Cis pospolity 'David' Taxus baccata 'David'

Opis szczegółowy produktu

Cis pospolity 'David' - zimozielona odmiana cisa pospolitego, wyhodowana ze względu na wąski, kolumnowy pokrój i jaśniejsze wybarwienie igieł. W ogrodach podaje się ją od końca lat 80. XX wieku. Gatunek wyjściowy Taxus baccata pochodzi z Europy i Azji Zachodniej. W naturze rośnie w podszycie, w półcieniu lub cieniu, co przekłada się na dobrą tolerancję zacienienia. 'David' tworzy gęste, ściśle wzniesione rozgałęzienia z lekko rozluźnionym wierzchołkiem. Igły są płaskie, ciemnozielone, z szerokim złocistożółtym obrzeżeniem. W górnych partiach żółty odcień bywa wyraźniejszy, zwłaszcza w pełnym słońcu. Wzrost jest powolny, a roczne przyrosty wynoszą często około 10–20 cm, dlatego odmiana dobrze sprawdza się również w mniejszych ogrodach. W wieku dojrzałym osiąga zwykle około 2,5–4 m wysokości i 0,5–1 m szerokości, zależnie od stanowiska i cięcia. Kwiaty są niepozorne, wiosną pojawiają się drobne szyszki pyłkowe. Jako odmiana męska nie tworzy czerwonych osnówek, a tym samym typowych „jagód”, które zdobią rośliny żeńskie. W kompozycjach pełni rolę architektonicznego akcentu pionowego przy trawach ozdobnych, lawendzie, bluszczu lub roślinach liściastych o delikatnej fakturze, gdzie wyraźnie widać kontrast żółtego brzegu igieł. Cała roślina jest trująca, szczególnej uwagi wymagają nasiona, dlatego miejsce sadzenia wybiera się z myślą o dzieciach i zwierzętach.

Cis pospolity to drzewo iglaste znane z eleganckiego wyglądu i trwałości. Należy do najstarszych i najtrwalszych drzew, które mogą dożyć sędziwego wieku. Niektóre okazy są znane z wieku przekraczającego tysiąc lat. Ten zimozielony krzew lub drzewo ma gęsty pokrój i rośnie powoli. Ciemnozielone igły są krótkie i miękkie i tworzą gęstą koronę. Owocami cisa są czerwone „jagody” (osnówki), które jako jedyne nie są trujące, w przeciwieństwie do reszty rośliny. Stanowią pokarm dla ptaków. Odpowiadają mu próchniczne, wilgotne gleby wapienne, rośnie jednak także na suchych i ubogich, lekko kwaśnych stanowiskach, zarówno w pełnym słońcu, jak i w cieniu. Dobrze znosi strzyżenie i formowanie, dlatego doskonale nadaje się na żywopłoty i do nadawania różnych kształtów. Jest odporny na większość chorób i szkodników i stosunkowo mało wymagający w pielęgnacji. Dzięki pokrojowi i wyglądowi Taxus baccata nadaje się do nasadzeń ozdobnych, a także na żywopłot, jako soliter ogrodowy lub do tradycyjnych założeń ogrodowych. 

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, znosi też jasny półcień. W ciepłych i wietrznych miejscach sprawdza się stanowisko osłonięte i równomierna wilgotność gleby. Odpowiada mu gleba świeża do mokrej, próchniczna. Dobrze rośnie także na cięższych glinach i znosi krótkotrwałe zalanie, natomiast na długotrwale suchych stanowiskach traci żywotność, a igły mogą przedwcześnie brązowieć. Zalecane pH wynosi około 5,0–7,0, na wyraźnie wapiennych glebach powyżej ok. pH 7,5 może pojawić się chloroza. Rośliny w pojemnikach można sadzić przez cały sezon wegetacyjny od marca do listopada, poza okresem zamarzniętej gleby. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w ciepłe dni i przy wietrze, przez co najmniej 2–3 pierwsze sezony, aby bryła korzeniowa nie przesychała. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie ogranicza się zwykle do usunięcia przedwiośniem suchych i krzyżujących się gałęzi, ewentualnie do formującego podkrzesania pnia. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i łagodzi wahania temperatury w strefie korzeniowej, a u młodych drzew pomaga także chronić przed zimowym wysychaniem. W pojemnikach uprawia się raczej młode rośliny, konieczna jest warstwa drenażowa i zimowa ochrona bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -23 do -30 °C, młode nasadzenia są bardziej wrażliwe na przemarzanie korzeni. Zalecane odstępy wynoszą zwykle 6–10 m, przy mniejszych odmianach 3–5 m. Z chorób może wystąpić opieńka oraz zgnilizna korzeni przy długotrwałym zalaniu bez dostępu tlenu, ze szkodników mszyce i przędziorki w suche lato lub gąsienice żerujące na igłach. Wyrównane podlewanie, przewiewna korona i nieprzenawożone podłoże zwykle zmniejszają ryzyko.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.2. 2026