Cyprysik Lawsona 'Pygmaea Argentea' Chamaecyparis lawsoniana 'Pygmaea Argentea'

Opis szczegółowy produktu

Cyprysik Lawsona 'Pygmaea Argentea' - znany również pod synonimem 'Backhouse Silver', to historyczna brytyjska odmiana wyselekcjonowana w szkółce James Backhouse & Son w Yorku przed końcem XIX wieku. Należy do bardzo wolno rosnących, karłowych form cyprysika Lawsona. Początkowo tworzy gęsty, kulisty krzew, a z wiekiem jego pokrój stopniowo staje się szeroko stożkowaty. Po wielu latach osiąga około 1–2 m wysokości i około 0,8–1,2 m szerokości. Gałązki są krótkie, gęsto rozgałęzione i ułożone w delikatne wachlarzyki. Podstawowa barwa łuskowatego ulistnienia jest niebieskozielona do szarozielonej, natomiast końce młodych przyrostów są kremowożółte do srebrzystobiałych. Najsilniejszy kontrast pojawia się podczas wzrostu wiosną i wczesnym latem. Białawe części mogą zasychać w ostrym południowym słońcu, dlatego korzystniejsze jest jasne stanowisko z lekkim ocienieniem w najcieplejszej porze dnia. Odmiana sprawdza się w ogrodach skalnych, na wrzosowiskach, w mniejszych ogródkach przydomowych, w kompozycjach z ciemnozielonymi iglakami, a także jako soliter w pojemniku. Drobne szyszeczki nie stanowią głównej ozdoby.

Cyprysik Lawsona - drzewo iglaste pochodzące z zachodnich regionów USA, bardzo cenione w ogrodnictwie za elegancki wygląd, gęste ulistnienie i szeroki wybór odmian o różnych kształtach i barwach igieł. Gatunek ten słynie z szybszego wzrostu i dużej zmienności, co pozwala wykorzystywać go w różnych typach ogrodów i założeń krajobrazowych. W warunkach naturalnych cyprysik Lawsona dorasta nawet do 30 metrów wysokości, w ogrodach pozostaje jednak zwykle mniejszy – od zwartych form karłowych po średniej wielkości drzewa o wysokości około 10–15 metrów. Igły są łuskowate, miękkie, często ułożone w regularnych rzędach i w zależności od odmiany mogą mieć odcienie zielone, niebieskozielone aż po żółtozielone. Cyprysik Lawsona sadzi się jako drzewo soliterowe, w żywopłotach, nasadzeniach grupowych oraz jako element kompozycji z iglaków. Dzięki swojej zmienności nadaje się zarówno do większych ogrodów, jak i do miejskich skwerów i parków. Niewielkie wymagania pielęgnacyjne i atrakcyjny wygląd sprawiają, że jest chętnie wybierany przez ogrodników szukających dekoracyjnego, a zarazem stosunkowo szybko rosnącego iglaka.

Uprawa:  Najodpowiedniejsze jest stanowisko słoneczne lub w lekkim półcieniu, najlepiej osłonięte od wiatru, ponieważ wysuszający wiatr zwiększa ryzyko zasychania końców pędów, a zimowe słońce w lutym i marcu może nasilać parowanie. Najlepiej sprawdza się gleba głębsza, próchniczna i dobrze przepuszczalna, o pH około 5,0–6,5, bez długotrwałego zalewania. W cięższych glebach zaleca się warstwę drenażową oraz domieszkę gruboziarnistego piasku lub żwiru. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych dwóch latach oraz zimą podczas bezśnieżnych mrozów, kiedy rośliny zimozielone łatwo przesychają. Wystarczy umiarkowane nawożenie, najlepiej wiosną nawozem o spowolnionym działaniu do roślin ozdobnych, ewentualnie uzupełnione kompostem w formie ściółki. Cięcie zwykle nie jest konieczne, ewentualne skracanie pędów wykonuje się wiosną i wyłącznie w obrębie zielonej części, aby nie pozostawiać nagich gałązek. Uprawa w pojemniku jest możliwa w przypadku młodszych roślin, pojemnik powinien mieć dobry drenaż, a zimą bryłę korzeniową chroni się izolacją. Mrozoodporność dojrzałych roślin w naszych warunkach klimatycznych sięga około -25 °C, młodym nasadzeniom sprzyja ściółkowanie i zimowe cieniowanie. Największym zagrożeniem jest fytoftoroza korzeni w stale mokrej glebie, ze szkodników przy suchym powietrzu mogą pojawić się przędziorki i tarczniki. Przy sadzeniu soliterowym zaleca się rozstawę około 1,5–2,5 m, zależnie od docelowej szerokości.

Autor: Kristýna | Rewizja: 07.09. 2026