Cyprysik tępołuskowy 'Jan Dekker' Chamaecyparis obtusa 'Jan Dekker'

Opis szczegółowy produktu

Cyprysik tępolistny 'Jan Dekker' - karłowa, szersza, wyprostowana odmiana cyprysika tępolistnego, gatunku pochodzącego z japońskich lasów górskich. W swoim naturalnym środowisku hinoki rośnie na glebach próchniczych, dobrze przepuszczalnych, w chłodniejszym i wilgotniejszym klimacie, co tłumaczy jego wrażliwość na długie letnie susze. Odmiana 'Jan Dekker' charakteryzuje się delikatnymi, łuskowatymi igłami w płaskich wachlarzach i wyraźnym, jasnożółtozielonym wybarwieniem młodych pędów, które jest widoczne przez cały rok. Po 10 latach osiąga średnicę około 0,5 m i wysokość około 0,6 m, później zazwyczaj dorasta do około 1,5–2,0 m przy szerokości 1,0–1,5 m, zawsze jednak powoli i z zwartą koroną. W marcu do kwietnia tworzą się niepozorne kwiatostany pyłkowe, zapylenie jest wiatropylne, a jesienią dojrzewają drobne, okrągłe szyszki o średnicy 10–12 mm. Roślina sprawdzi się jako barwny akcent w przedogródkach, wrzosowiskach oraz w kompozycjach w stylu japońskim, gdzie dobrze komponuje się z odmianami klonów, pierisami, azaleami i ciemnozielonymi cisami. Po roztarciu liści wyczuwalny jest delikatny, żywiczny zapach, który jest typowy dla hinoki, mimo że kwiaty nie są ozdobne. W kompozycji tworzy delikatne przejście między liściastymi krzewami a kamieniem, dobrze komponuje się również z niebiesko oszronionymi jałowcami i kostrzewami.

Cyprysik tępolistny to iglak pochodzący z Japonii, który jest bardzo lubiany w ogrodnictwie ze względu na swój zwarty wzrost, gęste ulistnienie i dekoracyjne kuliste lub stożkowate kształty. Gatunek ten znany jest ze swoich miękkich, tępo zakończonych igieł, które nadają roślinie charakterystyczny wygląd i przyjemną teksturę. Cyprysik tępolistny w naturze osiąga wysokość około 20 metrów, w warunkach ogrodowych jest mniejszy i często uprawiany jest w różnych odmianach, które mają różne kształty i kolory. Igły są ciemnozielone, krótkie, gęsto rozmieszczone i łuskowate z tępym zakończeniem, co jest typowe dla tego gatunku. Cyprysik tępolistny nadaje się do zastosowania jako soliter, do ogrodów skalnych, ogrodów iglastych, a także jako element żywopłotów. Dzięki swojej niewymagającej naturze i atrakcyjnemu wyglądowi jest idealnym wyborem dla ogrodników, którzy szukają eleganckiego i zimozielonego drzewa iglastego o przyjemnej strukturze liści.

Uprawa: Dobrze rośnie na słońcu lub w lekkim półcieniu, najlepiej w miejscu osłoniętym od wiatru. Wiatr zimowy i ostre zimowe słońce zwiększają ryzyko wysychania liści. Gleba powinna być próchniczna, przepuszczalna i stale umiarkowanie wilgotna, w cięższych glebach gliniastych z drenażem. Zalecane pH wynosi około 5,0–6,5. Sadzenie najczęściej odbywa się wiosną (marzec–maj) i jesienią (wrzesień–październik), rośliny w pojemnikach przyjmują się zazwyczaj od marca do listopada przy zapewnieniu nawadniania. Nawadnianie jest ważne przez pierwsze 2 sezony i podczas dłuższych okresów suszy, zimą pomaga uzupełnienie wilgoci podczas odwilży, długotrwałe przelanie jest szkodliwe. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się wolno rozpuszczalny nawóz do roślin iglastych lub kompost, wyższe dawki azotu późnym latem pogarszają drewnienie tkanek. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, odpowiednie jest jedynie lekkie formowanie młodych pędów wiosną po mrozach i usuwanie uszkodzonych gałęzi, stare drewno słabo się regeneruje. Ściółka z kory drzew iglastych stabilizuje wilgotność i temperaturę korzeni. W pojemniku stosuje się kwaśny, przepuszczalny substrat z warstwą drenażową i zimowe zabezpieczenie bryły korzeniowej osłoną. Mrozoodporność gatunku i popularnych odmian wynosi około -23 do -29 °C, bardziej wrażliwe jest zimowe przesuszenie i późne wiosenne mrozy w zagłębieniach mrozowych. Odporność na suszę po ukorzenieniu jest średnia, długie okresy suszy mogą powodować brązowienie łusek. Z chorób mogą wystąpić gnicie korzeni (fytoftoroza) przy nadmiernym nawodnieniu i plamistość grzybowa, ze szkodników głównie przędziorki. Zalecane rozstawy dobiera się w zależności od wzrostu odmiany, typy karłowe zazwyczaj 0,8–1,2 m, średnie 1,5–2 m, a większe formy 2–3 m.

Autor: Krystyna | Aktualizacja: 16.01. 2026