Cis pospolity 'Fastigiata Robusta' Taxus baccata 'Fastigiata Robusta'

Opis szczegółowy produktu

Cis pospolity 'Fastigiata Robusta' - udana odmiana cisu pospolitego, wyróżniająca się kolumnowym wzrostem. Osiąga 3–8 m wysokości i około 0,4–1,2 m szerokości, zależnie od warunków uprawy. Zaletą tej odmiany jest smukłość, którą w odróżnieniu od klasycznej odmiany 'Fastigiata' zachowuje także w późniejszym wieku. Igły są ciemnozielone, szersze – 3 mm, długości około 3 cm i błyszczące. Kontrastowo uzupełniają je czerwone osnówki tworzące się na roślinie. To drzewo dobrze znosi strzyżenie i formowanie, co czyni je idealnym do żywopłotów i nadawania różnych kształtów. Jest odporne na większość chorób i szkodników, a pielęgnacja nie jest wymagająca. Dzięki pokrojowi i wyglądowi Taxus baccata nadaje się do nasadzeń ozdobnych, a także na żywopłot, jako soliter ogrodowy lub do tradycyjnych aranżacji ogrodowych. Można go uprawiać w różnych warunkach klimatycznych, zwykle jednak preferuje chłodniejsze i wilgotniejsze otoczenie.

Cis pospolity to drzewo iglaste znane z eleganckiego wyglądu i trwałości. Należy do najstarszych i najdłużej żyjących drzew, które mogą osiągać sędziwy wiek – niektóre okazy znane są z wieku przekraczającego tysiąc lat. Ten zimozielony krzew lub drzewo ma gęsty pokrój i rośnie powoli. Ciemnozielone igły są krótkie i miękkie, tworząc gęstą koronę. Owocami cisu są czerwone osnówki, które jako jedyne nie są trujące, w przeciwieństwie do całej rośliny. Stanowią pokarm dla ptaków. Odpowiadają mu próchniczne, wilgotne gleby wapienne, rośnie jednak także na suchych i ubogich, lekko kwaśnych stanowiskach, w pełnym słońcu, ale i w cieniu. To drzewo dobrze znosi strzyżenie i formowanie, co czyni je idealnym do żywopłotów i nadawania różnych kształtów. Jest odporne na większość chorób i szkodników, a pielęgnacja nie jest wymagająca. Dzięki pokrojowi i wyglądowi Taxus baccata nadaje się do nasadzeń ozdobnych, a także na żywopłot, jako soliter ogrodowy lub do tradycyjnych aranżacji ogrodowych. 

Uprawa: Stanowisko może być od słonecznego po cieniste, zimą sprawdza się miejsce osłonięte od wiatru, bez długotrwałego zimowego nasłonecznienia, które sprzyja przesychaniu igieł. Najodpowiedniejsza jest gleba głębsza, próchniczna, umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna, na ciężkich glebach gliniastych pomaga drenaż lub podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 5,5–7,5, długotrwałe zalewanie zwiększa ryzyko zgnilizny korzeni. Rośliny w pojemnikach sadzi się przez cały sezon, mniej więcej od marca do listopada, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby. W ciepłym okresie ważne jest regularne podlewanie, aby bryła korzeniowa nie przesychała, zwłaszcza w pierwszych 1–2 latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, dłuższe okresy suszy spowalniają jednak wzrost. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do roślin iglastych. Cięcie wykonuje się najczęściej od końca maja do lipca, ewentualnie jeszcze w sierpniu, cis dobrze odrasta także ze starszego drewna. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w pojemniku jest możliwa w większych naczyniach z przepuszczalnym podłożem i drenażem, zimą ważna jest izolacja pojemnika chroniąca korzenie przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -29 do -34 °C, młode nasadzenia i rośliny w pojemnikach są bardziej wrażliwe. W żywopłotach stosuje się rozstawę około 40–60 cm, w wyższych osłonach 60–80 cm, przy soliterach zachowuje się odstęp około 1,5–3 m. Spośród szkodników podczas suszy mogą pojawić się przędziorki i miseczniki, spośród chorób zgnilizna korzeni przy nadmiernej wilgotności.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.2. 2026