Cis pośredni 'Hillii' Taxus × media 'Hillii'

Opis szczegółowy produktu

Cis pośredni 'Hillii' - efektowna, zimozielona odmiana mieszańcowego cisa, powstałego ze skrzyżowania cisa pospolitego (Taxus baccata) i cisa japońskiego (Taxus cuspidata). Selekcja 'Hillii' pochodzi z USA i trafiła do uprawy ze szkółki D. Hill Nursery w stanie Illinois. W ogrodzie tworzy gęsto rozgałęziony krzew o regularnym, wzniesionym pokroju, w młodości kolumnowy, z wiekiem lekko rozszerzający się. Igły są miękkie, błyszczące, ciemnozielone, jesienią i zimą mogą przebarwiać się na oliwkowe do żółtozielonych odcieni. W naszych warunkach klimatycznych dorasta do około 2–3,5 m wysokości i 0,8–1,5 m szerokości, zależnie od cięcia, a przy swobodnym wzroście może być szerszy. Roczne przyrosty wynoszą około 15–25 cm. Wiosną, w marcu i kwietniu, wytwarza niepozorne, żółtawe szyszki męskie, a jako odmiana męska zwykle nie tworzy owoców, co jest zaletą przy nasadzeniach w pobliżu chodników. Roślina jest trująca, zwłaszcza igły i nasiona. 'Hillii' stosuje się na żywopłoty, osłony, formowane kule i stożki, a także jako znoszący cień szkielet nasadzeń. To doskonały wybór dla osób poszukujących odpornej, zwartej i pięknie rosnącej rośliny do różnorodnych zastosowań w ogrodzie.

Cis pośredni - mieszaniec cisa pospolitego (Taxus baccata) i cisa japońskiego (Taxus cuspidata). Ten międzygatunkowy mieszaniec łączy zalety obu rodziców – wyróżnia się wysoką mrozoodpornością, zwartym wzrostem, gęstym rozgałęzieniem i dobrze poddaje się formowaniu. Kształt i siła wzrostu mogą się różnić w zależności od odmiany – istnieją odmiany niskie, płożące i wzniesione. Ogólnie jednak cis pośredni rośnie wolniej, gęsto i naturalnie zachowuje ładny pokrój. Igły są ciemnozielone, błyszczące, krótsze niż u cisa pospolitego i często lekko zaostrzone. Najczęściej wykorzystuje się go na formowane żywopłoty, niższe ściany zieleni, obwódki lub jako roślinę soliterową. Doskonale nadaje się także do pojemników i nasadzeń formalnych. Wszystkie części rośliny z wyjątkiem osnówki są trujące – jak u wszystkich cisów.

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko od słonecznego po cieniste, zimą sprawdza się miejsce osłonięte, bez długotrwałego zimowego nasłonecznienia, które sprzyja przesychaniu igieł. Najkorzystniejsza jest gleba głębsza, próchniczna, umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna, na ciężkich glebach gliniastych pomaga drenaż lub podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 5,5–7,5, a długotrwałe zalewanie zwiększa ryzyko zgnilizny korzeni. Rośliny w pojemnikach sadzi się przez cały sezon, mniej więcej od marca do listopada, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby, a w ciepłe dni ważne jest regularne podlewanie, aby bryła korzeniowa nie przesychała, zwłaszcza w ciągu pierwszych 1–2 lat po posadzeniu. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, dłuższe okresy posuchy spowalniają jednak wzrost. Nawożenie stosuje się umiarkowane, zwykle wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do iglaków. Cięcie wykonuje się najczęściej od końca maja do lipca, ewentualnie jeszcze w sierpniu, cis dobrze odrasta także ze starszego drewna. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w pojemniku jest możliwa w większych naczyniach z przepuszczalnym podłożem i drenażem, zimą ważna jest izolacja pojemnika chroniąca korzenie przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -29 do -34 °C, młode nasadzenia i rośliny w pojemnikach są bardziej wrażliwe. Na żywopłoty stosuje się rozstaw około 40–60 cm, na wyższe osłony 60–80 cm, a przy soliterach pozostawia się odstęp około 1,5–3 m. Ze szkodników podczas suszy mogą pojawić się przędziorki i miseczniki, z chorób przy nadmiernej wilgotności zgnilizna korzeni.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.01. 2026