Cis pospolity 'Fastigiata Aurea' Taxus baccata 'Fastigiata Aurea'

Opis szczegółowy produktu

Cis pospolity 'Fastigiata Aurea' - piękny, wolno rosnący krzew o kolumnowym pokroju. Jest to zimozielona odmiana cisa pospolitego o ściśle kolumnowym pokroju, często określana jako złota forma cisa irlandzkiego. Tworzy gęste, wzniesione rozgałęzienia i w naszych warunkach klimatycznych zwykle osiąga 2–4 m wysokości przy szerokości około 0,8–1 m, a na bardzo żyznych glebach może z czasem przekroczyć 4 m. Igły są płaskie, długości około 2–3 cm, na młodych pędach wyraźnie złotożółte do limonkowych, wewnątrz korony raczej żółtozielone. Wiosną, w marcu i kwietniu, pojawiają się niepozorne kwiaty, a roślina uwalnia pyłek. Cis jest rośliną dwupienną, na okazach żeńskich jesienią dojrzewają czerwone osnówki z nasionem, które jest trujące, podobnie jak igły i drewno. Odmiana sprawdza się jako wąski żywopłot, pionowa dominanta przy wejściu, soliter w ogrodach formalnych oraz w pojemnikach, gdzie wyróżnia się kontrastem z ciemnolistnymi krzewami, bukszpanem, ostrokrzewami, trawami ozdobnymi i bylinami do cienia. Przyrost jest umiarkowany, często około 10–20 cm rocznie, co ułatwia długotrwałe utrzymanie smukłego kształtu.

Cis pospolity to drzewo iglaste znane z eleganckiego wyglądu i trwałości. Należy do najstarszych i najbardziej długowiecznych drzew, które mogą osiągać sędziwy wiek - niektóre okazy liczą ponad tysiąc lat. Ten zimozielony krzew lub drzewo ma gęsty pokrój i rośnie powoli. Jego ciemnozielone igły są krótkie i miękkie, tworzą gęstą koronę. Owocami cisa są czerwone „jagody” (osnówki), które jako jedyne nie są trujące, w przeciwieństwie do reszty rośliny. Stanowią pokarm dla ptaków. Odpowiadają mu próchniczne, wilgotne gleby wapienne, ale rośnie także na suchych i ubogich, lekko kwaśnych stanowiskach, zarówno w pełnym słońcu, jak i w cieniu. Dobrze znosi cięcie i formowanie, dlatego idealnie nadaje się na żywopłoty i do formowania w różne kształty. Jest odporny na większość chorób i szkodników oraz stosunkowo mało wymagający w pielęgnacji. Dzięki pokrojowi i wyglądowi Taxus baccata nadaje się do nasadzeń ozdobnych, ale także na żywopłot, jako soliter ogrodowy lub do tradycyjnych aranżacji ogrodowych. 

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko od słonecznego po cieniste, zimą sprawdza się miejsce osłonięte, bez długotrwałego zimowego nasłonecznienia, które sprzyja wysychaniu igieł. Najlepsza jest gleba głębsza, próchniczna, umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna, w ciężkich glebach gliniastych pomaga drenaż lub podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 5,5–7,5, a długotrwałe zalewanie zwiększa ryzyko zgnilizny korzeni. Rośliny w pojemnikach sadzi się przez cały sezon, mniej więcej od marca do listopada, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby. W ciepłe dni ważne jest regularne podlewanie, aby bryła korzeniowa nie przesychała, zwłaszcza w ciągu pierwszych 1–2 lat po posadzeniu. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, dłuższe okresy suszy spowalniają jednak wzrost. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do iglaków. Cięcie wykonuje się najczęściej od końca maja do lipca, ewentualnie jeszcze w sierpniu, cis dobrze odrasta także ze starszego drewna. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w pojemniku jest możliwa w większych naczyniach z przepuszczalnym podłożem i drenażem, zimą ważna jest izolacja pojemnika chroniąca korzenie przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -29 do -34 °C, młode nasadzenia i rośliny w pojemnikach są bardziej wrażliwe. Na żywopłoty sadzi się w rozstawie około 40–60 cm, na wyższe ekrany 60–80 cm, a solitery w odstępie około 1,5–3 m. Ze szkodników przy suszy mogą pojawić się przędziorki i miseczniki, z chorób zgnilizna korzeni przy nadmiernym uwilgotnieniu.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.2. 2026