Cis pośredni 'Rising Star' Taxus media „Wschodząca Gwiazda”

Opis szczegółowy produktu

Cis pospolity 'Rising Star' - zimozielona odmiana cisa pospolitego, będąca krzyżówką Taxus baccata × Taxus cuspidata. Odmiana powstała w Holandii i została wprowadzona do obiegu przez De Buurte Kwekerijen. Roślina tworzy gęsty, wąskokolumnowy krzew o bardziej ostro skierowanych ku górze gałęziach, który zachowuje regularny kształt nawet bez częstego cięcia. W wieku dorosłym zazwyczaj osiąga 1,5–2 m wysokości i 0,5–0,6 m szerokości. Igły są drobniejsze, ciemnozielone, bardziej błyszczące i tworzą zwartą powierzchnię, która wygląda schludnie przez cały rok. Kwiaty są niepozorne, pojawiają się wczesną wiosną w marcu lub kwietniu. Odmiana jest męska, dlatego nie wytwarza czerwonych osnówek, co jest praktyczne w żywopłotach w miejscach z dziećmi i zwierzętami domowymi. Jednocześnie należy pamiętać, że igły i drewno cisów są trujące. 'Rising Star' sprawdza się jako wąski żywopłot, zielona ściana do małych ogrodów, pionowy akcent przy wejściu lub zimozielony element formalnych kompozycji z bukszpanem, ostrokrzewami, trawami ozdobnymi i bylinami. W porównaniu do często stosowanych odmian żywopłotowych 'Hicksii' i 'Hillii' jest węższy, z mniejszym rozrastaniem na boki, a przy zwykłej pielęgnacji przyrasta około 15–20 cm rocznie, dzięki czemu szybciej tworzy zwarty słupek nawet na węższym pasie gleby.

Cis pośrodkowy - mieszaniec między cisem pospolitym (Taxus baccata) a północnoamerykańskim cisu krótko listnym (Taxus cuspidata). Ten mieszaniec międzygatunkowy łączy zalety obu rodziców – ma doskonałą odporność na mróz, zwarty wzrost, gęste rozgałęzienia i dobrze się formuje. Kształt i wzrost mogą się różnić w zależności od konkretnej odmiany – istnieją niskie, płożące i pionowe odmiany. Ogólnie jednak cis pośrodkowy rośnie wolniej, gęsto i jest naturalnie dobrze uformowany. Igły są ciemnozielone, błyszczące, krótsze niż u zwykłego cisu pospolitego i często lekko zaostrzone. Najczęściej wykorzystywany jest do formowanych żywopłotów, niskich ścian, obrzeży lub jako pojedyncza roślina ozdobna. Doskonale nadaje się również do pojemników i formalnych nasadzeń. Wszystkie części rośliny oprócz osnówki są trujące – jak u wszystkich cisów.

Uprawa: Stanowisko odpowiada od słońca po cień, zimą sprawdza się zaciszne miejsce i takie bez długiego zimowego nasłonecznienia, które sprzyja wysychaniu igieł. Gleba jest najlepsza głęboka, próchnicza, umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna, w ciężkich glinach pomaga drenaż lub podwyższona grządka. Zalecane pH mieści się w przybliżeniu w zakresie 5,5–7,5, długotrwałe zatrzymywanie wody zwiększa ryzyko chorób korzeni. Rośliny w pojemnikach sadzi się przez cały sezon, mniej więcej od marca do listopada, z wyjątkiem zamarzniętej gleby. W ciepłym okresie ważne jest regularne podlewanie, aby bryła korzeniowa nie przeschła, szczególnie w pierwszych 1–2 latach po posadzeniu. Po ukorzenieniu się toleruje krótkotrwałą suszę, jednak dłuższe okresy suszy spowalniają wzrost. Nawożenie jest umiarkowane, zazwyczaj wiosną kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem dla iglaków. Cięcie wykonuje się najczęściej od końca maja do lipca, ewentualnie jeszcze w sierpniu, cis dobrze odrasta nawet ze starszego drewna. Ściółka z kory lub zrębków stabilizuje wilgotność i temperaturę gleby. Uprawa w donicy jest możliwa w większych objętościach z przepuszczalnym podłożem i drenażem, zimą ważna jest izolacja donicy przed przemarznięciem korzeni. Mrozoodporność dojrzałych roślin mieści się w przybliżeniu w zakresie -29 do -34 °C, młode nasadzenia i rośliny w donicy są bardziej wrażliwe. Do żywopłotów stosuje się rozstaw około 40–60 cm, przy wyższych osłonach 60–80 cm, przy soliterach zachowuje się odstęp około 1,5–3 m. Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i tarczniki przy suszy, z chorób zgnilizny korzeni przy nadmiernym nawodnieniu.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.2.2026