Cis pośredni 'Rising Star' Taxus × media 'Rising Star'

Opis szczegółowy produktu

Cis pośredni 'Rising Star' - zimozielona odmiana cisa pośredniego, czyli mieszańca Taxus baccata × Taxus cuspidata. Odmiana została wyselekcjonowana w Holandii, a do obrotu wprowadziła ją szkółka De Buurte Kwekerijen. Roślina tworzy gęsty, wąskokolumnowy krzew o pędach skierowanych ostrzej ku górze, który zachowuje regularny pokrój nawet bez częstego cięcia. W wieku dojrzałym dorasta zwykle do 1,5–2 m wysokości i 0,5–0,6 m szerokości. Igły są drobniejsze, ciemnozielone, bardziej błyszczące i tworzą zwartą powierzchnię, która przez cały rok wygląda schludnie. Kwiaty są niepozorne, pojawiają się wczesną wiosną, w marcu i kwietniu. Jest to odmiana męska, dlatego nie tworzy czerwonych osnówek, co jest praktyczne w przypadku żywopłotów w miejscach, gdzie przebywają dzieci i zwierzęta domowe. Należy jednak pamiętać, że igły i drewno cisów są trujące. 'Rising Star' sprawdza się jako wąski żywopłot, zielona ściana w małych ogrodach, pionowy akcent przy wejściu lub zimozielony element formalnych kompozycji z bukszpanem, ostrokrzewami, trawami ozdobnymi i bylinami. W porównaniu z popularnymi odmianami żywopłotowymi 'Hicksii' i 'Hillii' jest zwykle węższa, mniej rozkłada się na boki, a przy standardowej pielęgnacji przyrasta około 15–20 cm rocznie, dzięki czemu szybciej tworzy zwartą kolumnę nawet na wąskim pasie gleby.

Cis pośredni - mieszaniec cisa pospolitego (Taxus baccata) i cisa japońskiego (Taxus cuspidata). Ten mieszaniec międzygatunkowy łączy zalety obu rodziców – odznacza się doskonałą mrozoodpornością, zwartym wzrostem, gęstym rozgałęzieniem i dobrze znosi formowanie. Pokrój i siła wzrostu mogą się różnić w zależności od odmiany – istnieją odmiany niskie, płożące i wzniesione. Ogólnie jednak cis pośredni rośnie wolniej, gęsto i ma naturalnie regularny kształt. Igły są ciemnozielone, błyszczące, krótsze niż u cisa pospolitego i często lekko zaostrzone. Najczęściej wykorzystuje się go do formowanych żywopłotów, niższych ścian, obrzeży lub jako roślinę soliterową. Doskonale nadaje się także do pojemników i nasadzeń formalnych. Wszystkie części rośliny z wyjątkiem osnówki są trujące – jak u wszystkich cisów.

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko od słonecznego po cieniste, zimą sprawdza się miejsce osłonięte od wiatru, bez długotrwałego zimowego nasłonecznienia, które sprzyja przesychaniu igieł. Najlepsza jest gleba głębsza, próchniczna, umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna, na ciężkich glebach gliniastych pomaga drenaż lub podwyższona rabata. Zalecane pH wynosi około 5,5–7,5, długotrwałe zalewanie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Rośliny w pojemnikach sadzi się przez cały sezon, mniej więcej od marca do listopada, z wyjątkiem okresów zamarzniętej gleby. W ciepłym okresie ważne jest regularne podlewanie, aby bryła korzeniowa nie przesychała, zwłaszcza w pierwszych 1–2 latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, dłuższe okresy suszy spowalniają jednak wzrost. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu do roślin iglastych. Cięcie wykonuje się najczęściej od końca maja do lipca, ewentualnie jeszcze w sierpniu, cis dobrze odbija także ze starszego drewna. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w pojemniku jest możliwa w większych naczyniach z przepuszczalnym podłożem i drenażem, zimą ważna jest izolacja pojemnika chroniąca korzenie przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -29 do -34 °C, młode nasadzenia i rośliny w pojemnikach są bardziej wrażliwe. W żywopłotach stosuje się rozstawę około 40–60 cm, w wyższych osłonach 60–80 cm, a rośliny soliterowe sadzi się w odstępie około 1,5–3 m. Ze szkodników w czasie suszy mogą pojawić się przędziorki i misecznik, z chorób gnicie korzeni przy nadmiernej wilgotności.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.2. 2026