Cyprysik tępołuskowy 'Butterball' Chamaecyparis obtusa 'Butterball'

Opis szczegółowy produktu

Cyprysik japoński 'Butterball' - miniaturowa, wiecznie zielona odmiana cyprysika japońskiego. Został wybrany przez Eddiego Rezeka z Malverne w stanie Nowy Jork jako siewka i wprowadzony do asortymentu szkółkarskiego na początku lat 80. XX wieku. Rośnie nadzwyczaj wolno, zazwyczaj mniej niż 2,5 cm rocznie, tworząc niski, kulisty lub półkulisty krzewik. Po około 10 latach osiąga wysokość około 15 cm i szerokość 20 cm, natomiast w starszym wieku może dorastać do około 50–60 cm w obu kierunkach. Pędy są delikatne, ułożone w charakterystyczne wachlarze i noszą gęste, łuskowate liście. Powierzchnia korony ma intensywny kolor cytrynowy do złocistożółtego, przechodząc w stronę wnętrza w żółtozielony. Odmiana ta dobrze znosi promieniowanie słoneczne, a żółte części są mniej podatne na poparzenia niż w przypadku wielu innych złocistożółtych form. Dzięki bardzo małym rozmiarom idealnie nadaje się do skalniaków, kompozycji żwirowych i japońskich, przedogródków, na obrzeża rabat oraz do donic. Świetnie prezentuje się obok ciemnozielonych iglaków, karłowatych sosen, wrzosów lub niskich bylin. Drobne szyszki nie mają dużego znaczenia dekoracyjnego.

Cyprysik tępolistny to iglak pochodzący z Japonii, który jest bardzo popularny w ogrodnictwie ze względu na swój zwarty wzrost, gęste ulistnienie i dekoracyjne kuliste lub stożkowate kształty. Gatunek ten znany jest ze swoich miękkich, tępo zakończonych igieł, które nadają roślinie charakterystyczny wygląd i przyjemną teksturę. Cyprysik tępolistny w naturze osiąga wysokość około 20 metrów, w warunkach ogrodowych jest mniejszy i często uprawiany jest w różnych odmianach, które mają różne kształty i kolory. Igły są ciemnozielone, krótkie, gęsto rozmieszczone i łuskowate z tępym zakończeniem, co jest typowe dla tego gatunku. Cyprysik tępolistny nadaje się do zastosowania jako soliter, do ogrodów skalnych, ogrodów iglastych, a także jako element żywopłotów. Dzięki swojej niewymagającej naturze i atrakcyjnemu wyglądowi jest idealnym wyborem dla ogrodników, którzy szukają eleganckiego i zimozielonego drzewa iglastego o przyjemnej strukturze liści.

Uprawa: Dobrze rośnie na słońcu lub w lekkim półcieniu, najlepiej w miejscu osłoniętym. Wiatr zimowy i ostre zimowe słońce zwiększają ryzyko wysychania liści. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, w cięższych glebach gliniastych z drenażem. Zalecane pH wynosi około 5,0–6,5. Sadzenie najczęściej odbywa się wiosną (marzec–maj) i jesienią (wrzesień–październik), rośliny w pojemnikach przyjmują się zazwyczaj od marca do listopada przy zapewnieniu nawadniania. Nawadnianie jest ważne przez pierwsze 2 sezony i podczas dłuższych okresów suszy, zimą pomaga uzupełnienie wilgoci podczas odwilży, długotrwałe przelanie jest szkodliwe. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się wolno rozpuszczalny nawóz do roślin iglastych lub kompost, wyższe dawki azotu późnym latem pogarszają drewnienie tkanek. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, odpowiednie jest jedynie lekkie formowanie młodych pędów wiosną po mrozach i usuwanie uszkodzonych gałęzi, stare drewno słabo się regeneruje. Ściółka z kory drzew iglastych stabilizuje wilgotność i temperaturę korzeni. W pojemniku stosuje się kwaśny, przepuszczalny substrat z warstwą drenażową i zimowe zabezpieczenie bryły korzeniowej osłoną. Mrozoodporność gatunku i popularnych odmian wynosi około -23 do -29 °C, bardziej wrażliwe jest zimowe przesuszenie i późne wiosenne mrozy w zagłębieniach mrozowych. Odporność na suszę po ukorzenieniu jest średnia, długie okresy suszy mogą powodować brązowienie łusek. Z chorób mogą wystąpić gnicie korzeni (fytoftoroza) przy nadmiernym nawodnieniu i plamistość grzybowa, ze szkodników głównie przędziorki. Zalecane rozstawy dobiera się w zależności od wzrostu odmiany, typy karłowe zazwyczaj 0,8–1,2 m, średnie 1,5–2 m, a większe formy 2–3 m.

Autor: Krystyna | Aktualizacja: 16.01. 2026