Cykoria podróżnik - Cichorium intybus Cykoria intybus

Opis szczegółowy produktu

Cykoria zwyczajna - bylina wieloletnia z rodziny astrowatych, pochodząca z Europy i Azji Zachodniej, w Czechach powszechna na suchych miedzach, obrzeżach pól i przy drogach. Tworzy przyziemną rozetę liści i głęboki korzeń palowy, dzięki czemu dobrze gospodaruje wodą. W ciągu sezonu wyrastają mocne, rozgałęzione łodygi, a roślina zazwyczaj osiąga 70–120 cm wysokości i 30–50 cm szerokości. Od lipca do października wytwarza efektowne koszyczki kwiatowe o szerokości 2–4 cm w odcieniu niebieskim, czasem aż białawym, które w słoneczne dni często zamykają się w godzinach popołudniowych. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru i są poszukiwane przez zapylacze. Młode liście wykorzystuje się wiosną do sałatek, mają wyraźniejsze goryczki, podobnie jak warzywa cykoriowe. Korzeń jest tradycyjnie suszony i prażony jako substytut kawy, zawiera głównie inulinę i inne substancje zapasowe, które znajdują zastosowanie również w przemyśle spożywczym. Na rabatach naturalnych prezentuje się zwiewnie między trawami i sucholubnymi bylinami, nadaje się również do części ziołowej ogrodu, gdzie dodaje letniego lub jesiennego koloru. Przy zranieniu wydziela mleczny sok, który może podrażniać wrażliwą skórę.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu na przepuszczalnej, raczej ubogiej do średnio żyznej glebie z dobrym drenażem, przy nadmiernym nawodnieniu cierpi szyjka korzeniowa. Zalecane pH wynosi około 6,5–8,0, toleruje również gleby lekko wapienne. Rośliny sadzi się od marca do października, wysiewy przeprowadza się wiosną, ewentualnie jesienią do zimnego inspektu. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, później wystarcza w dłuższych okresach suszy, odporność na suszę jest średnia. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, na żyznych glebach promuje się raczej bujne liście kosztem kwitnienia, odpowiedni jest wiosenny dodatek kompostu w cienkiej warstwie. Ściółka z kruszywa mineralnego lub żwiru ogranicza zachwaszczenie i poprawia drenaż. Cięcie dotyczy usuwania przekwitłych łodyg, jeśli celem jest ograniczenie wysiewu, suche łodygi można pozostawić do zimy dla struktury. Zbiór liści odbywa się najczęściej kwiecień–maj, korzeń zbiera się wrzesień–październik lub wczesną wiosną przed ruszeniem wegetacji. Mrozoodporność dojrzałych roślin w warunkach Polski zazwyczaj wynosi około -25 do -30 °C. Do sadzenia na rabacie wybiera się rozstawy 30–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Możliwymi szkodnikami są mszyce i ślimaki na młodych liściach, w gęstych łanach może pojawić się mączniak, profilaktyka polega na pełnym nasłonecznieniu, przewiewnym rozstawie i nieprzegęszczaniu azotem. W pojemniku sprawdza się głębsza doniczka ze względu na korzeń palowy i przepuszczalne podłoże z dodatkiem piasku. Początkującym sprawdza się miejsce bez zimowego zamoknięcia i z łagodnym zaciszem, aby wysokie łodygi się nie łamały.

Autor: Kristýna | Rewizja: 23.02. 2026