Dąb ostrolistny Quercus acutissima

Opis szczegółowy produktu

Dąb ostrolistny - gatunek liściasty ze wschodniej Azji, rozpowszechniony zwłaszcza w Chinach, Korei i Japonii. Wyróżnia się niezwykle długimi, wąsko podłużnymi liśćmi o regularnie piłkowanym brzegu, często o długości 12–20 cm, przez co z daleka może przypominać kasztan jadalny. Unerwienie na spodniej stronie liści bywa delikatnie owłosione, a młode pędy mogą być wyraźnie filcowate. Pąki są okryte delikatnymi szczecinkami, typowymi dla pokrewnej grupy dębów. Wiosną liście rozwijają się w świeżej zieleni, latem ciemnieją, a jesienią przebarwiają się na żółto do żółtobrązowo, często dopiero w październiku i listopadzie. W kwietniu i maju pojawiają się niepozorne kotki, a po zapyleniu zawiązują się żołędzie z głębszą, gęsto orzęsioną miseczką. Owoce dojrzewają po około 18 miesiącach, najczęściej we wrześniu i październiku drugiego roku. U dojrzałych drzew pierwszy wyraźniejszy plon może pojawić się już około 10. roku. Żołędzie są cennym pokarmem dla ptaków i drobnej zwierzyny, a w ogrodzie nadają późnemu sezonowi naturalny rytm. Pień jest zwykle smukły, korona za młodu szeroko stożkowata, później owalna do szeroko jajowatej. W warunkach europejskich drzewo osiąga zwykle 10–15 m wysokości i 8–12 m szerokości, na cieplejszych i głębszych glebach może być większe. Kora jest szarobrązowa, z wiekiem coraz mocniej bruzdowana, miejscami z korkowatym efektem. W ogrodzie sprawdza się jako wyrazisty soliter, a w alejach daje cień o delikatnie „ząbkowanej” fakturze liści. Dobrze komponuje się z bukami, sosnami, grabami i trawami ozdobnymi.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, za młodu znosi także lekki półcień. Najlepiej rośnie w głębszej, żyznej glebie o dobrej strukturze, która pozostaje wilgotna, ale nie jest długotrwale podmokła. Odpowiednie jest pH około 5,5–7,2. Na cięższych glebach gliniastych pomaga drenaż i dodatek kompostu poprawiający przewiewność. Sadzi się od marca do listopada, poza okresem mrozów. W pierwszych 1–2 sezonach utrzymuje się równomierne podlewanie, później drzewo znosi także krótsze okresy suszy. Nawożenie stosuje się umiarkowanie, wiosną, a ściółka z kompostu liściowego lub kory stabilizuje wilgotność strefy korzeniowej. Cięcie ogranicza się zwykle do formującego oraz usuwania uszkodzonych gałęzi w okresie spoczynku. W alejach stosuje się rozstaw około 3–4 m. Mrozoodporność podaje się do około −29 °C, młode nasadzenia warto w czasie bezśnieżnych mrozów chronić ściółkowaniem strefy korzeniowej. Gatunek jest ceniony za podwyższoną odporność na mączniaka prawdziwego, mimo to mogą pojawić się mszyce lub owady galasotwórcze. Żołędzie dojrzewają najczęściej we wrześniu i październiku. Sprawdza się także w nasadzeniach przyulicznych, tam gdzie potrzebne jest drzewo o regularnym pokroju i zdrowych liściach, jest jednak wrażliwszy na zasolenie gleby.

Autor: Nikol | Rewizja: 24.2. 2026