Cis pośredni 'Hicksii' Taxus × media 'Hicksii'

Opis szczegółowy produktu

Cis pośredni 'Hicksii'  - należy do sprawdzonych odmian mieszańca międzygatunkowego, który powstał na początku XX wieku ze skrzyżowania cisa pospolitego (Taxus baccata) i cisa japońskiego (Taxus cuspidata). Odmianę rozpowszechniła w USA szkółka Hicks Nurseries. Uprawia się ją jako wąsko kolumnowy, gęsto rozgałęziony zimozielony krzew o krótkich, błyszczących igłach. W typowych warunkach ogrodowych dorasta zwykle do 2–5 m wysokości i 1–2 m szerokości, a przy długotrwałym formowaniu pozostaje węższy. Wiosną, zazwyczaj w marcu i kwietniu, pojawiają się niepozorne żółtawe szyszki męskie lub drobne kwiaty żeńskie, zależnie od płci klonu. Na roślinach żeńskich od sierpnia do października dojrzewają czerwone osnówki, które kontrastują z ciemnozielonym ulistnieniem. Igły i nasiona są trujące, dlatego rośliny sadzi się zwykle z dala od miejsc zabaw dzieci. 'Hicksii' sprawdza się jako formowany żywopłot, pionowy akcent w wąskich nasadzeniach lub jako formowany stożek w donicy. Zazwyczaj dobrze znosi warunki miejskie, a po cięciu utrzymuje czystą linię. W kompozycjach dobrze uzupełnia trawy ozdobne, paprocie i krzewy o jesiennym przebarwieniu.

Cis pośredni - mieszaniec cisa pospolitego (Taxus baccata) i cisa japońskiego (Taxus cuspidata). Ten mieszaniec międzygatunkowy łączy zalety obu rodziców – odznacza się bardzo dobrą mrozoodpornością, zwartym wzrostem, gęstym rozgałęzieniem i dobrze znosi formowanie. Pokrój i siła wzrostu mogą się różnić w zależności od odmiany – istnieją odmiany niskie, płożące i wzniesione. Ogólnie jednak cis pośredni rośnie wolniej, gęsto i jest naturalnie dobrze uformowany. Igły są ciemnozielone, błyszczące, krótsze niż u cisa pospolitego i często lekko zaostrzone. Najczęściej wykorzystuje się go do formowanych żywopłotów, niższych ścian zieleni, obwódek lub jako soliter. Doskonale nadaje się także do donic i nasadzeń formalnych. Wszystkie części rośliny oprócz osnówki są trujące – jak u wszystkich cisów.

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko od słonecznego po cieniste, zimą sprawdza się miejsce osłonięte od wiatru i niewystawione na długotrwałe zimowe słońce, które sprzyja wysychaniu igieł. Najlepsza jest gleba głębsza, próchniczna, umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna, w ciężkich glebach gliniastych pomaga drenaż lub podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 5,5–7,5, długotrwałe zalewanie zwiększa ryzyko zgnilizny korzeni. Rośliny w pojemnikach sadzi się przez cały sezon, mniej więcej od marca do listopada, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby. W ciepłe dni ważne jest regularne podlewanie, aby bryła korzeniowa nie przesychała, zwłaszcza w ciągu pierwszych 1–2 lat po posadzeniu. Po ukorzenieniu krzew znosi krótkotrwałą suszę, dłuższe okresy posuchy spowalniają jednak wzrost. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do iglaków. Cięcie wykonuje się najczęściej od końca maja do lipca, ewentualnie jeszcze w sierpniu, cis dobrze odrasta również ze starszego drewna. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest możliwa w większych pojemnikach z przepuszczalnym podłożem i drenażem, zimą ważna jest izolacja donicy chroniąca korzenie przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -29 do -34 °C, młode nasadzenia i rośliny w donicach są bardziej wrażliwe. Na żywopłoty sadzi się w rozstawie około 40–60 cm, przy wyższych osłonach 60–80 cm, a solitery zachowują odstęp około 1,5–3 m. Ze szkodników podczas suszy mogą pojawić się przędziorki i miseczniki, z chorób przy nadmiernej wilgotności zgnilizna korzeni.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.01. 2026