Cyprysik tępołuskowy 'Meroke' Chamaecyparis obtusa 'Meroke'

Opis szczegółowy produktu

Cyprysik tępołuskowy 'Meroke'  - wolno rosnąca selekcja cyprysika hinoki, gatunku pochodzącego z Japonii, ceniona za nieregularny, malowniczy pokrój i złote akcenty w ulistnieniu. Gałązki układają się w płaskie wachlarze, a zieloną barwę podkreślają żółte do złotozielonych końcówki, które najintensywniej wybarwiają się na słońcu. Krzew rośnie bardzo wolno, po 10 latach ma często około 0,6–1,0 m, w wieku dojrzałym w ogrodach osiąga zwykle około 1,3–1,5 m wysokości i 1,0–1,3 m szerokości. Korona jest stożkowata do jajowatej, miejscami nieregularna, a końce gałązek mogą lekko się przewieszać, dlatego roślina nie sprawia surowego wrażenia. Zimą zachowuje ulistnienie, czasem z przytłumionym, brązowawym odcieniem na brzegach. Sprawdza się w ogrodach skalnych, na wrzosowiskach, przy oczkach wodnych oraz w ogrodach w stylu japońskim, gdzie wyróżnia się obok kamieni i żwiru. Dobrze wygląda także w większym pojemniku jako zimozielony akcent o delikatnym rysunku. Kwitnienie jest niepozorne, pyłek uwalniany jest przez wiatr zwykle w marcu i kwietniu, a szyszki dojrzewają jesienią, często w październiku.

Cyprysik tępołuskowy to roślina iglasta pochodząca z Japonii, bardzo popularna w ogrodnictwie dzięki zwartemu wzrostowi, gęstemu ulistnieniu i dekoracyjnym kulistym lub stożkowatym formom. Gatunek ten słynie z miękkich, tępo zakończonych łusek, które nadają roślinie charakterystyczny wygląd i przyjemną fakturę. Cyprysik tępołuskowy dorasta w naturze do około 20 metrów, w warunkach ogrodowych pozostaje niższy i często uprawia się go w licznych odmianach o zróżnicowanych kształtach i barwach. Igły są ciemnozielone, krótkie, gęsto ułożone i łuskowate, z tępym zakończeniem, co jest typowe dla tego gatunku. Cyprysik tępołuskowy nadaje się do sadzenia jako soliter, do ogrodów skalnych, ogrodów iglastych oraz jako element żywopłotów. Dzięki niewielkim wymaganiom i atrakcyjnemu wyglądowi jest doskonałym wyborem dla ogrodników poszukujących eleganckiej, zimozielonej rośliny iglastej o przyjemnej strukturze ulistnienia.

Uprawa: Najlepiej rośnie na słońcu lub w lekkim półcieniu, najlepiej w miejscu osłoniętym od wiatru. Zimowy wiatr i ostre zimowe słońce zwiększają ryzyko przesychania ulistnienia. Odpowiednia jest gleba próchniczna, przepuszczalna i równomiernie lekko wilgotna, a na cięższych glebach gliniastych zaleca się drenaż. Zalecane pH wynosi około 5,0–6,5. Sadzenie przeprowadza się najczęściej wiosną (marzec–maj) i jesienią (wrzesień–październik), rośliny w pojemnikach przyjmują się mniej więcej od marca do listopada, pod warunkiem zapewnienia podlewania. Podlewanie jest ważne przez pierwsze 2 sezony oraz podczas dłuższej suszy, zimą korzystne jest uzupełnienie wilgoci w czasie odwilży, natomiast długotrwałe przemoczenie bywa szkodliwe. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do roślin iglastych lub kompost, wyższe dawki azotu późnym latem pogarszają drewnienie tkanek. Cięcie zwykle nie jest wymagane, wskazane jest jedynie lekkie formowanie młodych przyrostów wiosną po ustąpieniu przymrozków oraz usuwanie uszkodzonych gałęzi, ze starego drewna roślina słabo się odnawia. Ściółka z kory drzew iglastych stabilizuje wilgotność i temperaturę korzeni. W pojemniku stosuje się kwaśne, przewiewne podłoże z warstwą drenażową, a zimą bryłę korzeniową zabezpiecza się otuliną. Mrozoodporność gatunku i popularnych odmian wynosi mniej więcej od -23 do -29 °C, bardziej niebezpieczne bywa zimowe przesuszenie oraz późne wiosenne przymrozki w zastoiskach mrozowych. Odporność na suszę po ukorzenieniu jest średnia, długie okresy suszy mogą powodować brązowienie łusek. Z chorób mogą wystąpić zgnilizny korzeni (fytoftoroza) przy nadmiarze wody oraz grzybowe plamistości, ze szkodników głównie przędziorki. Zalecane odstępy dobiera się do siły wzrostu odmiany: dla form karłowych zwykle 0,8–1,2 m, dla średnich 1,5–2 m, a dla większych 2–3 m.

Autor: Kristýna | Rewizja: 24.02. 2026