Cis pospolity 'David' Cis pospolity 'David'

Opis szczegółowy produktu

Cis czerwony 'David' - zimozielony kultivar cisu czerwonego, wyhodowany ze względu na wąski, kolumnowy pokrój i jaśniejsze zabarwienie igieł; pojawia się w ogrodach od końca lat 80. XX wieku. Gatunek podstawowy Taxus baccata pochodzi z Europy i Azji Zachodniej i naturalnie rośnie jako krzew podszytu w półcieniu i cieniu, co przekłada się na jego bardzo dobrą tolerancję na zacienienie. 'David' tworzy gęste, ściśle pionowe rozgałęzienia z lekko rozluźnioną wierzchołką. Igły są płaskie, ciemnozielone z szerokim złotożółtym brzegiem, przy czym w górnych partiach ton żółty jest bardziej wyraźny, szczególnie w pełnym słońcu. Wzrost jest powolny, roczne przyrosty często wynoszą około 10–20 cm, dzięki czemu kultivar ten świetnie sprawdzi się nawet w mniejszych ogrodach. W wieku dorosłym osiąga zazwyczaj wysokość około 2,5–4 m i szerokość 0,5–1 m, w zależności od stanowiska i cięcia. Kwiaty są niepozorne, wiosną pojawiają się drobne szyszki pyłkowe. Jako kultivar męski nie tworzy czerwonych woreczków nasiennych, a tym samym nie posiada typowych „jagód”, które stanowią ozdobę roślin żeńskich. W kompozycji pełni funkcję architektonicznego akcentu pionowego przy trawkach ozdobnych, lawendzie, bluszczu lub roślinach liściastych o delikatnej teksturze, gdzie podkreślony zostanie kontrast żółtej krawędzi igieł. Cała roślina jest trująca, szczególną uwagę należy zwrócić na nasiona, dlatego miejsce posadzenia należy wybierać z uwzględnieniem dzieci i zwierząt.

Cis pospolity to drzewo iglaste znane ze swojego eleganckiego wyglądu i trwałości, należy do najstarszych i najtrwalszych drzew, które mogą osiągnąć wysoki wiek - niektóre okazy znane są z wieku przekraczającego tysiąc lat. Ten zimozielony krzew lub drzewo ma gęsty i wolno rosnący charakter. Jego ciemnozielone igły są krótkie i miękkie, tworząc gęstą koronę. Owoce cisu to czerwone jagody, które jako jedyne nie są trujące, w przeciwieństwie do całego krzewu. Są one źródłem pożywienia dla ptaków. Preferuje żyzne, wilgotne, wapienne gleby, ale rośnie również na suchych i ubogich, lekko kwaśnych stanowiskach, w pełnym słońcu lub w cieniu. Drzewo to dobrze znosi przycinanie i formowanie, co czyni je idealnym do żywopłotów i kształtowania w różne formy. Jest odporny na większość chorób i szkodników, a jego pielęgnacja jest stosunkowo łatwa. Dzięki swojemu wzrostowi i wyglądowi Taxus baccata nadaje się do nasadzeń ozdobnych, a także jako żywopłot, soliter ogrodowy lub do tradycyjnych aranżacji ogrodowych.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, toleruje również jasny półcień, w ciepłych i wietrznych miejscach sprawdza się osłonięcie od wiatru i równomierna wilgotność gleby. Preferuje świeżą do mokrej, próchniczej gleby, dobrze rośnie nawet w cięższych glinach i toleruje krótkotrwałe zalanie, natomiast na długotrwale suchych stanowiskach traci wigor, a igły mogą przedwcześnie brązowieć. Zalecane pH wynosi około 5,0–7,0, na glebach wyraźnie wapiennych powyżej około 7,5 pH może pojawić się chloróza. Sadzenie z kontenerów jest możliwe przez cały sezon wegetacyjny od marca do listopada, z wyłączeniem okresu zamarzniętej gleby. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, szczególnie w ciepłym okresie i przy wietrznej pogodzie, przez co najmniej pierwsze 2–3 sezony, aby bryła korzeniowa nie przeschła. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem. Cięcie zazwyczaj ogranicza się do przedwiosennego usuwania suchych i krzyżujących się gałęzi, ewentualnie do wychowawczego prześwietlania pnia. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgoć i łagodzi wahania temperatury w strefie korzeniowej, u młodych drzew pomaga również przeciw zimowemu wysychaniu. W pojemnikach uprawia się raczej młode rośliny, konieczna jest warstwa drenażowa i zimowe zabezpieczenie bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -23 do -30 °C, młode nasadzenia są bardziej wrażliwe na przemarznięcie korzeni. Zalecane rozstawy wynoszą zazwyczaj 6–10 m, w przypadku mniejszych odmian 3–5 m. Wśród chorób może wystąpić opieńka i gnicie korzeni przy długotrwałym zamokrzeniu bez tlenu, ze szkodników mszyce i przędziorki w suche lato lub gąsienice motyli liściożernych. Zrównoważone podlewanie, przewiewna korona i nieprzegnojona gleba zazwyczaj zmniejszają ryzyko.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.2. 2026