Cyprysik Lawsona 'Wissel's Saguaro' Chamaecyparis lawsoniana 'Wissel's Saguaro'

Opis szczegółowy produktu

Cyprysik Lawsona 'Wissel's Saguaro' - efektowna, zimozielona odmiana pochodzenia holenderskiego. Powstała z czarciej miotły na odmianie 'Wisselii', którą odkrył J. B. A. Dekker w Mijdrechcie w 1962 roku. Do szerszej oferty szkółkarskiej trafiła później, a nazwę zawdzięcza podobieństwu gałęzi do ramion kolumnowego kaktusa saguaro. Rośnie wąsko kolumnowo i w średnim tempie, około 15–20 cm rocznie. Po 10 latach osiąga około 2 m wysokości i 0,5–0,7 m szerokości, z wiekiem zwykle 4–6 m wysokości i około 1 m szerokości. Przewodnik rośnie pionowo, a krótsze gałęzie boczne najpierw odchylają się od niego, a następnie nieregularnie wyginają ku górze, tworząc charakterystyczną sylwetkę przypominającą kandelabr. Ulistnienie jest gęste, delikatne, łuskowate, niebieskozielone do szaroniebieskiego, dekoracyjne przez cały rok. Drobne szyszeczki mają znaczenie drugorzędne. Odmiana sprawdza się przede wszystkim jako soliter, przy wejściu do domu, w ogrodach nowoczesnych i w stylu japońskim, przy oczkach wodnych oraz wszędzie tam, gdzie potrzebny jest wyrazisty akcent pionowy zajmujący niewiele miejsca. Ze względu na nieregularne rozgałęzienie nie nadaje się na klasyczny, zwarty żywopłot.

Cyprysik Lawsona - drzewo iglaste pochodzące z zachodnich rejonów USA, bardzo cenione w ogrodnictwie za elegancki wygląd, gęste ulistnienie i szeroki wybór odmian o różnych kształtach i barwach igieł. Gatunek ten słynie ze stosunkowo szybkiego wzrostu i dużej zmienności, co pozwala wykorzystywać go w różnych typach ogrodów i aranżacji krajobrazowych. W warunkach naturalnych cyprysik Lawsona dorasta nawet do 30 metrów wysokości, w ogrodach pozostaje jednak zwykle mniejszy – od zwartych form karłowych po średniej wielkości drzewa o wysokości około 10–15 metrów. Igły są łuskowate, miękkie, często ułożone w regularnych rzędach i w zależności od odmiany mogą mieć odcienie zielone, niebieskozielone lub żółtozielone. Cyprysik Lawsona sadzi się jako soliter, w żywopłotach, nasadzeniach grupowych oraz jako element kompozycji z roślin iglastych. Dzięki dużej zmienności nadaje się zarówno do większych ogrodów, jak i do zieleni miejskiej i parków. Łatwa pielęgnacja i atrakcyjny wygląd sprawiają, że jest chętnie wybierany przez ogrodników poszukujących dekoracyjnego, a przy tym stosunkowo szybko rosnącego drzewa iglastego.

Uprawa:  Najodpowiedniejsze jest stanowisko słoneczne lub w lekkim półcieniu, najlepiej osłonięte od wiatru, ponieważ wysuszający wiatr zwiększa ryzyko zasychania końców pędów, a zimowe słońce w lutym i marcu może nasilać parowanie. Najlepiej sprawdza się gleba głębsza, próchniczna i dobrze przepuszczalna, o pH około 5,0–6,5, bez długotrwałego zalewania. W cięższych glebach zaleca się warstwę drenażową oraz domieszkę gruboziarnistego piasku lub żwiru. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych dwóch latach oraz zimą podczas mrozów bez okrywy śnieżnej, gdy rośliny zimozielone łatwo przesychają. Wystarcza umiarkowane nawożenie, najlepiej nawozem o spowolnionym działaniu do roślin ozdobnych wiosną, ewentualnie uzupełnione kompostem w formie ściółki. Cięcie zwykle nie jest konieczne, ewentualne skracanie pędów wykonuje się wiosną i tylko w obrębie zielonej części, aby nie pozostawały nagie gałązki. Uprawa w pojemniku jest możliwa w przypadku młodszych roślin, pojemnik powinien mieć dobry drenaż, a zimą bryłę korzeniową chroni się izolacją. Mrozoodporność dojrzałych roślin w naszych warunkach klimatycznych wynosi około -25 °C, młodym nasadzeniom służy ściółkowanie i zimowe cieniowanie. Najczęstszym zagrożeniem jest fytoftorowa zgnilizna korzeni w stale mokrej glebie, ze szkodników przy suchym powietrzu mogą pojawić się przędziorki i tarczniki. Przy sadzeniu soliterowym zaleca się rozstawę około 1,5–2,5 m w zależności od docelowej szerokości.

Autor: Kristýna | Rewizja: 07.09. 2026