Cyprysik tępołuskowy 'Teddy Bear' Chamaecyparis obtusa 'Teddy Bear'

Opis szczegółowy produktu

Cyprysik tępołuskowy 'Teddy Bear' - zimozielona karłowa odmiana japońskiego cyprysika tępołuskowego. Powstała jako siewka wyselekcjonowana na początku lat 90. XX wieku w szkółce Esveld w holenderskim Boskoop. Rośnie powoli, około 8–10 cm rocznie, początkowo szeroko wzniesiona do stożkowej, a z wiekiem tworzy coraz wyraźniejszy przewodnik. Po 10 latach osiąga około 0,8–1 m wysokości, w starszym wieku może dorosnąć do ok. 1,5–2,5 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Pędy boczne odchodzą skośnie i niosą gęste, nieregularnie ułożone gałązki, które sprawiają wrażenie miękkich i przypominają liście paproci. Łuskowate ulistnienie jest średnio- do ciemnozielonego, błyszczące i dekoracyjne przez cały rok. Naturalnie luźniejsza struktura korony nadaje odmianie lżejszy wygląd niż bardzo gęstym formom typu 'Nana Gracilis'. Drobne kwiaty męskie i kuliste szyszki mają jedynie znaczenie uzupełniające. 'Teddy Bear' sprawdzi się jako soliter w mniejszym ogrodzie, w ogrodach skalnych, na wrzosowiskach, w nasadzeniach w stylu japońskim, w grupach niższych iglaków oraz w większych pojemnikach. Dobrze kontrastuje ze złocistożółtymi, niebieskozielonymi i pstrolistnymi iglakami, a dzięki całorocznemu ulistnieniu utrzymuje kompozycję także zimą. Nadaje się również do sadzenia przy ścieżkach i wejściach, gdzie wyeksponowana zostaje jego delikatna struktura.

Cyprysik tępołuskowy to iglak pochodzący z Japonii, bardzo ceniony w ogrodnictwie za zwarty wzrost, gęste ulistnienie i dekoracyjne kuliste lub stożkowe formy. Gatunek ten słynie z miękkich, tępo zakończonych łusek, które nadają roślinie charakterystyczny wygląd i przyjemną fakturę. W naturze cyprysik tępołuskowy dorasta do około 20 metrów wysokości, w warunkach ogrodowych jest zwykle niższy i często uprawia się go w licznych odmianach o zróżnicowanych kształtach i barwach. Liście są ciemnozielone, krótkie, gęsto ułożone, łuskowate i tępo zakończone, co jest typowe dla tego gatunku. Cyprysik tępołuskowy nadaje się do sadzenia jako soliter, do ogrodów skalnych, ogrodów iglastych, a także jako element żywopłotów. Dzięki niewielkim wymaganiom i atrakcyjnemu wyglądowi jest doskonałym wyborem dla ogrodników poszukujących eleganckiego, zimozielonego iglaka o przyjemnej strukturze ulistnienia.

Uprawa: Dobrze rośnie na stanowisku słonecznym lub w lekkim półcieniu, najlepiej osłoniętym od wiatru. Zimowy wiatr i ostre zimowe słońce zwiększają ryzyko przesychania ulistnienia. Odpowiednia jest gleba próchniczna, przepuszczalna i równomiernie lekko wilgotna, na cięższych glebach gliniastych z drenażem. Zalecane pH wynosi około 5,0–6,5. Sadzenie wykonuje się najczęściej wiosną (marzec–maj) i jesienią (wrzesień–październik), rośliny w pojemnikach przyjmują się mniej więcej od marca do listopada przy zapewnieniu podlewania. Podlewanie jest ważne przez pierwsze 2 sezony i podczas dłuższej suszy, zimą pomaga uzupełnianie wody w czasie odwilży, natomiast długotrwałe przemoczenie bywa szkodliwe. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do iglaków lub kompost, wyższe dawki azotu późnym latem pogarszają drewnienie pędów. Cięcie zwykle nie jest konieczne, wskazane jest jedynie lekkie formowanie młodych przyrostów wiosną po przymrozkach oraz usuwanie uszkodzonych gałęzi, ze starego drewna roślina słabo się odnawia. Ściółka z kory drzew iglastych stabilizuje wilgotność i temperaturę korzeni. W pojemniku stosuje się kwaśne, przewiewne podłoże z warstwą drenażową, a zimą zabezpiecza się bryłę korzeniową osłoną. Mrozoodporność gatunku i popularnych odmian wynosi mniej więcej od -23 do -29 °C, bardziej niebezpieczne bywa zimowe przesuszenie i późne wiosenne przymrozki w zastoiskach mrozowych. Odporność na suszę po ukorzenieniu jest średnia, długotrwałe przesuszenie może powodować brązowienie łusek. Z chorób mogą wystąpić zgnilizny korzeni (fytoftoroza) przy nadmiernym uwilgotnieniu oraz grzybowe plamistości, ze szkodników głównie przędziorki. Zalecane odstępy dobiera się do siły wzrostu odmiany, dla form karłowych zwykle 0,8–1,2 m, średnich 1,5–2 m, a większych 2–3 m.

 Autor: Kristýna | Rewizja: 07.09. 2026