Cis pospolity 'Litfass' Taxus baccata 'Litfass'

Opis szczegółowy produktu

Cis pospolity 'Litfass' - to bardzo elegancki, wolno rosnący zimozielony krzew, który przyciąga uwagę architektonicznym kształtem. Ta odmiana tworzy gęsty, walcowaty pokrój z pionowo wzniesionymi pędami i w wieku dojrzałym osiąga wysokość od 200 do 300 cm, zachowując przy tym wyjątkowo smukłą szerokość od 40 do 60 cm. Krótkie, płaskie igły mają błyszczącą, nasyconą ciemnozieloną barwę i przez cały rok zachowują świeżość bez zmiany odcienia. Kwitnienie przypada na okres od marca do kwietnia i jest botanicznie niepozorne. Na roślinach żeńskich od sierpnia do września tworzą się dekoracyjne, jaskrawoczerwone, mięsiste osnówki otaczające nasiono. Owoce te stanowią walor estetyczny, jednak nie są przeznaczone do spożycia. Wszystkie części rośliny z wyjątkiem czerwonej, mięsistej osnówki zawierają silnie trujący alkaloid taksynę. Roślina wykazuje doskonałą zdolność przystosowania do różnych warunków świetlnych i bez problemu rośnie w pełnym słońcu, w półcieniu, a nawet w głębokim cieniu. Znosi zanieczyszczenie powietrza w mieście i bardzo dobrze regeneruje się po cięciu formującym, choć dzięki naturalnemu kształtowi wymaga jedynie minimalnych korekt. Jest w pełni mrozoodporna do -25 °C i odporna na typowe szkodniki. Przy sadzeniu wąskiego żywopłotu lub ściany zieleni zaleca się rozstawę od 40 do 50 cm między poszczególnymi roślinami. W architekturze ogrodowej sprawdza się przede wszystkim jako wyrazisty akcent pionowy w nowoczesnych i klasycznych kompozycjach, w pojemnikach, w wąskich miejscach przy elewacjach lub jako element ściśle uporządkowanych grup roślin zimozielonych.

Cis pospolity to drzewo iglaste znane z eleganckiego wyglądu i długowieczności. Należy do najstarszych i najtrwalszych drzew, które mogą dożywać sędziwego wieku - niektóre okazy liczą ponad tysiąc lat. Ten zimozielony krzew lub drzewo ma gęsty pokrój i rośnie powoli. Ciemnozielone igły są krótkie i miękkie, tworzą gęstą koronę. Owocami cisu są czerwone, jagodopodobne osnówki, które jako jedyna część rośliny nie są trujące. Stanowią pokarm dla ptaków. Odpowiadają mu próchniczne, wilgotne gleby wapienne, ale rośnie także na suchych i ubogich, lekko kwaśnych stanowiskach, zarówno w pełnym słońcu, jak i w cieniu. Drzewo dobrze znosi strzyżenie i formowanie, co czyni je idealnym do żywopłotów i nadawania różnych kształtów. Jest odporne na większość chorób i szkodników, a jego pielęgnacja jest stosunkowo nieskomplikowana. Dzięki pokrojowi i wyglądowi Taxus baccata nadaje się do nasadzeń ozdobnych, na żywopłot, jako soliter ogrodowy oraz do tradycyjnych założeń ogrodowych. 

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, znosi także jasny półcień, a w ciepłych i wietrznych lokalizacjach sprawdza się osłonięte stanowisko i równomierna wilgotność gleby. Odpowiada mu gleba świeża do mokrej, próchniczna, dobrze rośnie również na cięższych glinach i znosi krótkotrwałe zalanie, natomiast w miejscach długotrwale suchych traci żywotność, a igły mogą przedwcześnie brązowieć. Zalecane pH wynosi około 5,0–7,0, na silnie wapiennych glebach powyżej ok. pH 7,5 może pojawić się chloroza. Sadzenie roślin z pojemników jest możliwe przez cały sezon wegetacyjny od marca do listopadu, z wyjątkiem okresu zamarzniętej gleby. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w ciepłym okresie i przy wietrze, przez co najmniej pierwsze 2–3 sezony, aby bryła korzeniowa nie przesychała. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu. Cięcie ogranicza się zwykle do usunięcia przedwiosną suchych i krzyżujących się gałęzi, ewentualnie do formującego podkrzesania pnia. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i łagodzi wahania temperatury w strefie korzeniowej, a u młodych drzew pomaga także chronić przed zimowym przesuszeniem. W pojemnikach uprawia się raczej młode rośliny, niezbędna jest warstwa drenażowa i zimowa ochrona bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -23 do -30 °C, młode nasadzenia są bardziej wrażliwe na przemarzanie korzeni. Zalecana rozstawa wynosi zwykle 6–10 m, u mniejszych odmian 3–5 m. Z chorób może wystąpić opieńka oraz zgnilizna korzeni przy długotrwałym zalaniu bez dostępu tlenu, ze szkodników mszyce i przędziorki w suche lato lub gąsienice żerujące na igłach. Wyrównane podlewanie, przewiewna korona i nieprzenawożone podłoże zwykle zmniejszają ryzyko.

Autor: Lucie | Rewizja: 7.9. 2026