Dąb omszony Dąb welutiński

Opis szczegółowy produktu

Dąb aksamitny - zrzucający liście dąb z wschodniej i środkowej części Ameryki Północnej, należy do grupy tzw. czerwonych dębów. Tworzy potężne drzewo o szeroko rozłożonej koronie, w ogrodach zazwyczaj o wysokości około 20–25 m i szerokości 12–18 m, z pniem, który w dorosłości może przekroczyć średnicę 80–90 cm. Najbardziej charakterystyczną cechą jest niemal czarna kora z głębokimi bruzdami i uderzająco pomarańczowo-żółta kora wewnętrzna, z której dawniej pozyskiwano żółty barwnik quercitron. Młode pędy i pąki szczytowe są delikatnie owłosione, co jest dobrą cechą odróżniającą od dębu czerwonego. Liście są skórzaste i błyszczące, często o długości 15–25 cm, z 7–9 głębokimi klapami zakończonymi ościami, jaśniejsze od spodu z delikatnymi włoskami w kątach żyłek. W kwietniu do maja pojawiają się niepozorne zielonożółte kotki, po zapyleniu tworzą się żołędzie z płytką miseczką, które dojrzewają w drugim roku i na dojrzałych drzewach często pojawiają się w wyraźniejszych falach mniej więcej co 2–3 lata. Od września do października żołędzie przynoszą późnej porze roku naturalny rytm i są cennym pożywieniem dla ptaków i drobnej zwierzyny. Jesienne ulistnienie zmienia się od żółtego przez żółtobrązowe aż po stonowaną czerwień. W kompozycji prezentuje się jako soliter o wyrazistej korze, dobrze komponuje się z sosnami, jodłami, bukami i trawami, gdzie uwydatnia się kontrast ciemnej kory i ruchomego ulistnienia.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, w młodości toleruje również lekki półcień. Najlepiej rośnie w głębszej, żyznej i dobrze ustrukturyzowanej glebie, która pozostaje świeża, ale nie jest długotrwale podmokła. Odpowiednie jest pH około 5,5–7,2, w cięższych glinach pomaga drenaż i dodatek kompostu dla poprawy napowietrzenia. Sadzenie odbywa się od marca do listopada poza okresem mrozów, w pierwszych 1–2 sezonach utrzymuje się równomierne nawadnianie, później drzewo znosi nawet krótkotrwałe susze. Nawożenie jest umiarkowane na wiosnę, ściółka z liści lub kory stabilizuje wilgotność strefy korzeniowej. Cięcie zazwyczaj ogranicza się do cięcia pielęgnacyjnego i usuwania uszkodzonych gałęzi w okresie spoczynku wegetacyjnego, pokrój kolumnowy utrzymuje się bez formowania. W wieku dorosłym przewiduje się wysokość około 15–18 m i szerokość 4–5 m, w przypadku alei sprawdzi się rozstawa około 3–4 m. Mrozoodporność podaje się w przybliżeniu do −29 °C, młode nasadzenia docenią ściółkowanie strefy korzeniowej podczas silnych mrozów. Odmiana jest ceniona za wyższą odporność na mączniaka, mimo to mogą pojawić się mszyce lub owady żerujące galasówki. Żołędzie dojrzewają najczęściej we wrześniu do października. W nasadzeniach przyulicznych sprawdza się również tam, gdzie potrzebne jest drzewo o regularnym kształcie i dobrym stanie liści, przy zasoleniu gleby może być jednak bardziej wrażliwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 24.2.2026