Cis pośredni 'Hicksii' Cis pospolity 'Hicksii'

Opis szczegółowy produktu

Cis pośredni 'Hicksii' - należy do sprawdzonych odmian mieszańca międzygatunkowego, który powstał na początku XX wieku przez skrzyżowanie cisa pospolitego (Taxus baccata) i cisa japońskiego (Taxus cuspidata). Odmiana została rozpowszechniona w USA w szkółce Hicks Nurseries i jest uprawiana jako wąskokolumnowy, gęsto rozgałęziony krzew zimozielony z krótkimi, błyszczącymi igłami. W zwykłych warunkach ogrodowych zazwyczaj osiąga 2–5 m wysokości i 1–2 m szerokości, przy długotrwałym formowaniu pozostaje węższy. Wiosną, zazwyczaj w marcu i kwietniu, pojawiają się niepozorne żółtawe męskie szyszeczki lub drobne kwiaty żeńskie, w zależności od płci klonu. U roślin żeńskich od sierpnia do października dojrzewają czerwone osnówki, które kontrastują z ciemnozielonym listowiem. Igły i nasiona są trujące, dlatego rośliny zazwyczaj umieszcza się z dala od placów zabaw. 'Hicksii' sprawdzi się jako formalny żywopłot, pionowy akcent w wąskich nasadzeniach lub jako formowany stożek w donicy i zazwyczaj dobrze znosi miejskie środowisko, a przy cięciu utrzymuje czystą linię. W kompozycji dobrze uzupełnia trawy ozdobne, paprocie i krzewy o jesiennym zabarwieniu.

Cis pośrodkowy - mieszaniec między cisem pospolitym (Taxus baccata) a północnoamerykańskim cisu krótko listnym (Taxus cuspidata). Ten mieszaniec międzygatunkowy łączy zalety obu rodziców – ma doskonałą odporność na mróz, zwarty wzrost, gęste rozgałęzienia i dobrze się formuje. Kształt i wzrost mogą się różnić w zależności od konkretnej odmiany – istnieją niskie, płożące i pionowe odmiany. Ogólnie jednak cis pośrodkowy rośnie wolniej, gęsto i jest naturalnie dobrze uformowany. Igły są ciemnozielone, błyszczące, krótsze niż u zwykłego cisu pospolitego i często lekko zaostrzone. Najczęściej wykorzystywany jest do formowanych żywopłotów, niskich ścian, obrzeży lub jako pojedyncza roślina ozdobna. Doskonale nadaje się również do pojemników i formalnych nasadzeń. Wszystkie części rośliny oprócz osnówki są trujące – jak u wszystkich cisów.

Uprawa: Stanowisko odpowiada od słońca po cień, zimą sprawdza się zaciszne miejsce i takie bez długiego zimowego nasłonecznienia, które sprzyja wysychaniu igieł. Gleba jest najlepsza głęboka, próchnicza, umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna, w ciężkich glinach pomaga drenaż lub podwyższona grządka. Zalecane pH mieści się w przybliżeniu w zakresie 5,5–7,5, długotrwałe zatrzymywanie wody zwiększa ryzyko chorób korzeni. Rośliny w pojemnikach sadzi się przez cały sezon, mniej więcej od marca do listopada, z wyjątkiem zamarzniętej gleby. W ciepłym okresie ważne jest regularne podlewanie, aby bryła korzeniowa nie przeschła, szczególnie w pierwszych 1–2 latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się toleruje krótkotrwałą suszę, jednak dłuższe okresy suszy spowalniają wzrost. Nawożenie jest umiarkowane, zazwyczaj wiosną kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem dla iglaków. Cięcie wykonuje się najczęściej od końca maja do lipca, ewentualnie jeszcze w sierpniu, cis dobrze odrasta nawet ze starszego drewna. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest możliwa w większych objętościach z przepuszczalnym podłożem i drenażem, zimą ważna jest izolacja donicy przed przemarznięciem korzeni. Mrozoodporność dojrzałych roślin mieści się w przybliżeniu w zakresie -29 do -34 °C, młode nasadzenia i rośliny w donicy są bardziej wrażliwe. Do żywopłotów stosuje się rozstaw około 40–60 cm, przy wyższych osłonach 60–80 cm, przy soliterach zachowuje się odstęp około 1,5–3 m. Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i tarczniki przy suszy, z chorób zgnilizny korzeni przy nadmiernym nawodnieniu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.01.2026