Dąb szypułkowy 'Strypemonde' Quercus robur 'Strypemonde'

Opis szczegółowy produktu

Dąb szypułkowy 'Strypemonde' - drzewo liściaste nizin i pogórzy, znane z parków, alei i obrzeży lasów łęgowych. Odmianę 'Strypemonde' opisano w holenderskiej literaturze dendrologicznej w połowie XX wieku. Należy do rzadkich selekcji uprawianych dla liści o nietypowej budowie. Blaszki są wyraźnie wydłużone, często 12–20 cm długości, wąskie i głęboko wcinane na cienkie klapy, które mogą być lekko skręcone i pofalowane. Letnie ulistnienie bywa zmienne, od mocno koronkowych liści po węższe, niemal wstęgowate blaszki, dzięki czemu korona wygląda żywo nawet przy lekkim wietrze. Latem liście są średnio- do ciemnozielonych, a część z nich ma nieregularny rysunek w postaci kremowych pasów, plam lub prążków. Jesienne barwy przechodzą w odcienie żółtobrązowe, a część suchych liści może krótko utrzymywać się na gałęziach. Pokrój jest raczej mniejszy, a wzrost powolny. Korona pozostaje nieregularnie szeroka i najlepiej prezentuje się w nasadzeniu soliterowym, gdzie liście można oglądać z bliska. Kwitnie w kwietniu i maju niepozornymi kotkami, owocami są typowe żołędzie na szypułkach, dojrzewające we wrześniu. W kompozycjach dobrze łączy się z ciemnozielonymi iglakami, bukami i trawami, które podkreślają delikatnie wycinaną fakturę ulistnienia. Pień ma szarobrązową korę, która z wiekiem pęka na podłużne płytki i zimą wygląda bardzo graficznie.

Dąb szypułkowy to drzewo liściaste znane z majestatycznego wyglądu i długowieczności. Jest cenionym przedstawicielem rodzimej flory. Osiąga wysokość do 30-40 m, a jego korona bywa rozłożysta i szeroko stożkowata. Rośnie powoli, w pierwszych latach szybciej, później wzrost na wysokość zwalnia, a drzewo raczej nabiera masy. Liście są ciemnozielone, głęboko klapowane, o zaokrąglonych klapach, które jesienią przybierają piękne odcienie czerwieni, pomarańczu i brązu. Ciekawą cechą jest to, że ubiegłoroczne suche liście opadają dopiero przed rozwojem nowych. Owocami są drobne żołędzie osadzone w miseczkach. Dąb szypułkowy jest ceniony za okazały wygląd i stosowany w parkach, alejach oraz ogrodach historycznych. Znany jest z tolerancji na różne typy gleb i odporności na trudne warunki. W projektowaniu ogrodów często sadzi się go jako soliter na trawnikach lub jako element alei, gdzie wyróżnia się imponującymi rozmiarami i tworzy atrakcyjne osie widokowe. Jego piękna, rozłożysta korona daje cień i ochronę w upalne letnie dni. W mniejszych ogrodach można go umieścić tak, aby stanowił dominantę, a jednocześnie harmonijnie i bez przytłaczania wpisywał się w całość kompozycji. Dąb szypułkowy jest drzewem cenionym zarówno za walory estetyczne, jak i ekologiczne, dlatego sadzi się go nie tylko w parkach publicznych, lecz także w ogrodach prywatnych jako symbol stabilności, siły i długowieczności.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, w półcieniu przebarwienia liści są mniej wyraziste, a korona rzadsza. Odpowiednia jest gleba głębsza, próchniczna i żyzna, równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna, o zalecanym pH około 5,5–7,5. Ciężkie, długotrwale podmokłe gleby gliniaste zwiększają ryzyko osłabienia kondycji. Sadzenie wykonuje się zwykle od marca do listopada poza okresem mrozów, a w pierwszych 1–2 sezonach pomaga regularne podlewanie i ściółka z kompostu liściowego lub kory. Nawożenie stosuje się umiarkowanie wiosną, odpowiednie są nawozy o spowolnionym działaniu przeznaczone dla drzew i krzewów. W wieku dojrzałym dąb szypułkowy osiąga zwykle 8–10 m wysokości i 6–8 m szerokości. Przy nasadzeniu soliterowym zaleca się odstęp około 6–8 m od innych drzew i budynków, w alejach stosuje się rozstaw około 7–9 m. Mrozoodporność dojrzałych egzemplarzy podaje się w praktyce na około −30 °C. Cięcie ogranicza się do formującego w młodości oraz usuwania suchych lub krzyżujących się gałęzi w okresie spoczynku. W ciepłe i wilgotne lata na liściach może pojawić się mączniak prawdziwy, dlatego korzystne jest przewiewne stanowisko i niezbyt mokra gleba. Spośród szkodników mogą wystąpić mszyce i owady galasotwórcze, zwykle bez istotnego wpływu na kondycję drzewa. Po ukorzenieniu znosi krótsze okresy suszy, jednak długotrwała susza może spowodować przedwczesne opadanie liści i słabszy kontrast przebarwień. W pojemniku uprawia się go tylko przejściowo w młodości, w bardzo przepuszczalnym podłożu i z zimową ochroną bryły korzeniowej.

Autor: Nikol | Rewizja: 24.2. 2026