Cykoria podróżnik Cichorium intybus

Opis szczegółowy produktu

Cykoria podróżnik - wieloletnia roślina zielna z rodziny astrowatych, pochodząca z Europy i zachodniej Azji, w Polsce pospolita na suchych miedzach, skrajach pól i przy drogach. Tworzy przyziemną rozetę liści i głęboki korzeń palowy, dzięki któremu dobrze gospodaruje wodą. W ciągu sezonu wyrastają sztywne, rozgałęzione łodygi, a roślina osiąga zwykle 70–120 cm wysokości i 30–50 cm szerokości. Od lipca do października wydaje efektowne koszyczki o średnicy 2–4 cm w odcieniu niebieskim, czasem niemal białawe, które w słoneczne dni często zamykają się po południu. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru i są chętnie odwiedzane przez zapylacze. Młode liście wykorzystuje się wiosną do sałatek, mają wyraźną goryczkę, podobnie jak warzywa cykoriowe. Korzeń tradycyjnie suszy się i praży jako namiastkę kawy, zawiera głównie inulinę i inne substancje zapasowe, wykorzystywane także w przemyśle spożywczym. Na naturalistycznych rabatach wygląda lekko i przewiewnie wśród traw i bylin sucholubnych, sprawdza się też w ziołowej części ogrodu, gdzie wnosi letnie i jesienne barwy. Po zranieniu wydziela sok mleczny, który może podrażniać wrażliwą skórę.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na glebie przepuszczalnej, raczej ubogiej do średnio żyznej, z dobrym drenażem, przy nadmiarze wody cierpi szyjka korzeniowa. Zalecane pH wynosi około 6,5–8,0, roślina znosi także gleby lekko wapienne. Rośliny sadzi się od marca do października, siew przeprowadza się wiosną lub jesienią do zimnego inspektu. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu, później wystarcza w czasie dłuższej suszy, odporność na suszę jest średnia. Nawożenie powinno być umiarkowane, na żyznych glebach roślina rozwija bujne liście kosztem kwitnienia, wskazane jest wiosenne dodanie cienkiej warstwy kompostu. Ściółka z grysu mineralnego lub żwiru ogranicza zachwaszczenie i poprawia drenaż. Cięcie polega na usuwaniu przekwitłych łodyg, jeśli celem jest ograniczenie samosiewu, suche pędy można pozostawić do zimy dla struktury rabaty. Zbiór liści przypada najczęściej na kwiecień–maj, korzeń zbiera się we wrześniu–październiku lub wczesną wiosną przed rozpoczęciem wegetacji. Mrozoodporność dojrzałych roślin w warunkach Polski wynosi zwykle około -25 do -30 °C. Przy sadzeniu na rabacie zachowuje się rozstawę 30–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Możliwymi szkodnikami są mszyce i ślimaki na młodych liściach, w gęstych nasadzeniach może pojawić się mączniak prawdziwy, profilaktyka polega na pełnym nasłonecznieniu, przewiewnej rozstawie i unikaniu przenawożenia azotem. W pojemniku sprawdza się głębsza doniczka ze względu na korzeń palowy oraz przepuszczalne podłoże z domieszką piasku. Początkującym poleca się miejsce bez zimowego zalewania i lekko osłonięte od wiatru, aby wysokie łodygi się nie łamały.

Autor: Kristýna | Rewizja: 23.02. 2026