Cis pospolity 'Kupfergold' Taxus baccata 'Kupfergold'

Opis szczegółowy produktu

Tis czerwony 'Kupfergold' - to wolno rosnący, wiecznie zielony krzew o gęstym, krzewiastym pokroju. Kultivar ten osiąga wysokość od 150 do 200 cm oraz szerokość od 100 do 150 cm. Krótkie, płaskie igły podczas wypuszczania nowych przyrostów od maja do czerwca mają wyraźny złotożółty, aż miedziany kolor, który nadaje krzewowi jasny, świetlisty akcent. W miesiącach jesiennych i zimowych igły stopniowo ciemnieją, przybierając głęboki żółtozielony, a następnie ciemnozielony odcień. Kwitnienie odbywa się od marca do kwietnia i jest botanicznie niepozorne. Jak u większości przedstawicieli tego gatunku, na roślinach żeńskich pod koniec lata tworzą się czerwone, mięsiste jagody otaczające nasiona. Wszystkie części rośliny zawierają silnie trujący alkaloid – taksynę. Kultivar 'Kupfergold' wykazuje wysoką przystosowalność do różnych warunków glebowych i stanowisk, dobrze znosi pełne słońce, półcień oraz cień. Doskonale regeneruje się po cięciu i świetnie radzi sobie w środowisku miejskim. Krzew jest w pełni mrozoodporny do -25 °C i wykazuje wysoką odporność na powszechne szkodniki. W architekturze ogrodowej znajduje zastosowanie jako kolorowy, kontrastowy soliter, element strukturalny w wrzosowiskach, część wiecznie zielonych kompozycji grupowych oraz jako formowany żywopłot.

Cis pospolity to drzewo iglaste znane ze swojego eleganckiego wyglądu i trwałości, należy do najstarszych i najtrwalszych drzew, które mogą osiągnąć wysoki wiek - niektóre okazy znane są z wieku przekraczającego tysiąc lat. Ten zimozielony krzew lub drzewo ma gęsty i wolno rosnący charakter. Jego ciemnozielone igły są krótkie i miękkie, tworząc gęstą koronę. Owoce cisu to czerwone jagody, które jako jedyne nie są trujące, w przeciwieństwie do całego krzewu. Są one źródłem pożywienia dla ptaków. Preferuje żyzne, wilgotne, wapienne gleby, ale rośnie również na suchych i ubogich, lekko kwaśnych stanowiskach, w pełnym słońcu lub w cieniu. Drzewo to dobrze znosi przycinanie i formowanie, co czyni je idealnym do żywopłotów i kształtowania w różne formy. Jest odporny na większość chorób i szkodników, a jego pielęgnacja jest stosunkowo łatwa. Dzięki swojemu wzrostowi i wyglądowi Taxus baccata nadaje się do nasadzeń ozdobnych, a także jako żywopłot, soliter ogrodowy lub do tradycyjnych aranżacji ogrodowych.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, toleruje również jasny półcień, w ciepłych i wietrznych miejscach sprawdza się osłonięcie od wiatru i równomierna wilgotność gleby. Preferuje świeżą do mokrej, próchniczej gleby, dobrze rośnie nawet w cięższych glinach i toleruje krótkotrwałe zalanie, natomiast na długotrwale suchych stanowiskach traci wigor, a igły mogą przedwcześnie brązowieć. Zalecane pH wynosi około 5,0–7,0, na glebach wyraźnie wapiennych powyżej około 7,5 pH może pojawić się chloróza. Sadzenie z kontenerów jest możliwe przez cały sezon wegetacyjny od marca do listopada, z wyłączeniem okresu zamarzniętej gleby. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, szczególnie w ciepłym okresie i przy wietrznej pogodzie, przez co najmniej pierwsze 2–3 sezony, aby bryła korzeniowa nie przeschła. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem. Cięcie zazwyczaj ogranicza się do przedwiosennego usuwania suchych i krzyżujących się gałęzi, ewentualnie do wychowawczego prześwietlania pnia. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgoć i łagodzi wahania temperatury w strefie korzeniowej, u młodych drzew pomaga również przeciw zimowemu wysychaniu. W pojemnikach uprawia się raczej młode rośliny, konieczna jest warstwa drenażowa i zimowe zabezpieczenie bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -23 do -30 °C, młode nasadzenia są bardziej wrażliwe na przemarznięcie korzeni. Zalecane rozstawy wynoszą zazwyczaj 6–10 m, w przypadku mniejszych odmian 3–5 m. Wśród chorób może wystąpić opieńka i gnicie korzeni przy długotrwałym zamokrzeniu bez tlenu, ze szkodników mszyce i przędziorki w suche lato lub gąsienice motyli liściożernych. Zrównoważone podlewanie, przewiewna korona i nieprzegnojona gleba zazwyczaj zmniejszają ryzyko.

Autor: Lucie | Rewizja: 7.9.2026