Dąb szkarłatny Quercus coccinea

Opis szczegółowy produktu

Dąb szkarłatny - urzekające drzewo liściaste, które wnosi do krajobrazu wyraziste barwy i przyjemny cień. Charakteryzuje się mocną, szeroko rozłożystą koroną o nieregularnie wydłużonym, półkulistym kształcie w górnej części. Drzewo osiąga wysokość około 20 metrów. Kora jest ciemnoszara do niemal czarnej i lekko szorstka. Młode pędy są początkowo owłosione, później stają się nagie i żółtobrązowe. Liście dębu szkarłatnego są z wierzchu świeżo zielone i lśniące, natomiast spód jest jaśniejszy. Są średnio głęboko wcinane i mają około 15–20 cm długości. Jesienią wyróżniają się efektownymi, intensywnie pomarańczowymi, szkarłatnoczerwonymi aż po winnoczerwone barwami, co tworzy imponujący widok. W kwaśnej glebie przebarwienie jesienne może być jeszcze intensywniejsze. Owocem są żołędzie, w jednej trzeciej okryte miseczką, gęsto pokrytą krótkimi, przylegającymi łuskami. Dąb szkarłatny występuje w mieszanych lasach liściastych we wschodniej części Ameryki Północnej i uważany jest za jeden z najodporniejszych gatunków dębów. Tworzy piękne soliterowe okazy i daje przyjemny cień.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, w młodości znosi także lekki półcień. Najlepiej rośnie w głębszej, żyznej glebie o dobrej strukturze, która pozostaje świeża, ale nie jest długotrwale podmokła. Odpowiedni jest odczyn pH około 5,5–7,2, w cięższych glebach gliniastych pomaga drenaż i dodatek kompostu poprawiający przewiewność. Sadzi się od marca do listopada poza okresem mrozów, w pierwszych 1–2 sezonach utrzymuje się równomierne podlewanie, później drzewo znosi także krótsze okresy suszy. Nawożenie stosuje się umiarkowane, wiosną, a ściółka z ziemi liściowej lub kory stabilizuje wilgotność strefy korzeniowej. Cięcie ogranicza się zwykle do formującego oraz usuwania uszkodzonych gałęzi w okresie spoczynku, korona nie wymaga formowania. W wieku dojrzałym osiąga około 20 m wysokości. Mrozoodporność podaje się do około −29 °C, młode nasadzenia korzystają ze ściółkowania strefy korzeniowej podczas bezśnieżnych mrozów. Gatunek ceniony jest za podwyższoną odporność na mączniaka prawdziwego, mimo to mogą się pojawić mszyce lub owady galasotwórcze. Żołędzie dojrzewają najczęściej we wrześniu i październiku. W nasadzeniach przyulicznych sprawdza się tam, gdzie potrzebne jest drzewo o regularnym pokroju i zdrowych liściach, jednak przy zasoleniu gleby może być bardziej wrażliwy.

Autor: Nikol | Rewizja: 24.2. 2026