Cis pospolity 'Kupfergold' Taxus baccata 'Kupfergold'

Opis szczegółowy produktu

Cis pospolity 'Kupfergold' - to wolno rosnący, zimozielony krzew o gęstym, krzewiastym pokroju. Ta odmiana dorasta do wysokości od 150 do 200 cm i szerokości od 100 do 150 cm. Krótkie, płaskie igły w czasie wypuszczania przyrostów, od maja do czerwca, mają wyrazistą żółtozłotą do miedzianej barwę, która nadaje krzewowi jasny, świetlisty akcent. W miesiącach jesiennych i zimowych igły stopniowo ciemnieją, przybierając głęboki zielonożółty do ciemnozielonego odcień. Kwitnienie przypada na okres od marca do kwietnia i jest z botanicznego punktu widzenia niepozorne. Jak u większości przedstawicieli tego gatunku, na roślinach żeńskich pod koniec lata tworzą się czerwone, mięsiste osnówki otaczające nasiona. Wszystkie części rośliny zawierają silnie trujący alkaloid taksynę. Odmiana 'Kupfergold' wykazuje dużą zdolność przystosowania do różnych warunków glebowych i stanowisk, znosząc pełne słońce, półcień i cień. Doskonale regeneruje się po cięciu i dobrze radzi sobie w warunkach miejskich. Roślina jest w pełni mrozoodporna do -25 °C i wykazuje wysoką odporność na typowe szkodniki. W architekturze ogrodowej znajduje zastosowanie jako kontrastujący barwą soliter, element strukturalny w ogrodach wrzosowiskowych, składnik zimozielonych kompozycji grupowych, a także jako formowany żywopłot.

Cis pospolity to drzewo iglaste znane z eleganckiego wyglądu i trwałości. Należy do najstarszych i najbardziej długowiecznych drzew, które mogą osiągać sędziwy wiek - niektóre okazy słyną z wieku przekraczającego tysiąc lat. Ten zimozielony krzew lub drzewo ma gęsty pokrój i rośnie powoli. Jego ciemnozielone igły są krótkie i miękkie, tworząc gęstą koronę. Owocami cisu są czerwone osnówki, które jako jedyne nie są trujące, w przeciwieństwie do całej rośliny. Stanowią źródło pożywienia dla ptaków. Odpowiadają mu próchniczne, wilgotne gleby wapienne, rośnie jednak także na suchych i ubogich, lekko kwaśnych stanowiskach, zarówno w pełnym słońcu, jak i w cieniu. Drzewo dobrze znosi strzyżenie i formowanie, dzięki czemu idealnie nadaje się na żywopłoty i do kształtowania w różne formy. Jest odporne na większość chorób i szkodników oraz stosunkowo mało wymagające w pielęgnacji. Dzięki pokrojowi i wyglądowi Taxus baccata nadaje się do nasadzeń ozdobnych, a także na żywopłot, jako soliter ogrodowy lub do tradycyjnych aranżacji ogrodowych. 

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, znosi też jasny półcień, a na ciepłych i wietrznych stanowiskach sprawdza się miejsce osłonięte od wiatru i równomierna wilgotność gleby. Odpowiada mu świeża do mokrej, próchniczna gleba, dobrze rośnie również na cięższych glinach i znosi krótkotrwałe zalanie, natomiast na stanowiskach długotrwale suchych traci wigor, a igły mogą przedwcześnie brązowieć. Zalecane pH wynosi około 5,0–7,0, na glebach silnie wapiennych, powyżej pH ok. 7,5, może pojawić się chloroza. Sadzenie roślin z pojemników jest możliwe przez cały sezon wegetacyjny, od marca do listopadu, z wyjątkiem okresu zamarzniętej gleby. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w ciepłym okresie i przy wietrze, przez co najmniej pierwsze 2–3 sezony, aby bryła korzeniowa nie przesychała. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie ogranicza się zazwyczaj do usunięcia przedwiośniem suchych i krzyżujących się gałęzi, ewentualnie do formującego podkrzesania pnia. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i łagodzi wahania temperatury w strefie korzeniowej, a u młodych drzew pomaga także chronić przed zimowym przesychaniem. W pojemnikach uprawia się raczej młode rośliny, konieczna jest warstwa drenażowa i zimowa ochrona bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -23 do -30 °C, młode nasadzenia są bardziej wrażliwe na przemarzanie korzeni. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 6–10 m, a w przypadku mniejszych odmian 3–5 m. Z chorób może wystąpić opieńka oraz zgnilizna korzeni przy długotrwałym zalaniu bez dostępu tlenu, ze szkodników mszyce i przędziorki w suche lato lub gąsienice żerujące na igłach. Wyrównane podlewanie, przewiewna korona i nieprzenawożone podłoże zwykle zmniejszają ryzyko.

Autor: Lucie | Rewizja: 7.9. 2026