kwiatostany z motylkowymi kwiatami w odcieniach różu z jaśniejszym obrzeżeniem. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, chętnie odwiedzają je pszczoły i trzmiele. Brodawki korzeniowe wiążą azot atmosferyczny, dzięki czemu roślina dobrze rośnie także na uboższych glebach. W kompozycjach sprawdza się jako okrywowe wypełnienie większych powierzchni i skarp, gdzie dobrze łączy się z sucholubnymi trawami i bylinami, na przykład z kostrzewami, ostnicą, krwawnikiem, szałwiami czy rozchodnikami. Roślina silnie się rozrasta, dlatego warto przewidzieć dla niej wydzieloną przestrzeń. Po przekwitnieniu mogą pojawić się wąskie strąki, które dodają późnoletniego akcentu i bywają dekoracyjne także w suchszym nasadzeniu.

Uprawa:  Najlepiej odpowiada jej pełne słońce, cieplejszy mikroklimat i gleba przepuszczalna, szybko odprowadzająca wodę, często także na podłożu bardziej wapiennym, orientacyjnie o pH 6,0–8,0. Na ciężkich glebach gliniastych dobrze rośnie po poprawieniu drenażu przez domieszkę gruboziarnistego piasku lub żwiru. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina lepiej znosi przesuszenie niż stałe zalewanie. Nawożenie ogranicza się zwykle do niewielkiej ilości kompostu wiosną, przenawożenie azotem sprzyja wzrostowi liści kosztem kwitnienia. Po głównej fali kwitnienia łan można przyciąć, co sprzyja zagęszczeniu i zawiązywaniu kolejnych kwiatów, a pod koniec zimy usuwa się suche pędy. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie 30–40 cm, co odpowiada około 6–9 szt. na m². W warunkach polskich jest niezawodnie mrozoodporna, do około -34 °C. W stale wilgotnym cieniu może cierpieć na mączniaka prawdziwego, poza tym jest mało wymagająca, jedynie czasem pojawiają się mszyce. Roślina nie jest przeznaczona na paszę i uważa się ją za nieodpowiednią dla koni. W uprawie na rabatach sprawdza się ściółka żwirowa i okresowa kontrola rozłogów, ewentualnie płytka bariera korzeniowa, aby łan nie rozrastał się w sąsiednie nasadzenia. Na większych skarpach i nasypach rozrastanie się pomaga natomiast w szybkim zwarciu łanu i ograniczeniu chwastów.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.1. 2026