Cyprysik tępołuskowy 'Butterball' Chamaecyparis obtusa 'Butterball'

Opis szczegółowy produktu

Cyprysik tępołuskowy 'Butterball' - miniaturowa, zimozielona odmiana japońskiego cyprysika tępołuskowego. Wyselekcjonował ją jako siewkę Eddie Rezek z Malverne w stanie Nowy Jork, a do oferty szkółkarskiej została wprowadzona na początku lat 80. XX wieku. Rośnie wyjątkowo wolno, zwykle mniej niż 2,5 cm rocznie, i tworzy niski, kulisty lub półkulisty krzew. Po około 10 latach osiąga mniej więcej 15 cm wysokości i 20 cm szerokości, w starszym wieku może dorosnąć do około 50–60 cm w obu kierunkach. Gałązki są delikatne, ułożone w charakterystyczne wachlarzyki i pokryte gęstymi, łuskowatymi liśćmi. Zewnętrzna część korony ma barwę jaskrawo cytrynowożółtą do złocistożółtej, a ku wnętrzu przechodzi w żółtozieloną. Odmiana dobrze znosi pełne słońce, a jej żółte części są mniej podatne na poparzenia niż u wielu innych złocistożółtych form. Dzięki bardzo małym rozmiarom nadaje się do ogrodów skalnych, żwirowych i kompozycji w stylu japońskim, do przedogródków, na obrzeża rabat oraz do pojemników. Pięknie prezentuje się obok ciemnozielonych iglaków, karłowych sosen, wrzosów lub niskich bylin. Drobne szyszeczki nie mają większego znaczenia ozdobnego.

Cyprysik tępołuskowy to iglak pochodzący z Japonii, bardzo ceniony w ogrodnictwie za zwarty wzrost, gęste ulistnienie oraz dekoracyjne kuliste lub stożkowate kształty. Gatunek ten słynie z miękkich, tępo zakończonych igieł, które nadają roślinie charakterystyczny wygląd i przyjemną fakturę. W naturze cyprysik tępołuskowy dorasta do około 20 metrów wysokości, w warunkach ogrodowych jest zwykle mniejszy i często uprawia się go w postaci różnych odmian o odmiennych kształtach i barwach. Igły są ciemnozielone, krótkie, gęsto ułożone i łuskowate, z tępym zakończeniem, co jest typowe dla tego gatunku. Cyprysik tępołuskowy sprawdza się jako soliter, w ogrodach skalnych, w ogrodach iglastych oraz jako element żywopłotów. Dzięki niewielkim wymaganiom i atrakcyjnemu wyglądowi jest doskonałym wyborem dla ogrodników poszukujących eleganckiego, zimozielonego iglaka o przyjemnej strukturze liści.

Uprawa: Dobrze rośnie na stanowisku słonecznym lub w lekkim półcieniu, najlepiej osłoniętym od wiatru. Zimowy wiatr i ostre zimowe słońce zwiększają ryzyko przesychania ulistnienia. Odpowiednia jest gleba próchniczna, przepuszczalna i równomiernie lekko wilgotna, a w cięższych glebach gliniastych z drenażem. Zalecane pH wynosi około 5,0–6,5. Sadzenie przeprowadza się najczęściej wiosną (marzec–maj) i jesienią (wrzesień–październik), rośliny w pojemnikach przyjmują się mniej więcej od marca do listopada, pod warunkiem zapewnienia podlewania. Podlewanie jest ważne przez pierwsze 2 sezony oraz podczas dłuższej suszy, zimą pomaga uzupełnienie wody w czasie odwilży, natomiast długotrwałe przemoczenie bywa szkodliwe. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do iglaków lub kompost, wyższe dawki azotu późnym latem pogarszają drewnienie tkanek. Cięcie zwykle nie jest wymagane, wskazane jest jedynie lekkie formowanie młodych przyrostów wiosną po przymrozkach i usuwanie uszkodzonych gałęzi, ponieważ roślina słabo odbija ze starego drewna. Ściółka z kory iglastej stabilizuje wilgotność i temperaturę korzeni. W pojemniku stosuje się kwaśne, przewiewne podłoże z warstwą drenażową, a zimą zabezpiecza się bryłę korzeniową osłoną. Mrozoodporność gatunku i popularnych odmian wynosi mniej więcej od -23 do -29 °C, większym zagrożeniem bywa zimowe przesuszenie i późne wiosenne przymrozki w zastoiskach mrozowych. Odporność na suszę po ukorzenieniu jest średnia, długie okresy suszy mogą powodować brązowienie łusek. Z chorób mogą wystąpić zgnilizny korzeni (fytoftoroza) przy nadmiernym zawilgoceniu oraz grzybowe plamistości, ze szkodników głównie przędziorki. Zalecane rozstawy dobiera się według siły wzrostu odmiany: formy karłowe zwykle 0,8–1,2 m, średnie 1,5–2 m, a większe formy 2–3 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.01. 2026